"O, hayata kalmak için yazıyordu...Ama bu sefer yazıda onu hayata tutamamamıştı" Bir intihar vakası. Yazmayı çok seven yazar olmayı hayal eden o kız hayaline ulaşmadan intihar etmişti. Ve onu seven çocuğun elinden sadece kızın yazdığı o hikayeyi yayınlamaktan başka caresi yoktu. Bu onu yaşatır diye düşünüyordu. Hikaye sevilsede devamı gelemeyecekti çünkü; ölmüş birisi tekrardan kalem tutamazdı.

O garip çocukla tanışıp dudakları iki yana usulca kıvrılsa bile ölüm için güzel bir gün arayacak :çünkü boş gözler daima ölümü izler.

Benim duygusal günlüğüme karanlığımın aydın kısmında gezmeye ne dersiniz?? Her sessizlik bir sır saklar, benim ufak sırlarımın çığlıkları var. Susmam, kafamın hiç susmamasından. Ne kadar ecı çekersen o kadar hayattan solarsın.

Arkadaşına yazacağı sırada yanlışıkla bir numarayı farklı yazıp Rus mafyasına yazar ve o andan itibaren hayatı değişir. Artık Rus mafyasına bulaşan Sedef, rus mafyası olan Vladislav Morozov`ı kendine aşık eder.

Dokunulamayan hislerin, kalemin nefesi oluşu.

Sıfır Noktası, farklı konu ve türlerde yazılmış kısa öykülerden oluşuyor; ancak merkezinde çoğunlukla bilimkurgu var. Sıfır Noktası, her şeyin başladığı ya da bittiği an değil, yeniden tanımlandığı yer.

Bu kitap, yolda bulduğum bir günlüğü okumaya karar verdiğim andan itibaren başladı. Bazı satırlar sizi keskin bir aynaya bakar gibi rahatsız edecek, bazı satırlar nefesinizi kesecek. Kimseye gösterilmemesi gereken bir iç döküş, ama artık durduramıyorum: Kendisinden nefret ettiği anlar, boğulmuş hisler, "yetersizim" diye tekrarlanan kelimeler... Bunu okurken bazen kendinizi sorgulayacak, bazen bir parçanızı bulacaksınız. Okumaya cesaret ederseniz, yalnız olmadığınızı fark edeceksiniz. Ama uyarıyorum: Bu kitap, rahatlatmaz. Sadece gerçeği gösterir. Ve evet, yazım hataları var. Kasıtlı. Parantez kapatmayı unuttuğum satırlar bile. Çünkü bu, her şeyi mükemmel yapamayacağımız gerçeğinin bir yansıması.

Sulanmayan Çiçek, çocuklara küçük sorumlulukların büyük anlamlar taşıdığını, hata yapmanın öğrenmenin bir parçası olduğunu sıcacık bir hikâyeyle anlatıyor. 🌱 Sorumluluk, farkındalık ve sevgi üzerine yumuşak bir çocuk hikâyesi.

Herkes bazen kendini başkalarıyla karşılaştırır. Minik Pıtır da öyle… Dikenlerini sevmez, başkaları gibi olmak ister. Ama ormanda yaşanan küçük bir olay, Pıtır’ın kendine bakışını değiştirir. Bu sevimli hikâye, çocuklara kendilerini sevmeyi, cesur olmayı ve farklı olmanın ne kadar özel olduğunu anlatıyor.

