Bir grup genç bir binada mahsur kalırlar. Onları bir takım gizemli insanlar kaçırmıştır. Bu binadan çıkmak için şifreleri çözmeleri gerekmektedir. Çünkü her hafta biri kurban edilir. Ama bilmedikleri şey onların çoktan ölmüş olmalarıdır. Bu sadece onların bilinçaltından yapılmış bir bilgisayar oyunudur.

“Akıbet”, kavuşulamayan ama unutulamayan bir aşkın hikayesini anlatıyor. Elif ve Deniz’in yolları kesişir, hisleri yanar ama hayatın gerçekleri onları birbirinden uzak tutar. Her bakış, her sessiz dokunuş, eksik kalan bir aşkın yakıcılığını taşır. Bu roman, aşkın yalnızca kavuşmakla değil, hissedilmekle de var olduğunu gösteren bir içsel yolculuk. Yakıcı, derin ve unutulmaz bir hikaye.”

“Bir kadının hicreti sadece yolculuk değildir… O, bir teslimiyet, bir dua, bir feryattır göğe yükselen. Bu kitap; zalimin zulmüne karşı, kalbinde yalnızca tevhid taşıyan kadınların öyküsüdür. Onlar mallarını, yuvalarını, bazen çocuklarını geride bıraktılar… Ama Rabb’lerini asla terk etmediler. MUHADJİRA, zamanımızın karanlığına ışık tutan iman sahibi hanımların sessiz çığlığıdır. Kur’an ve Sünnet çizgisinde, hakikate susamış yürekler için yazıldı bu satırlar. Ey okuyucu, bu kitap sadece bir anlatı değil; bir davet, bir fark ediştir…” Ve kim Allah için hicret ederse, yeryüzünde birçok sığınacak yer ve bolluk bulur." (Nisâ, 100)

...Bazen kelimeler yetmez ya işte o zaman devreye girer bu sessiz çığlıklar...

