2. Bölüm ~ Kara Kedi

Slytherin Erkek Yatakhanesi

Saat 01.25

"Rowan!... Hey, Rowan!"

"Hmmm?" dedi uykulu kalın ses, yatakhanenin diğer tarafından.

"Uyudun mu lan hemen? Daha okul kıyafetini bile değiştirmemişsin."

"Matt... İçim geçmiş."

"Kalk da bi sigara içip gelelim." dedi Mattheo Riddle. Rowan'ın yatağına yürüyerek.

"İyi dedin." Rowan önce bir gerindi sonra Mattheo'nun uzattığı elden destek alıp yataktan kalktı.

"Sen de üstünü değişmemişsin."

"Üşendim, biliyorsun beni."

İkisi yatakhaneden dışarı yürüdüler. Filch'e yakalanmamak için kendileri daha ikinci sınıftayken keşfettikleri gizli geçitten bahçenin arkasına çıktılar.

"Zack ve Sera yine ceza mı yedi?" diye sordu Mattheo sigarasını yakarken.

"Hem de Mcgonagall'dan." dedi Rowan. Sesi bıkkın olsa da sırıtıyordu.

Mattheo tepki olarak hafif bir ıslık çaldı.

"Demek yine Mcgonagall'dan. Bu sefer s*çtılar işte."

Rowan alaycı bir yorum için ağzını açtığında duydukları bir patırtı ile sustu.

Hufflepuff'tan bir kızdı gürültünün sebebi. Yakınlarında birkaç tabak devirmişti.

Beşinci sınıf iki Slytherin'in ona baktığını görünce kız gergin bir şekilde gülümsedi.

"M-merhaba... Şey... Üzgünüm..."

"Hem bulanık hem Hufflepuff. Şaşırmadım." dedi Mattheo kıza değil kızın kucağındaki, beslemeye çalışırken tabakları devirdiği, tüyleri darmadağın, siyah yavru kediye bakarak.

Kız bunu duyduğunda karnından yumruk yemiş gibi oldu. Gözleri hafifçe dolarken yaşların akmasına izin vermemek için dilini ısırdı.

"Ortamın havası bozuldu." dedi Mattheo kıza küçümseyici bir bakış atarak. Ardından sigarasını söndürüp şatoya yürüdü.

Kız orada Rowan'ın karşısında kalakalmıştı. Ne diyeceğini ne yapacağını bilemiyor, gözyaşları akmakla tehdit ediyordu.

Rowan sigarasından bir nefes daha çekti. Konuştuğunda sesi sakindi.

"Neden onu yanına almıyorsun? Okulda kedi serbest."

"O... hasta... Diğer hayvanlara da hastalık bulaştıracağını düşündükleri için ondan kurtulmamı söylediler... Ama ben onu buraya sakladım..."

Rowan sigarayı dudaklarının arasına sıkıştırıp kıza ve küçük siyah yavru kedisine doğru yürüdü.

Bakımsız, tüyleri darmadağın, derisi yer yer kabuk tutmuş küçük kediye baktı.

"Nesi var?"

"...Notoedres Uyuzu. Yasak Orman'da dersteyken oradaki vahşi kedilerden birine temas etti sanırım. Hastalığı ondan kaptı. O günden beri sürekli çeşitli bitki özleriyle banyo yaptırdım, şifalı şeyler yedirdim... Ama ne yaparsam yapayım iyileşmiyor. Durumu her geçen gün daha da kötüye gidiyor... Çok korkuyorum, ya o..."

Rowan anladığını başıyla yavaşça onaylayarak belli etti.

"Bence geleneksel yöntemler yerine sihir onu iyileştirir. Şifa iksirlerini biliyorum ama hepsi insanlar için. Hayvanlar için şifa iksirleri araştırırım eğer kabul edersen."

Kızın ıslak gözleri umutla parladı.

"Evet evet! Tabi ki kabul ederim. Lütfen araştırın. Ona bir şey olsun istemiyorum."

Rowan'ın gözleri küçük perişan haldeki kediden ayrılıp ilk kez kızın ay ışığında yaşlarla ışıl ışıl parlayan, koyu have gözleriyle buluştu.

"Bir şey bulacak olursam sana söylerim. İsmin neydi?" dedi kısa bir sessizliğin ardından.

"Amaya. Amaya Vargas. Dördüncü sınıf."

"Ben de Rowan Yaxley."

"Şey... Biliyorum. Seçilmemiş Kişi, değil mi?"

"Evet, maalesef."

Rowan onun herkes gibi omzundaki Aegishjálmur işaretini sormasını bekliyordu. Ama kız onun yerine başka bir soru sordu.

"Arkadaşın... Mr Riddle... Neden bana böyle davranıyor? Daha önce de yapmıştı..."

Rowan hafifçe sırıttı.

"O piçi dikkate alma. Muggle doğumlu herkesten nefret eder."

"Ama senden nefret etmiyor... Annen bir muggle'dı, değil mi?"

Annesinden bahsedilince Rowan'ın ifadesinin nasıl değiştiğini gördüğü an sorduğuna pişman oldu Amaya.

"Şey... Üzgünüm..."

Rowan bunu duymazdan geldi.

"Benden nefret etmiyor çünkü birinci sınıftan beri arkadaşız."

"Demek öyle..."

"İyi geceler, Vargas." Amaya'nın kucağındaki kedinin başını nazikçe okşadı ve Mattheo'nun gittiği yöne doğru karanlıkta kayboldu.

2. Bölüm Sonu🍉