Ben aslında babamın değil kendimin katiliyim de kimse görmüyor... Annesini öldüren bir baba sonra babasını öldüren bir kız çocuğu.

Lalin Aydemir kaçırıldığında, bunun bir son değil geçici bir kâbus olduğunu sanmıştı. Yanıldığını, Levent Kuzgun’un sessiz bakışlarında anladı. Bu adam bağırmıyordu, tehdit etmiyordu. Sahipleniyordu. Dudakları suskun, dokunuşları mühür gibiydi. Kaçmak istedi, nefret etti, direndi… ama zamanla korkunun yerini tanımadığı bir çekim aldı.Levent için Lalin, bir zaaf değil; bir kaderdi. Ona yaklaşan herkesi ezip geçerken, Lalin’in bakışlarının değiştiğini fark etti. Naz, yerini kıskançlığa bıraktı. Lalin artık sadece kaçırılan bir kadın değildi; Levent’e yaklaşan kadınlara karşı gözünü kırpmadan saldıran, karanlığı paylaşan bir kraliçeydi. İkisi de biliyordu: Bu aşk masum değildi, ama vazgeçilebilir hiç değildi.Tenimde Susan Dudaklar, sahiplenmenin aşka, kıskançlığın tutkuya, suskunluğun bir yemin gibi bedene kazındığı bir hikâye.Bu bir kaçırılma öyküsü değil.Bu, iki yıkımın birbirini seçmesi.

Milli balerin Asena Bozkurt’un çalıştığı kursa bağış yapan Alp Yiğit Dinçer’rin kızın mavi gözlerinde boğularak takıntılı olması.

Prenses Floria ablası ve babasının kaderini yaşamamak için kendi prensini bulup onunla birlikte intikam almak istiyordu...

Nerde olduğun deyil kim olduğun önemli

Bir kaza geçirdikten sonra son yıllarını hatırlamayan İdil, herkesin anlattığına göre aşkından kör olduğu adamı ve en yakın arkadaşıyla arasının nasıl bozulduğunu dahi hatırlamamaktadır. Söylenenler vardır, görünenler vardır... bir de gerçeğin gölgesinde kalanlar. İnsanların söylediklerine mi yoksa gerçekte ne olduğuna mı inanacağı konusunda sürekli bir tereddüt içindedir. Hafızasının eksik parçaları, ona her adımda şüpheyle yaklaşmayı öğretmiştir. Sarp, onun için bir gizem gibi kalırken, İdil, gerçekleri ararken kendi içindeki yaraları da sarmaya çalışır. Aşk, suçluluk ve sırlarla örülü bu hikâyede İdil, geçmişini ararken en çok da kalbine güvenip güvenemeyeceğini sorgulayacaktır.

Mira, Ajan olarak gittiği lüks gece kulübünde, mafya babası olarak bilinen Aras`ı gözlemler. Soğuk ve acımasız mafya babası Aras ve küçük yaşlarından itibaren Ajanlık için yetiştirilen Mira`nın aşkı.

İki düşman köyün genç çocuklarının sevdalısı sonucunda 20 yıl ayrı kalması (Esme&Adil)

Yıllarını hapishanede tutsak olarak geçirmiş bir adamın ona aşık olması ne kadar büyük bir sorun olabilirdi? (...) Nereye gideceğimi bilmeden koşuyordum. Arkamdan bir silah sesi yükseldi. Lanet olsun! Bulmuştu işte beni. Çıkmaz bir sokağa girmiştim. Kaskatı kesilen bedenimi umursamadan, arkama baktığımda onu gördüm. Gözleri oldukça ürkünçtü. Aramızda tek nefeslik bir mesafe vardı. Çaresiz fısıltıyla, "Ne istiyorsun benden?" dediğimde konuşmak için araladı dudaklarını. "Seni istiyorum Elvin. Yalnızca seni..." ❗️Bölüm sayısının fazla olmasına takılmayın. İlk 30 bölüm çok kısa sahneler içeriyor.❗️ •Tüm hakları bana aittir. Kopyalanıp çalınması durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

O kendini yalnızlığa esir sanarken bu çıkmazın içinde, belkide ezelli düşmanı olan birine aşk tufanı duyacaktır.

Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

"Eğer kelebek olmak istiyorsanız,önce karanlığı sevmelisiniz."

Kitap çocukluk aşkı düşmanlık aile içi piskolojik şiddet mafya konusu içerir

Kendi uçurumlarında hayatına son verecek olan iki farklı hayatın; birleşip, hayata yeniden başlaması... Aaron Ram ve Aarin Wilson`un hikayesine hazır mısınız?

