Soğuk kalplerin savaşı

Umay adlı bir kızın küçük yaşta evlendirilmesini konu alan bir kitaptır.

Rojin her gece kocası tarafından dayak yedi kimse rojinin ağlayışlarını duymadı Afran ` o benim kardeşimin karısı ` diyip sevdasını kalbine gömmüştü Harun öldüğünde Afran rojin ile evlenmek zorunda kaldı Afran rojinin vucudundaki morlukları görünce ağlamamak için kendini zor tutmuştu "Yaralarına merhem olucam " diye söz verdi rojine

Aile baskısı gören gecenin bir insan ile tanışmasıyla birlikte bir grubun oluşması

Aşk ile ihanet arasında sıkışan, Geçmiş zaman ile ileri zaman arasında sıkışmış. Gecmişi peşini bırakmayan, intikam için çabalayan arel hic tanımadığı aşk duygusu ile karşı karşıya kalır.

Herkesin iki tarafı vardır.Bir tarafı saflığı ve masumluğu temsil eden aydınlık tarafı,diğer taraf ise çoğunlukla kini ve öfkeyi temsil eden karanlık tarafıdır.Sen hangi tarafsın diye soracağım,ama bana benim iki tarafımda eşit deme,çünkü bi insanda iki taraf`da eşit olmaz.Ya aydınlık tarafı ağırlıklıdır yada karanlık tarafı.Tekrardan soruyorum.Senin tarafın hangisi

Her şeyin sınırı olmalı ,kıskançlığın da çünkü fazlası korkunç olabilir.

Umay, babasının yaptıklarının sonucunda ani kararlar verecekti. Ama bu karar Umay ın dönüm noktası olacaktı. Sadece kardeşi Defne ile tatile çıkacaktı Ama tatilin son bir haftası biraz hareketli geçecekti. Herşey deyişecekti..

Karşı komşum Kenan, erotik romanlar yazıyordu. Ben sadece ona pasta götürmeye gitmiştim... Ama kendimi bir romanın başrolü olarak buldum. Ta ki başka biri o hikâyeyi yeniden yazmak isteyene kadar.

Sert avucu bileğimi kavradığında beni kendine doğru çekti. Kendisine doğrulttuğum namlu kalbinin hemen altınayken gözlerime baktı. "Sen benim en başından beri, tek düşmanımsın." İhtiras dolu bakışlarına tezat, kanlı dudaklarından sızan sözleri, tıpkı zehirli bir yılan gibiydi. Elimde sıkı sıkıya tuttuğum soğuk silahın namlusunu, mide boşluğuna daha da bastırdım. "Hadi ama..." dedim sessizce, buna inanmak istemiyor gibi. "Bunun bir yalan olduğunu söyle." Alnını alnıma yasladığında belki de ilk kez ölmek istedim. Dudakları üzerindeki kanı diliyle temizledi. "Bu kaosun dişli mücevheri sensin, Tomris." Buna inanmak istemiyordum. Tetiğe yavaşça dokunurken yanaklarım tekrar ıslandı. Titreyen dudaklarımdan birkaç hıçkırık peyda olurken, kirli ve terli yüzüm, yüzünün çok yakınındaydı. "Hemen, bana bunun kocaman bir yalan olduğunu söyle Pars" Yaşlı gözlerim belki de ilk kez birine yalvarıyordu. "Lütfen..." Sessizdi. Uzun zaman sonra ilk kez bu kadar sessizdi. İntikam bir tutku gibiydi. Bağımlı hâle geldiğim tek tutkumdu. Ancak o an, içimdeki intikam arzusunu onunla tatmin etmemek için ne çok sebebim vardı... Peki ya şimdi, hangimiz ölecekti?

Elimi belinde gezdirdim M:çok acıdımı D.K:hayır, kalbim kadar değil Beline Küçücük bir öpübücük kondurdum. Bedeni gerilerdi kocaman adam benim öpücüğümle titredi M: kalbin için ne yapabilirim bilmiyorum D.K: hep benim ol... ❤️ ( Kitaptaki aşk gerçekte yaşanmış ama daha farklı )

“Bazı yaralar ise yalnızca doğru kalple anlam bulur; çünkü bazı acılar, ancak kesişen kaderlerde şifaya dönüşür.”

