​"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir, kaçınılmaz bir sondur." ​Karan; İstanbul’un yeraltı dünyasının kurallarını yazan, buzdan bakışlı, ruhu karanlığa teslim olmuş bir adam. Onun dünyasında merhamete yer yoktu, sadece güç ve itaat vardı. ​Gece; Adı gibi sessiz, ama içinde fırtınalar kopan, masumiyetini bu kirli şehirden korumaya çalışan bir genç kız. Kendi halinde sürdürdüğü hayatı, bir yağmur gecesinde yanlış sokakta, yanlış arabanın önünde durmasıyla altüst olacaktı.

Ben o gece ölmedim. Ama o geceki ben de hayatta kalmadı. Duvarlar her şeyi gördü ve ben artık duvarların tanığıydım. Ve duvarların tanığı olduğum ilk gece olsa da, son gece değildi. Yaşanan her şeyi anlatamazın, bazı hikâyeleri dünyaya duvarlar anlatır,çünkü; "Çığlıklar kaybolur, ama duvarlar unutmaz."

“Bir dilek, bir çağrı… ve kıyamet kapını çalıyor.” 🔥 DİKKAT!! Tek bölümlük bir kitaptır devamı yoktur ve "Domm at your service kitabından ESİNLENEREK YAZILMIŞTIR.

Kaçtığın her yol başladığın yere çıkar

Eski çocuklumhn veçti tiyatroya gidio lanetli bi maskeyi buluyor ve sahne başlıyor

Bazı hikayeler bir "merhaba" ile başlar bazıları ise bir çığlıkla. Bu hikaye ise derin bir sessizlikle başlıyor. Hiç kimsenin duymadığı, herkesin görmezden geldiği o sağır edici çocukluk sessizliğiyle... Asena Mia Karam, sadece bir isim değil adaletin bittiği yerde başlayan bir zorunluluğun, küle dönmüş bir geçmişin içinden doğan bir fırtınanın adıdır. Elinizdeki bu sayfalarda masumiyetin nasıl öldüğünü değil, o ölümden nasıl bir güç doğduğunu okuyacaksınız. Siyanür sadece bir zehir değil bir kimliktir. Devletin gölgesinde unutulanların sisteme sığmayanların ve bağ kurduğu her yerden kanayanların kurduğu o görünmez ağın hikayesidir. Bu kitap bir tarafta görevine sadık takıntılı bir askerin diğer tarafta kendi adaletini karanlıkla yazan bir kadının birbirine çarpan nefesidir. Berk ve Asena... İki yabancı mı? yoksa aynı yaranın iki farklı kabuğu mu? Siyanür`ün dünyasına girdiğinizde şunu unutmayın Burada beyaz yoktur. Sadece siyahın tonları ve o karanlığı aydınlatan kan kırmızı ipler vardır. Geçmişin izi teninize kazındığında artık kimin av, kimin avcı olduğunun bir önemi kalmaz. Önemli olan tek bir şey vardır - Hayatta kalmak - Ve bazıları hayatta kalmak için sadece nefes almaz fırtınaya dönüşür. Karanlığa hoş geldiniz.

Ben sadece bir oyun oynamak istemiştim olacaklardan haberim bile yoktu...

Sadece...imkansızdı.Böyle bir kadına aşık olamazdım.Hayır!O cadıyı öldürücem ne olursa olsun ölümü benim elimden olucak!(...)

​"Kendi zihninin kilitlerini açmaya hazır mısın" Peki ya kendi rengini bulmaya ne dersin?

Abim... Canımdan sevdiğim adam ölüme terk edildi. Hemde babam tarafından ne olduğunu anlamayamadım boş donuk gözlerle babama baktım gözlerinde tek bir merhamet duygusu yoktu ve beni çekti kaldırdı dediği şey şuydu... - "Derin, artık abin yok unut o adamı zaten hiç var olmamıştı." Ne....