Barış içinde yaşayan iki köy ve 1 düşman

Okulun ilk günü. Ve kimsenin anlam veremediği tek bir mesaj: “Çember çok yakında.” Mesajın ne anlama geldiği bilinmez. Kim tarafından gönderildiği de. Ama okulda bir şeylerin ters gittiği bellidir. Garip tesadüfler, açıklanamayan olaylar ve herkesi huzursuz eden bir his… Buse Yalçın ve Anıl Karaca, bu mesajın bir uyarı mı yoksa bir oyun mu olduğunu anlamaya çalışırken, kendilerini istemeden olayların merkezinde bulur. Her adım yeni bir şüphe, her cevap yeni bir soru doğurur. Bu okulda kimse göründüğü gibi değildir. Ve bazı sınırlar vardır ki, geçildiğinde geri dönüş yoktur. Yasak Çember, bir mesajla başlayan ve sessizce büyüyen bir gerilimin hikâyesi. ———- Merhaba ben Gece Varisi bu kitabı yazmak baya süremi aldı.Seri 3 kitaplık ve Yasak Çember 1/10 bölüm Yasak Çember 2/5 bölüm Yasak Çember 3/3 bölüm Okuduğunuz için teşekkür ederim🤭

O gece herşeyden habersiz dışarı çıkmıştım ama nerden bilebilirdim ki hayatımı tamamen değiştirecek olan o adamla tanışacağımı... Mafya+ Aşk+ dram+ acı+= Hepsi bir arada:)

Cedric Diggory ile Emily Diana Grindewald adlı Slytherin karakterinin hayatlarından bahsedeceğim.

🖤 Cam Parçaları — Arka Kapak Yazısı Bazı aşklar iyileştirir. Bazıları ise insanı parçalara ayırır. Elara Vitale, hayatı boyunca sevilmemiş bir kadındı. Yetim büyüdü, yalnız güçlendi, sessizce hayatta kalmayı öğrendi. Sevgi onun için bir hayalden ibaretti — ta ki Alessandro Moretti ile karşılaşana kadar. Alessandro içinse Elara bir tesadüf değildi. O, çocukluğundan beri taşıdığı tek duyguydu. Tek zayıflığı. Tek yarası. Tek korkusu. Bir mafya lideri ile bir şirket yöneticisinin yolları kesiştiğinde, bu bir aşk değil… bir felaketin başlangıcıydı. Elara kaçırıldığında dünya sessizleşti. Zaman durdu. Ve Alessandro, onu bulmak için insanlığını kaybetti. Bir ada. Bir esaret. Bir kadın. Ve bir adamın deliliğe dönüşen sevgisi. Elara hayatta kalmak için direnmek zorundaydı. Alessandro ise yaşamak için onu bulmak zorundaydı. Ama bazı aşklar kurtarmaz… bazı aşklar yakar. Bazı kavuşmalar mutlu sonla bitmez… bazıları sadece daha büyük bir yıkım getirir. Çünkü herkes camdan yapılmıştır. Ve kırıldığında, artık asla eskisi gibi olmaz. Cam Parçaları, sevginin kurtuluş mu yoksa yıkım mı olduğunu sorgulatan, karanlık, tutkulu, travmatik ve unutulmaz bir hikâye.

"Sevmenin en acı hâli, imkânsız olduğunu bile bile sevmektir."