Öyle bir yalan söyledim ki, aileme ve akrabalarıma bu yalan ya kimse anlamadan çözülecek ya da herkes anlayacak. Yalan ne mi? Anlatayım… 5 Ocak’ta yazılı ehliyet sınavına girdim. Sınav için gerçekten çok çalıştım ama 56 puan aldım. Bunu ilk olarak can dostum halama söyledim. O da bana, “Herkese geçtiğini söyle” dedi. Ben de öyle yaptım. Çarşamba günü tekrar sınav var. Eğer geçersem ne mutlu bana ama geçemezsem aileme ve akrabalarıma ne diyeceğimi bilmiyorum. İlk defa sonu belli olmayan bir yalan söyledim ve bunu kimseye anlatamıyorum. Ailem benim geçtiğimi başkalarına övgüyle anlattığında kendimi çok suçlu hissediyorum. Çünkü o övgüleri hak etmiyorum; hak edecek bir şey yapmadım. Bir de kurs ücreti meselesi var. Kurs ücretini babam ödüyor. Şimdi “baba parası yiyorsun” diye düşünenler olabilir ama öyle değil. Babamın yanında çalışıyorum. Bana aylık 20–30 bin ya da haftalık 6–7 bin lira vermiyor. Haftalık 2 bin veriyor, bazen daha da az. Yani bir nevi kendi param oluyor. Kurs, “Bakiyenizi kapatırsanız sınav giriş belgesini alabilirsiniz” dedi ama babam genelde 2–3 gün içinde ödeme yapmaz. Sadece benim kurs paramı değil, aynı şekilde abimin kurs parasını da geç ödüyor. Neyse, bugünlük bu kadar. Herkese iyi akşamlar. Arkadaşlar takiplerinizi beklerim, bu benim hikâyem gerçek yani 2 3 bölümlük de olabilir 5 6 bölümlük de olabilir 2 3 gün içinde devamı gelir belki de yarın takipte kalınn

Sıradan kısa bir hikaye...

Mehmet Akif Ersoy`un istiklal marşı hikayesi

Küçük bir macera

Bu topraklarda kadın olmak, daha doğarken susmayı öğrenmekti. Sevda bir ihtimal değil, bir suçtu. Ve töre; kalpleri değil, hayatları mühürlerdi. Elfida, sevdiği adam ile kendisi için çizilen yazgı arasında sıkışıp kalan bir genç kadındı. Bir baba, kızını “korumak” adına susturmayı görev bildi. Bir aşiret, geçmişin kanını geleceğe miras bıraktı. Bu roman; zorla evlendirilenlerin, sessizce öldürülen umutların, “yaşamak” ile “boyun eğmek” arasında bırakılan kadınların hikâyesidir. Bazı yazgılar seçilmez. Ama bedeli her zaman kalple ödenir.

Kısa bazı hikayeler

Kendime bir kurban seçtim… Ne yaşadıysam ona anlatacam kararlıyım. Ne olursa olsun planıma sadık kalmalıyım bekle beni.

Hayat, minik tesadüfleri sever. 5 yaşındaki bir çocuğa bakmak ne kadar zor olabilir?

Minik kurgumu okumaya ne dersin?

Adını Koymadan

Yorumlarınızı bekliyorum

"Evlenmek zorundasın benimle" "Seninle evleniceğime ölürüm" "Evlenmezsen öldürücekler zaten" Napıcaktım evlenmezsem öldürüceklerdi. ben napıcaktım gözleri toprağı andıran o adamı redmı edıcektim yoksa,kabul edıp bu işin içinemi giricektim...

Aylin Kim? Aylin: Dinleyen Toparlayan Güçlü görünen “Sen iyisin” denilen kadın Ama kimsenin sormadığı kişi. Zeynep yazarken Aylin dinler. Umay susarken Aylin tutar. Ama Aylin’in sesi hiçbir yere düşmez. Bu kitap şunu sorar: “Herkesi ayakta tutan kadın, ne zaman oturur?”

Zeynep, Umay’dan sonra gelir. Onu tanımaz belki. Ama onun açtığı yoldan yürür. Zeynep Kim? 30’larının başında “Her şeyi atlatmış” gibi görünen biri İyi bir işi, düzenli bir hayatı var Ama içinden geçen şu cümleyi susturamıyor: “Tamam da… şimdi ne olacak?” Zeynep’in hikâyesi kırılma değil, sonrasıdır.

Tek bölümlük çerez hikayeler. Kitap olarak yazmaya üşendiğim hikayeler. Oy ve yorum yapmadan okumayınız.

Bir liseli öğrenci daha yeni gittiği okulda bir eksikliğini daha doğrusu birşeylerin yok olduğunu ve var olduğunu hisseder, sonrada doğrular okulu arar tarar ip ulaşır bulur son olarak canavarla yüzleşir...