Bir katil ve bir yakuza. İkisi de kendi dünyalarındaydı. Tamamen bağımsız... Ama yolları bir şekilde kesişti. O gece, Dolunay karanlık gökyüzünün tam tepesindeydi. Yağmur ise tüm şiddetiyle yeryüzünü sırılsıklam ediyordu. Henüz farkında değillerdi. Ama o gece, onlar için mezara kadar gidecek bir çatışmanın habercisiydi.

KÜLLER ARASINDA Bazı insanlar küllerinden doğar. Bazıları ise küle döner. Mira, sevdiğini sandığı adamın karanlığında kaybolurken, Aras kardeşini kurtaramadığı bir gecede her şeyini kaybeder. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, adaletin sustuğu yerde başlayan bir intikam hikâyesi. Şantaj, manipülasyon, psikolojik şiddet ve mafya düzeninin içinde bir adamın küller arasından yürüyüşü… Küller Arasında Küllerin öncesinde başlayan, kanla yazılan bir son.

Bir oyuncak bebeğin canlanması

İki katilin aşkı

Okumanız gereken konular var göz atın derim

Rus olan bir mafya bir iş için Türkiye`ye gelir ve orada işi uzun sürdüğünden dolayı kalması gerekir ama ona iki günden fazla izin verilmiyordur. Uzun süre kalmak için bir Türk (öğretmen) kadınla anlaşmalı evlilik yapar. Bakalım bu evlilik gerçeğe dönüşecek mi yoksa sahte olup bir gün sona mı erecektir?

Defne Demirtaş: Mersin`de yaşayan 24 yaşındaki kız birkaç yıl önce babasını kaybediyor ve annesi ile yeni bir hayat kurmak istiyor Astım hastası olan Defne bir gün arkadaşı ile gezmeye çıkıyor. Eve dönerken yanlış yola gidiyor ve çıkmaz sokaklara giriyor. Arkadaşı Alis Kaya ile bir karar alıp ayrılıyorlar ve çıkış yolu bulmaya çalışıyorlar. Bu esnada defnenin karşısına bir köpek çıkıyor ve defneyi kovalıyor.Köpeklerden korkan Defne hızla koşarak yıkılmış,kırık dökük bir binaya giriyor. Defne nefes nefese kaldığı için ilacını kullanmak istiyor ama garip bir ses duyduğu için ilacını bile önemsemeden binanın içine doğru ilerliyor .Binanın içine girdiğinde ise bir çok cesetler görüyor .Defne Çığlık çığlığa binadan çıkacağı esnada arkadan gelen bir el ile bayılıyor ve bunu yapan kişi en büyük mafya örgüt lideri Ferhat Aslan dır

İnsan yaratıldı. Hiçbir şey bilmiyor. Karşısında Tanrı`yı buldu. Tanrı, insanla bir oyun oynamak istiyor. "Ebelemece". Her kaybında yeni bir tecrübe kazanan insan hedefi "Hakikate" ulaşabilecek mi?

SOKAKTA İŞLENEN BİR CİNAYET DÜŞÜN O CİNAYETİ ÇÖZDÜĞÜN ADAMA AŞIK OLDUN GERKEÇTEN:AŞKMI ? TESADÜFMÜ ?

Zamanı iyi değerlendirmemiz gerekirdi, peki ya değerlendirmek için zaman kalmazsa ?

4 kız vardı. Bu dört kızın yasadıkları korku ve gerilimli bir anıları vardı. Bir gün ormana gitmislerdi ve bir daha onların izine rastlanmadı…