Bazı insanlar duygularını saklar.
Bazıları bastırır.
Bazıları da inkâr ederdi. Ama hepsi onları teninde taşırdı. Elara, insanların derisinde beliren kelimeleri okuyabildiğini ilk fark ettiğinde bunun bir armağan mı yoksa bir lanet mi olduğuna karar verememişti. Korku, arzu, suçluluk, pişmanlık… Her kelime bir sırdı. Ve her sır, sahibinden daha ağırdı. Bazı kelimeler fısıldardı.
Bazıları bağırırdı.
Bazılarıysa yalnızca doğru kişi baktığında ortaya çıkardı. Riven ise kelimesizdi.
En azından öyle görünüyordu. Onun sessizliği, başkalarının çığlığından daha ürkütücüydü. Çünkü kelime yokluğu, ya mutlak bir kontroldü… ya da henüz yazılmamış bir kader. Bu hikâye, iki insanın birbirine dokunmadan önce nasıl yandığını anlatıyor.
Bakışların, suskunlukların, kaçınılan temasların yarattığı o ince gerilimi.
Bir kelimenin, bir bedeni nasıl esir alabileceğini.
Ve bağların, akılla değil, tenle kurulduğunu. Çünkü herkes kelimeleri taşır.
Ama herkes onları yaşayamaz. Ve bazı kelimeler…
Sadece doğru tene yazılır.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Ben Luna Bozdoğan, Hayatımın ortasına bomba gibi düşen bir komşu ile her şey bambaşka bir serüvene dönüştü. Sıkıcı sandığım hayatımı hiç bu kadar özleyeceğimi düşünmezdim. Ben kim miyim? Konuya direkt daldığım için bilmiyorsunuz tabi ki. Size kendimi tanıtayım. Hazır mısınız? İstanbul’un günümüze inat, Türk sinemalarında görmeye alışkın olduğunuz, o samimi sıcak mahalle ruhunu hala korumayı başarabilmiş, mahallelerinden birinde, ailemle yaşıyorum. Biz iki kardeşiz. Abim Karan, Ankara’da yaşıyor ve doktorluğunun ilk senesi. Ondan uzak kalmaya hala alışamadım ve onu çok özlüyorum. Çocukluğum bu mahallede geçti ve o günlerden kalma iki dostum var. Efsun ve Fatih. Onları çok seviyorum ve aramızdaki bağı size hiçbir kelimeyle anlatamam. Efsun ve ben 24 yaşındayız. Efsun, kızıl kıvırcık saçlı, ela gözlü ve pozitif enerji yüklü canım arkadaşım. Ben hemşirelik o ise kamu yönetimi okudu. İkimiz de KPSS sınavına girdik ve atanmayı bekliyoruz. Bu sırada da mahallemizde yeni açılmış olan Kitap Deryası adlı kitapçıda çalışıyoruz. Efsun, kitapçının sahibi Atilla beye kör kütük aşık. Yine de Atilla beyden adım gelmediği için beklemede kalmak zorunda. Fatih ise benim karanlığımın ışığı, iyi günlerimin mutluluğu, kötü günlerimin güvenli limanı. Bizden 3 yaş büyük. Babasının mimarlık ofisinde iç mimar olarak çalışıyor. İki senedir bana karşı hisleri değişti. Eskiden kardeş, dost hisleri beslerken, şimdi bana aşkla bakıyor. Onun hislerine karşılık vermeyi çok denesem de çocukluktan beri onu kardeş gibi görmüş olmam buna engel oluyor. Ona hiç o gözle bakamadım. Onun bu hisleri ise benim vicdanıma bir ok gibi saplanıyor. Karşılık veremiyor olmak ise daha da canımı acıtıyor. Bir de benim kopamadığım tutkularım var. Birinci sırada kitaplar geliyor. Her tür romanı çok sevsem de polisiye ve gizem kategorisinin yeri bende apayrıdır. Kitabı okurken, kurgunun içine dalmak, kelimelerle hayali bir yolculuğa çıkmak, olağanüstü bir mucize. İkinci sırada ise, şarkı sözü yazmak ve evdeki emektar gitarımla bu şarkıya ses olmak benim tutkularımdan. Sesim çok güzel olmasına rağmen, bestelediğim şarkıları dostlarım dışında kimsenin yanında söyleyemiyorum. Çünkü ben kalabalık önünde konuşamayan, sesi titreyen, tüm gözler üzerindeyken panik olan biriyim. Evet maalesef ki yıllarca uğraşmama rağmen bunu yenmeyi başaramadım. Neyse ki Fatih var da o benim şarkılarıma ses oluyor. Mahallemizin daha hareketli olan kesiminde yer alan Gökyüzü kafede, pazar günleri canlı müzik Fatih’in sesinden kulaklarımızın pasını siliyor. Umarım bir gün bende kendi şarkılarımı herkesin karşısında söyleyebilirim. İşte benim hikayem, sıcak, samimi ve sıradan. Herkesin hikayesi gibiydi. Ta ki üst katıma yeni biri taşınana kadar. Ukala, öküz, hödük ve Allah’ın cezası biri. Onunla diyaloglarımız hep benim sinir harbimle sonuçlandı. Düşman başına dediğim, evlerden ırak olması gereken cinsten biri. Kumral, uzun boylu, yeşil gözlü (tonuna hala karar veremedim) bir adam. (Maalesef ki yakışıklı) Birde dudağının kenarıyla sırıtıp, eline cebine atıp poz kesmesi yok mu. Iyy nasıl gıcık oluyorum. Asla tipim değil. Bilmezdim. Bilemezdim. Aşka küsen bana, tekrar aşkı öğretecek birinin olabileceğini. Hele ki bunun üst kat komşum olduğunu söyleseler güler geçerdim. Rüyamda görsem “totom açıkta kalmış” derdim. Ama öyle olmuyormuş. Büyük konuşmamak lazımmış. Yaşayarak öğrendim. Onun gelişiyle tüm hayatım değişti. Tıpkı kalbimin atışının değişmesi gibi. İşte benim hikayem. Başlayalım mı?

Bazen en olmadık zamanda kalkışa geçen bir krallığı yıkarlar bazen en olmadık zamanda girer hayatına acımasızlık ama en çok da yalnızlık iki farklı lider farklı arzular birleşimi olmayacak köprüde külleri birleştirmeye çalışıyorlar. sevda hep imkansıza mi aşıktı?

25 yaşında Defne Yenal bir sorun yüzünden istanbuldan memleketi olan Orduya gelir ve karşısına hiç tanımadığı beklenmedik bir adam çıkar. Çağıl Borahan. Babasının düşmanının ta kendisi. Fakat Çağıl Borahan Defne Yenal’in babasının düşmanının kızı olduğunu bilirken Defne Yenal bunu bilmiyordu. Aralarındaki şey farkına varılmadan zoraki bir evliliğe dönüşmek zorunda kalır.