Kaderden kaçamazsın, istemediğin kadar ister, nefret ettiğin kadar seversin. Farklılıklar çıkmaz sokak olur, sonuna bakmadan koşarsın. Dengesiz, ukala tavırları ruhunda yer bulmuş bir adamla, huysuz ve asi bir kızın evlenmesi ne kadar doğruydu? Karakterleri zıtlaşmışken, yaşamsal farklılıkları bunlara harmanlanmıştı. Bahsettiğim şey, birinin doğrusu, onun yanlışıyken; onun doğrusu, birinin yanlışıydı. Hazırsanız, başlıyorum.

Azad sustu. Çünkü sevdiği halde gitmeyi seçenler sonunda sessiz kalır. Boran konuştu. Çünkü sevmeyi cesaretli yapanların, korkacak hiçbir şeyi yoktu.” Roza… İki adamın arasında sıkışmış kalbin adıdır. Biri geçmişiyle acıtan, diğeri sarmaya gelen… Bir veda, bir yüzleşme. Ve bir genç kızın en gerçek tercihi. “Beyaz Güvercin” Aşkın yarım kalanından, tamamlanma ihtimaline uzanan bir hikâye. Yüreğine dokunan satırlar arasında kendini bulduğun o kitap… sadece bir karakteri değil, kendini bulacaksın. Zamanı değil, kalbini emanet edeceksin her satıra. Benimle bu yolculuğa çıktığın için öncelikle hoş geldin. Bu hikâyede yalnızla satırlar arasında gezmeyeceksin; yeri gelecek suskun bir yüreğe, yeri gelecek cesur bir seçime tanıklık edeceksin. İki adamın arasında sıkışmış bir kızın, yüreğini kendi elleriyle özgürleştirme çabasını okuyacaksın. Bu sadece bir aşk hikâyesi değil; bu, kırılmalarda büyüyen bir ruhun kendini bulma serüveni. Ve inan bana, bu kitabı okumakla kalmayacak, hissedeceksin. Yüreğine dokunan satırlarda kaybolmaya hazır mısın?

Anne ve babasını kaybetmiş zavallı 2 kardeş... (İlk kitabımdır)

Tanem sıradan bir lise son sınıf öğrencisiydi.Platonik olduğu sınıftaki o çocuklada araları normaldi herşey gibi.Taki o gün bir partiye davet edilene kadar..

Bangchan ve Mirea , Changbin ve Dora’nın zor koşullara rağmen aşklarını sürdürebilecekler mi (somut var merak etmeyin)

Sera, çocukluğunu bir gecede kaybetti. Aras, o gecenin içinde büyüdü. Yıllar sonra aynı şehirde, aynı üniversitede, aynı merdivenlerde karşılaştılar. Biri bunun tesadüf olduğunu sandı, diğeri kaderin çoktan yazıldığını biliyordu. Aşk, bazen iki insanı iyileştirir. Bazen de en derin yarayı açan şey olur. Geçmişin gölgesi, saklanan bir sır, yarım kalan hayatlar ve unutulması imkânsız bir aşk… Kelebek Vadisi, birbirlerine aşık olan iki insanın aslında birbirlerinin hayatını yıllar önce değiştirdiğini öğrendikleri o anın hikâyesi. Ve bazı hikâyelerde, en büyük ters köşe aşktır.

Ada; Lan davar Ada; Hödük Ada; Sana zeki dedik çalışkan dedik önümüzü kollar dedik Ada; Sen bizi önümüzden vurdun lan Ada; Neden kalktın o sıradan! Neden sattın lan bizi! Neden bunu bize yaptın! Alparslan; Canım öyle istedi. Ada; Öyle mi? Sen canının öyle her istediğini yapıyor musun birader? Alparslan; Canım ve aklım uyuşuyorsa evet. Alparslan; Ayrıca bir daha kopya çekmek yerine ders çalışsan en azından belki 0 yerine 1 alırsın. Alparslan; Bu da benim bir tavsiyem olsun sana.