“Gözlerinin karanlığı, geceden daha derindi. Benim masumiyetimle onun günahları bir araya geldiğinde, ortaya çıkan tek şey bir yıkımdı .Ve bu yıkımın ortasında ben vardım...” Doğunun kurallarıyla , Batının karanlık sokakları kesiştiğinde; aşk kanlı bir savaşa mı dönüşecek, yoksa kalplerdeki tek sığınak mı olacak? Aşkın en derin yaralarıyla birlikte, ihanetin gölgesi, tutkunun ateşi ve masumiyetle günah arasında sıkışıp kalmış ruhların hikâyesi...

“Hayat bazen karşına inci tanesinden beli güzel birini çıkarır”

Çok güzel bir kitap

Kardeşinin işlediği cinayetten sonra hayatına devam eden Rana, yeni gelen savcının oklarını kendisine çevirmesi ile hayatı değişir.

Dünya’da başlayan ve herlere yayılan bir hastalık sonucu insanların yaşayabilmesi için birbirinden ayrılması gruplar halinde dolaşmaları ve iki gencin bulunduğu grubun yaşadıklarını ve ilişkileri anlatıyor.

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

İki kız İki erkek Dört farklı şehir Yakın iki kız arkadaş uzakta sevdikleri iki erkekle aynı sınavdan geçiyor Mesafeler arttıkça güven, sabır ve aşk test ediliyor

Mafya tarafından kaçırılan Lavin, çocukluğunu yaşamamıştır. Fazlasıyla erkek gibi büyütülmüştür. Bir o kadar da güçlü. Peki, Lavin ailesini merak edecek mi? Evet. Aynı zamanda onun ile birlikte kaçırılan Burakla aralarında çelişimler olacaktır.

Bazen sevgi geçmişten beri sizi tutsak eden bir prangadır... ZORLA! Ve biz "Sanıyorduk ki bu hikaye zıtlıkların, hayır bu hikaye zifirindi. Karanlık çoktan farkı açmıştı. "Bu roman inadın ve zıtlığın karanlığa esir olduğu bir sevginin sadece başlangıcıdır..

Ezgi Babasının intikamını alması için Mafya başı Efe’yi öldürmesi gerekiyordu ama Ezgi’nin bilmediği şey Efe’ye karşı olacak olan hisleriymiş…

Dört yıl boyunca aynı okulda, aynı koridorlardan geçtiler. Bazen göz göze geldiler, çoğu zaman gelmediler. Konuşmadılar. Ama birbirlerini hep fark ettiler. Bir Çay Kadar, söylenmeyen cümlelerin, yarım kalan ihtimallerin ve hiç yaşanmamış anların romanı. Bu hikayede büyük itiraflar yok. Aşklar ilan edilmiyor, hikâyeler dramatik biçimde başlamıyor ya da bitmiyor. Onun yerine, sessizlik var. Bakışlar, kaçınmalar, ertelenmiş cümleler var. Bir kütüphane. Bir kış günü. Bir masa. İki çay. Ve yıllar boyunca taşınan, adını koymadan da var olabilen bir sevgi. Bir Çay Kadar, okuruna şunu hatırlatıyor: Bazı duygular, yaşanmadığı hâlde eksik değildir. Bazı insanlar, hayatımıza girmeden de kalır. Ve bazı hikâyeler, tam olarak anlatılmadığı için unutulmaz olur.

İris ile Marcus aynı apartmanda, aynı duvarların arkasında yaşıyorlardı. Kapıları birbirine bakıyordu ama hiç karşılaşmamışlardı, aynı merdivenden inip çıkıyorlardı, aynı sokaktalardı ama iris de bu tanışma anını beklemiyordu...

okuldan eve döndüğümde babamın bir adama borcu olduğunu duydum ve borç yerine beni verdiğini söyledi ve ne olduysa o günden sonra olmaya başladı...