Liva, geçmişini hatırlamayan bir genç kız… Ama bazı sırlar, hafızasından daha güçlüdür. Geceyi aydınlatan gölgeler arasında, Ares’in adımları peşindedir. Onun gözlerinde hem bir tehdit hem de tanıdık bir bağ vardır. Liva’nın unuttuğu bir geçmiş, Ares’in unutamadığı bir sır… Ve ikisi, istemeden birbirlerine bağlanmıştır. Kaçmak mümkün değildir. Güvenmek tehlikeli. Ve bazen, en karanlık anlarda, hayatın sana sunduğu en yakın kişi, hem kurtuluşun hem de yıkımın tek sebebidir. Aşk ve intikamın kesiştiği yerde, bir sır bekliyor. Ve o sır, her şeyi değiştirecek. ⚕ “Beni hatırlamıyorsun, ama bilmeni isterim… Seni bırakmamamın tek nedeni, seni öldürmem gerekmesi,” dedi Ares, gözleri kırmızıya çalan bir öfkeyle parlayarak. “Geçmişimiz, hatalarımız, ailemin kanı… Her şeyin bedelini ödeyeceksin. Ve ben… bunun için buradayım.” Liva nefesini tutarak ona baktı. Gözlerinde korku vardı, ama bir parça da anlamaya çalışma, anlamaya cesaret etme vardı. “Öyleyse seni durduran ne?” fısıldadı Liva, korkuyla ama aynı zamanda cesaretle. Ares sessizce ona yaklaştı. “Bazen intikam… sadece başkalarını değil, kendini de yakar. Ve bu ateşin içinde… sen ve ben birbirimize mahkûmuz.” YAKINDA...

Bir psikolog .... Bir mafya ... Bir asker ..... Bir aşk .... Bir kafes ..... Bir pusula .....

"Çillliiiii," dedi bana doğru adımlayarak. Şuan ecelim bana doğru adımlıyordu ve ben geri geri gitmekten başka bir şey yapamıyordum. Derince yutkundum, gözlerimden yaşlar akarken. Yüzünü kaplayan simsiyah maskesiyle, yüzünü görmememe rağmen gözlerime bir hedefmiş gibi bakıyor, bildiği halde beni daha da çok korkutuyordu. "Ne oldu az önce ki cesaretli kıza? Korktun mu benden?" Bir robot konuşuyordu sanki benimle. Ağzından homurtuyla alaylı bir gülme sesi çıktı. Ellerimi havaya kaldırarak, geri geri adımlamaya devam ettim. "N`olur ya-yapma, gelme üstüme," dedim titreyen sesimle zar zor konuşarak. Fakat o beni dinlemeden üstüme yürümeye devam etti. Daha hızlı adımlarla. "Geleceğim, ardındansa aileni ve seni dünya üzerinden sileceğim! Hadi yine iyisin, ilk kurban sensin Küçük Saygırcı!" Bu sefer koşmaya başladığında tüm hatlar o anda kopmuştu benden; Bir anda arkama bakmadan koşmaya başladım. Tükenmiş bir haldeydim ama durmuyordum. Çünkü durursam teslim olurdum. Ve ben teslim olmayı istemiyordum... "Barlas! Yakala şunu!" Bana yaklaşan sesiyle daha da hızlı koşmaya çalıştım. Önüme atlayan Barlas`la frenliyecekken son anda yönümü ormanlık alana çevirdim. "Amına koyduğumun piçi! Sana ne dedim lan ben!" Korkumdan kalbim kulaklarım da atıyor, sesleri yankılı duyuyordum. Yakında kalbim göğüs kafesimi parçalayarak çıkmak üzereydi. "Benden kaçamazsın, çilli bebeğim!" Durmadım, aksine daha da güçlendim, çünkü insan bu hayatta kendi ayaklarının üzerinde durmak zorundaydı. Ve ben kendi ayaklarımın üzerinde durmaya çalışan masum bir kızdım. Bu hikayenin en masumu bendim...

Ya gerçek sandığın her şey çürük zihninin bir ürünüyse? Ve aslında en büyük düşmanların kelimelerinse? Akın, sessiz ve yalnız başına yaşadığı bir apartman dairesinde aylar önce yazmaya başladığı kitabı sonunda bitirmiştir. O gün ise her şeyin başlangıcı olmuştu.