Öyle güzel bakıyordu ki aşık olmamak elde değildi

Aynı mahallede kardeş gibi büyüdüğümüz lise aşkı olduğumuz araya giren engellere rağmen aştığımız yollar o halde birbirimize cesur olamamamız Giriş. Korkudan titrerken depo da onunlaydım sonunda kurtulmuştuk ve bianda beni kendine çekip öpünce zaman durdu bundan sonrasını biz deil kader belirleyecek . Çok yakında

Hayat dün ve bügünden daha fazlasıyla savaşmaya alıştırabilir insanı. Kalben, zihnen ve fiziksel anlamda da yorabilir. Hatta her şeyi senden alıp yapayalnız da bırakabilir. Bencildir çünkü. Kendi kuralları vardır. En umutsuz anında, karanlık her yanını ele geçirmişken sana fısıldadığında ipleri eline geri de verebilir. O zaman ateşin içinden çıkmış biri külden neye dönüşür? İntikam, aşk ile şekillenirken yeniden sevebilecek misin kendini ve onu? Her şeyin bittiği yerden başlıyor.

Selin, geceleri düşüncelerinden kaçamadığı bir anda anonim bir hesap açar: @adimi_bilme. Amaçsızca gezinirken Sinan`ın hesabına denk gelir ve içinden gelen bir dürtüyle ona mesaj atar. İlk başta sadece meraktan yazar; onun nasıl tepki vereceğini görmek ister. Fakat Sinan cevap verince oyun ciddileşir. İkili arasında yavaş yavaş gizemli bir diyalog başlar Selin kimliğini gizler, Sinan ise onu çözmeye çalışır. Mesajlar ilerledikçe flörtleşme başlar; Sinan yazdıklarından etkilenir, kim olduğunu tahmin etmeye çalışır. Selin ise hem yakalanma korkusuyla hem de Sinan`ın ilgisinden aldığı heyecanla karışık duygular yaşar. Sinan, "Beni tanıyor gibisin" dedikçe Selin`in kalbi hızlanır ama kimliğini belli etmez. Her mesajla aralarındaki gizem ve çekim artar Selin`in küçük bir merakı, giderek tehlikeli bir oyuna dönüşür.

İtalya’ya tatile giden bir Türk kızı. Başlangıçta bir tatildi ama kalması için fazlasıyla yakışıklı bir nedeni vardı.

"Güçlü olmak zorundasın." Bu cümleyi hiç sevmiyordum. Güçlü olmanın bir bedel olduğunu öğrendiğimden beri... .... Torununa biraz daha yaklaşarak parmak ucuyla göğsüne bir kaç kez bastırarak "O kızı bu konakta barındırmam! Demirkan ailesinden hiçbiri Aladağlılarla bir daha asla dünür olmayacak. Asla!" Dedi öfkeyle. "O zaman bir Aladağlı daha kaybetmeye hazır ol koca çınar." Süleyman ağa torunun bu sözüyle kalbinde bir hançer yemiş gibi hissetti. Yıllar sonra bir torunuyla daha imtihan olacağını hiç düşünemezdi. Hem de aynı ailenin kızı yüzünden... "Bana silah çektiği için ölüm emrini verdiğini biliyorum. Ama bilmediğin bir şey daha var. O da benim hayatımın Dilan`a bağlı olduğudur. Eğer onun kılına dahi zarar verirsen yeminim olsun ben de kendi canıma kıyarım." Dedesi dehşete kapılmıştı. Ölen torunundaki aynı karlılık aynı bakışlar vardı Karan da. Ve bu süleyman ağayı korkutuyordu.

Mafya ailesinin oğlu Kutay ile mafya liderinin kızı umayın aşk hikayesini anlatmaktadır

Giriş Bölümü Yağmur, şehrin gri sokaklarını nazikçe yıkarken, Elif elindeki şemsiyeyi sıkıca tutuyordu. Her adımda sokak lambalarının sarı ışığı su birikintilerine yansıyor, şehir neredeyse büyülü bir hale bürünüyordu. O gün, her zamanki gibi sıradan başlamıştı; kahvesini alıp işe gitmek, toplantılar, yüzler… Ama bir anda hayatının akışı değişecekti. Çünkü bir kafede, yanlışlıkla çarpıştığı adam, sadece birkaç saniye için bakışlarıyla kalbini hızlıca çarptırmıştı. Adamın gözleri, yağmurdan ıslanan saçlarından süzülen damlalar gibi parlak ve derindi. Elif, bir an için nefesini tutmuş, zamanın durduğunu hissetmişti. O an, bir şeylerin farklı olduğunu biliyordu; belki de kaderin sessiz bir fısıltısıydı bu. “Özür dilerim,” dedi adam, sesi Elif’in kulağına çalınan hafif bir melodi gibi. Elif gülümsedi, ama kelimeler boğazında düğümlendi. O an, ikisi de bilmiyordu ki bu tesadüf, hayatlarının en unutulmaz hikayesinin başlangıcı olacaktı…

Yazdığım şiirleri burada paylasacagim

Sen bir denizi seyrediyorsun, Ben ise o denizde boğulan bir gemiyi. Senin gözlerin ufukta, başka limanlarda, Benim bütün yüküm senin kıyılarında. Sen elmayı sevmiyorsun diye, Elma dalından düşer mi sanıyorsun? Ya da güneş söner mi sen bakmıyorsun diye? Ben seni, senin bana ihtiyacın olmadan da severim; Çünkü bu sevda, senin nezaketine değil, Benim yüreğimin cesaretine emanet.