Gökyüzünden binlerce yıldızın kaydığı o gün iki genç yan yana, biraz da diz dize otururlarken oldu her şey. Oğlan kıza, onu ilk gördüğü andan beridir sevdiğini söyledi. Kız ise utançla parmakları ile oynadı. Bu memlekete geldi geleli adetlerine uyum sağlamakta güçlük çekiyorduysa da hisleri öyle değildi ya. O da besbelli seviyordu oğlanı. Yine de söz etmeye ar etti. Nasıl derdi? Babası bacaklarını kırardı! Babasını da hatırlayınca irkildi, yüzünde açan çiçek soldu, ayaklandı hemencecik. Gideyim diyecekken oğlan da kalktı. Oğlan pervasızdı, gönül çelmekle pek bir anılırdı. Şu mahallenin bütün kızları; güzeli, çirkini, uzunu, kısası, derlisi toplusu hep birden şu oğlan bana baksa diye ah ederdi. Bakardı oğlan, çapkındı zira. Ergenliğinin orta yerinde ulaşabildiği tüm kızlara elini sürerdi. İyi yürekliydi ama. Eli ayağı tutmayan yaş almış komşularının varsa elinde öte beri, alır evlerine kadar taşırdı. Yahut darda kalmış küçük bir çocuk görünce sarılır, güvenlice evine yollardı. Her iyi gibi onun da kusuru vardı. İşte o kusur da Mahruze`nin göğüs kafesine sığmaya çalışan kalbini paramparça ediyordu. Gitmeye yeltendi, oğlan tutuverdi bileğinden. "Biraz daha kalsan?" Kalırdı Mahruze. Zaten anneciği de onun annesiyle sohbete dalmıştı. Kahveler içilmiş, sonra da ters çevrilmişti. Anneciği pek iyi bakardı kahve falına. Mahruze`ye de bakardı. Sonra hoşuna gitmemiş gibi, `Al yıka şunu, içine de hiç bakma!` diye uyarırdı. Mahruze inanmazdı ama işte insanoğlu, bir telvede kader arardı. O da karmakarışık şekilleri gördüğünde epeyce anlam çıkarmaya çalışır ama bir türlü çıkaramayınca da yakalanırdı annesine. Gülerdi annesi ama yarımca. `Merak etme,` derdi. `Senin bahtında güzellik var. Var da sen ciğersizin birine tutulacağın için,` deyip elini sallardı. Hakikati söylemişti annesi. Ciğersiz değilse de kahpeydi gözleri. Bir baktığına bir daha bakmazdı, istemezdi işte. Çekindi Mahruze, gözlerini indirdi. Oysa gözleri tüm ışıkları içine almış gibi parlarken indirmesin istedi oğlan. Şöyle doya doya baksa, o gözlerden ufacık öpse... Bir deli cesaretti vurdu göğsünü, tuttu kızın çenesinden, kaldırdı başını gözleri değsin diye gözlerine. İçi kanatlandı oğlanın. Oğlan da kulağına Ahmet ismi okunduğu andan beridir böyle gözler görmediğine yemin ederdi. Ahmet zaten olur olmadık yeminler ettiğinden bir kıymeti olur mu bilmezdi. Taştı içinde taşıyamadığı sözler. "Gözlerin ne güzel!" Yaklaştı biraz kuş gibi titreyen kıza. "Şu dünyayı içine almış, sığdırmış gibi..." Az kalsın yıkılıyordu Mahruze. Daha evvelinden böyle sözler işitmediğinden ne diyeceğini de bilemedi. Az sonra Ahmet iyice sokulup kızın gözlerinin üzerine derin bir öpücük bırakınca ister istemez tutundu ona. Ahmet bir kere fırsatı bulmuştu ya gözlerden şakaklarına, yanağına ve en son kor gibi görünen dudaklarına bastırdı dudaklarını. Mahruze yitip gidecekti besbelli. Fakat derinlerde bir yerlerde babasının sesini duyunca toparlandı. Oysa, `Ulan!` demeliydi Ahmet`e. `Daha geçen günlerde 10`lardan afili Esma ile sen?` Diyemedi ama... Diyecek gibi de değildi hiç. Kaçtı durdu Ahmet`ten. Ahmet`e de sevda oluverdi bu kaçma kovalama işi. O kaçtıkça kovaladı, kovaladıkça kızın özünü özümsedi. Ne güzeldi Mahruze, hem içi hem dışı... *** Gençlik hevesi iki genci kıskıvrak yakaladığında aşkın ateşine yakalandılar. Ancak onlardan evvel çizilen yolları ayrıldığında bir daha karşılaşabileceklerini düşünmemişlerdi. Yıllar yılları kovalayıp kuyruklarını yakaladığında bir adalet sarayında bir davanın iki tarafı olarak karşılaştılar. Ancak artık gözlerde aşktan evvel vicdan perdesi vardı...

Bir insanın iç dünyasındaki hissettiği eksikliğin peşine düşmesi onu ne kadar derin maceraya sürükleyebilir birlikte takip edelim.

O mahur beste çalar müjganla ben ağlaşırız

> Güç, bir aileden miras kalabilir… Ama onun bedelini yalnızca hayatta kalanlar bilir. Bayan Valentis, sekiz hanedanlıkla yönetilen yeraltı konseyinin ilk kadın lideri. Küllerin içinden yükseldi, adıyla bile korku salıyor artık. Bay Kraeven ise konseyin en köklü soyunun varisi. Güçlü, acımasız, her adımı hesaplı. İkisinin tahtı farklı ama savaş alanı aynı: Kurulun karanlık ağı. Herkesin gözü onların yerinde, her hamle bir ihanete gebe. Kurallar acımasız, hisler yasak. Ama nefreti besleyen bakışlar, bazen tutkuyu da çağırır. Ve bazen bir fısıltı, çığlıktan daha yıkıcı olabilir. Tahtı olanın düşmanı çok olur. Kalbi olanınsa zaafı…

