Eylülzede, okunmamış bir mektubun içinden taşan bir sessizliğin hikâyesidir. Yıllar sonra evine dönen sıradan bir adam, geçmişten kalma sararmış bir zarfla karşılaşır. Üzerinde ne bir isim vardır ne de bir tarih. Açtığı anda, hiç tanımadığı bir sesin ağırlığı odayı doldurur. Bu mektup bir aşk itirafı değildir. Bir hesaplaşma da değildir. Bu, var olmamış bir yakınlığın; fark edilmemiş bir hayatın, görülmeden yaşanmış bir çöküşün kaydıdır. Stefan Zweig’in Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu eserinden esinlenen Eylülzede, bu kez bakışı tersine çevirir: Mektubu yazan bir kadın, okuyan bir erkektir. Ama asıl anlatılan, iki kişi arasındaki mesafe değil; insanın kendi içindeki karanlığa olan uzaklığıdır. Bu kitap, “hiç yaşanmamış” olanın, insanı nasıl derinden yaralayabileceğini fısıldar.

(MAHALLE KURGUSUDUR) Aynur ile Yağız küçükken aynı mahallede büyümüş, ama biri taşındığı için bağları kopmuş iki çocukluk arkadaşıdır. Yıllar sonra bir sonbahar günü tesadüfen karşılaşırlar. Aynur bir ilişki travması sonrası kalın duvarlar örmüş biridir. Yağız ise dışarıdan cool, ama içten içe aşırı duygusal biri. Ama sorun şu: ikisi de geçmişleriyle hesaplaşmadan tam olarak birbirlerine yaklaşamıyor. Aynur: “Keşke o zaman gitmeseydim.” Yağız: “Keşke cesaretim olsaydı seni durdursaydım.” Kitap boyunca ikisi de “keşke”lerini aşmayı öğrenir.

(Alt anlamı: Gerçekler kıyıya vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.) KİTAP AÇIKLAMASI Karadeniz, gerçeği kimsenin yüzüne söylemez. O hep susar, insanlar da onunla birlikte susmayı öğrenir. Kıyılar, dalgaların taşıdığı izleri bir süre saklar; ama insanın içindeki izler kolay kolay silinmez. Bu kitap, kaybolmuş bir gençliğin yeniden başlamasını değil, yarım kalmış bir hayatın geri dönmesini anlatır. Lavinya, geride bıraktığı yılların ağırlığıyla ikinci kez aynı şehrin kıyısına adım atarken, artık çocuk değildir. On yedi yaşındaki bedenine sıkışmış yirmi dokuz yıllık bir hafıza, ona hem yük hem fırsattır. Bu hikâye bir mucizeyle değil, bir hesapla başlar. Çünkü bazı gerçekler denize vurmaz. Ondan önce insanın içine çarpar.

İki ailenin geçmişten gelen hesapları, iki gencin hayatını hiç sormadan birbirine bağlar. Kimsenin seçme şansı yoktur; verilen sözler, edilen yeminler ve yıllardır süren gerginlik artık bir kader gibi üzerlerine çöker. Aynaz ve Birkan, aynı dünyanın içinde büyümüş olsalar da birbirlerine tamamen yabancıdır. Birinin sessizliği diğerinin öfkesine karışırken, ailelerinin karanlık mirası ikisini de aynı yola sürükler. Zorunluluk ile özgürlük arasında sıkışan bu yolculukta, her biri hem kendi gerçeğiyle hem de diğerinin taşıdığı yaralarla yüzleşmek zorunda kalır. Bu hikaye; mecburiyetin, aile baskısının, gençliğin içten içe büyüyen haykırışlarının ve iki insanın hiç beklemedikleri bir anda değişen kaderlerinin hikayesidir. Kimse geçmişini seçemez ama herkes kendi yolunu bulmak için bir gün yüzünü gerçeğe döner.

Adı Aysar... Ruhu ayın evreleri gibi değişken, zihni bir cerrahın neşteri kadar keskin. Toplumun `normal` dediği o büyük yanılsamaya karşı, elinde sadece kitapları ve kimsenin duymadığı içsel mahşeri var. Dünya; rasyonel bir `akıl çıkmazı` ile dindiremediği bir `ruh mahşeri` arasında sıkışmış, rutubet kokan bir labirentten ibaretti. Anlamak, onun için bir yetenek değil, her gün biraz daha yandığı bir infazdı. Peki, mantığın bittiği yerde başlayan o büyük gürültüde, kendi sessizliğini bulabilecek miydi?