Kalp atışlarımın yankılanmasını kulaklarımda duyabiliyordum. Beni bekleyen uçağa doğru koşarak yaklaştığımda arkamdan hızla gelen araba ışıkları tenimde karıncalanmalar yaratıyordu ama durmadım. Uçağa kadar koşarken arkama bile bakmadım. Onu bırakıyordum ve onun bundan haberi bile yoktu. Ben buradan gidip yeni hayatıma yeni bir kimlikle başladığımda artık her şey için çok geç olacaktı. Ona demiştim. Ona beni elinden kaçırırsa bir daha asla bulamayacağını söylemiştim ama o benimle alay etmişti. Kalbimi kırmıştı ve ben de şimdi onun kalbini kıracaktım. Arkamda bıraktığım şehre son bir kez bakış attım. Heavenhell, gece ışıklarları içerisinde görkemle aydınlanıyordu. Bu şehirde yaşayan herkesin bir sırrı vardı. Şehirin kendisinin bile.. Ve benimde sırlarım var, ne de olsa bazen en tehlikeli sırlar, en güzel şehirlerin altında gömülüdür...

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

“Ne bakıyorsun?” -Bakmak yasakmı? “Yasak,çek o gözlerini” -Ben tadına bakmayı kastetmiştim

Berfin Bozan, abisinin aşiret kurallarını yıkan aşkının bedelini, Midyat’ın korkulan ağası Aras Karahanlı ile berdel evliliğiyle öder. Aşk mı ağır basacak, kader mi? yetişkinlerin okuması önerilir

Derin işinden istifa etmek için dilekçesini verir ama patron reddeder. Ne kadar ısrar etse de işten çıkamaz ve farklı yollar denemeye başlarr

Aşk zirveye oynar... Ortalama aşk yoktur! Ya kal ya da git... Arada bırakma bizi... Ya sev ya terk et... Kalbimi bulandırma benim... Ya güven tut elimi, İnanmıyorsan kapıları kapat çık git... Böyle arafta sallandırma kalbimi... Güvenle yıkım arasında kalan bir aşk... Tutku ile aşkın arasında yaşanan savaş... Ve iki güzel masal gibi sevda...

Uyarı=hassas bir okuyucu iseniz okumanızı tavsiye etmiyorum fazlasıyla +1& içerir. Zalmar Volkov, yeraltı dünyasının gölgelerinde doğmuş, babasının kanıyla sulanmış bir adamdır. Soğuk, hesapçı, acımasız bir vigilante. İnsan ticareti çetelerini avlar, düşmanlarını yok eder, ama içindeki boşluğu hiçbir şey dolduramaz. Terk edilme korkusu damarlarında dolaşır; sevgi onun için zayıflık, bağ kurmak ise ölüm demektir. Silah tüccarlığı, hacker yetenekleri, kanlı intikamlar ve gölgelerdeki gücüyle yükselir. Herkes ondan korkar, kimse ona dokunamaz. Ama Zalmar’ın dünyasında her zafer bir yara bırakır hepsi onun hikâyesidir. Karanlıkta büyümüş, karanlıkla yaşamış, karanlığı yöneten bir adam. Zalmar Volkov – sahip olan, yok eden, asla terk etmeyen… ve asla terk edilmeyecek olan. Zalmar’ın dünyasına bir kez girerseniz, o karanlık sizi bırakmaz.

Aşık olmak için fazla düşman, düşman olmak için fazla aşıktılar.. Kurt kuzuyu yer. Bu, doğanın ezelden beri değişmeyen hükmüdür. Dünya bu hükümle dönmüş, hikayeler bu kabulle anlatılmıştır. Peki ya kurt, dişlerini geri çekip gövdesini öne sürerse? Kuzuyu yazgısından kurtarıp, varlığıyla onu dünyadan sakınmayı seçerse?