Savaş izlerini taşıyan bir kalp

~Araf serisi ilk kitabıdır ~ "Kader ağlarını çepeçevre sardı , beş ruhu birbirine bağladı Ölümün soğuğu iliklerine işlerken , sevgi yağmuru içlerini ısıttı Karanlığa alışan gözleri , gün geldi ışığı arzuladı Uçurumun dibine yuvarlanmaktan korkmayan bedenleri , yeniden yaşama kanat çırptı Zincir kırıldı ama onlar asla ayrılmadı

Aileleri sayesinde çocukluk arkadaşı olan hakan ve Alara zor zamanlarda aynı yorganla ısınmaya çalışan iki çocuktur. Zaman geçer. Kendi işlerini yaparlar ama mecburen babalarının intikamını almak için mafyaya karışırlar. Bu hikaye onların birbirlerine her zaman destek olmalarına rağmen yere düşen bir ayna gibi paramparça olmasını ve herzaman içlerindeki intikam ateşinin biraz daha büyümesini anlatıyor.

Bana bakan yeşil gözlerini sevgi sandım, ama yanılmışım intikamın yeşil gözlerine yansımış.

Annem başımda Azrail gibi bekliyordu. Neden beni sevmedin anne,insan evladına bunu yapar mı? O çaresiz hayatımda bana umut oldu. Bir kızın yaşadığı zorlukların ve çaresizliğin arasından güçlü bir şekilde hayata tutunması ve umudunu asla yitirmemesi.

Kanlı iplerle birbirine bağlanmış iki farklı insan… Geçmişte yaşanan şeylerin bedelini ödemeye mahkumlar… Genç adam,öfkeliydi.Yılların kırgınlığıydı onu böylesine sarsan.Planlar kurdu,adımlarını düşünmeden asla atmazdı.İçindeki cehenneminde başkalarını da yakmaya hazırdı.Ama kendisinin de yanabileceği ihtimalini asla planlamamıştı. Genç kadın,hayat doluydu.Hiçbir şey bilmeden yaşadığı hayattan onu mahrum edecek bir güce sonuna kadar direnecekti. Peki bu iki farklı insan,birbirlerine merhem olabilir miydi?

Her gün aynı odada, aynı dosyalar arasında, sessizce büyüyen bir şey vardı. Sözcüklere dökülemeyen, gizlenmeye çalışılan ama kalpten hiç eksilmeyen... Bu, ofisin soğuk duvarları arasında yavaşça ısınan, kırılgan ve gerçek bir bağın hikayesi. Bu kitap, kelimelerin değil, bakışların ve dokunuşların anlattığı duyguların sessiz çığlığı. Belki o anı yaşamak için uyanmak gerekiyor. Uyanınca anlarsın...

Yeni bir dizi projesi, aynı set, iki zıt kutup. Stüdyonun karmaşasında kesişen yollarıyla Yoko ve Faye, "BLANK" adlı yapımda başrolleri paylaşmak zorundadırlar. Ancak kamera önündeki uyumun aksine, gerçek hayat dinamikleri tam bir kaosun habercisidir. Bu tuhaf partnerlikten bir aşk hikayesi doğar mı, yoksa Faye, Yoko`nun tüm enerjisini tüketip onu buzdan duvarına mı hapsedecek?

Dedemden kalan hastanede psikiyatri doktoru çalışmaya başladığımdan beri hayatım yolunda gidiyordu. Bir hastanın aniden karşıma çıkıp geçmişimle ilgili konuşmasıyla yıllar önce tanıştığım üvey kardeşim olduğunu hatırladım. Bu gerçeğin etkisini henüz üzerimden atamamışken babamın borç batağında olduğunu öğrendim. O andan itibaren hayatım, hiç istemediğim bir yöne doğru sürüklenmeye başladı.

"Geçmişin urganı boynun da Ayçelen" "Amin benim ismim Amin!" " Benim için hala Ayçelen" " Senden nefret ediyorum" " Hoop ağır bas Eğrızan gelini Unutma sen benim karımsın!" " İlk fırsatta boşayacağım seni!" " Boşayamazsın!" " Nedenmiş o?" " Çünkü dul kalırsın zaten evde kalmıştın ben almasaydim seni kız kurusu olup gidecektin" gülerek söylediği sözlere çığlık atarak arkamı dönüp gitmistim

“Gölgedeki Kalp”, bir kitap kafede yolları kesişen iki yabancının, geçmişlerinin karanlık yüklerine rağmen birbirlerinin ışığı hâline gelişini anlatan duygu yüklü bir aşk romanıdır. Kaderin ince dokunuşlarıyla başlayan tanışma, sırlar, kırgınlıklar ve tutkuyla şekillenen ilişkiye dönüşürken okuyucu; affetmeyi, yeniden başlamayı ve gerçek aşkın iyileştirici gücünü keşfeder.

Lise aşkım, sen hep içimde bi ukte kalansın.

​Bir zamanlar her şey daha basitti, daha gerçekti. İnsanın hayatını şekillendiren asıl savaş dışarıda değil, içeride yaşanıyormuş meğer. Bugün neye sahipsem ya da neyi yitirdiysem, tümünü içimde taşıyorum. Yanlış kararların ağırlığı mı, doğru bildiklerimin yıkımı mı bilmiyorum. Bildiğim tek şey, insanın en zor savaşını geçmişiyle verdiği. ​Şimdi önümde hayatımın sayfaları bir bir açılırken, doğru ya da yanlış aramıyorum; sadece yolun sonunda bana dair bir şeyler bulabilmek istiyorum. ​Belki affedilmez hatalarım var, belki de telafi edemeyeceğim kayıplarım... Ama her ne varsa, artık saklanacak bir yerim yok.

Bilgenin üniveristeyi kazanmasıyla başlayan hikayede önce yeni arkadaşlar girer hayatına sonra bi çocuk ve arkadaşları ona saplantılı biri olduğunu öğrenmek için geç kalan bilge neyin içine düştüğünü anlayamaz kurtulma umutları tükenirken bi mucize olur ama bu mucize bazı acı gerçekleri açığa çıkarır dost kazığını öğrenir ve ailesinin ihanetine uğramasıyla kaçışı başlar nası kaçcağını bilemezken biri yol gösterir ona her şeyden kaçarkenki tek destekçisi o olur ama bu süreçte başlarına gelceklerden habersizdir.

Bu kitap kapalı kapılar ardında sesini duyurmak için yalvaran herkese…

Lâl, liseye başladığı ilk yılında, ailesi ile birlikte yeni bir şehre taşındı. Her şey yabancıydı: okul, insanlar, sokaklar... Bir kez daha kendini tanıtmaya, insanlara kendini göstermeye çalışıyordu. Ama konuşamıyordu. Sessizdi kelimeler, duyguları ona hiç kolay gelmemişti. Ve bu yüzden kimse onu anlamıyor, anlamak da istemiyordu. Lâl, dışlanan taraf olmaktan yorulmuştu, ama bir kez daha aynı döngüye hapsolmuş gibiydi. Yeni okulunda, yeni hayatında, bir yerlerde bir arkadaş, bir yer bulabilecek miydi? Belki de Lâl`i bu yalnız dünyasından sadece gerçek aşk kurtabilirdi? “Gözlerin konuştu, dünya duymadı; sen yine de susarak büyüdün.”

Gerçek ailesini bulan nefes ailesiyle bir düğüne gider ailesi Kürt oldu için düğünde aşiret düğünüdür düğünde çok eylenen nefes bir adam farkeder adam sürekli nefese bakar ama nefes adamı umursamaz taki o güne kadar......