"Kendini kaybetmiş bir kadının, küçük bir İngiliz kasabasında yeniden yaşamayı öğrenme hikâyesi." Bazen insanın kaybolması için yolunu şaşırması gerekmez. Her sabah aynı saatte uyanıp, aynı kahveyi içip, aynı işe giderek de yavaş yavaş kendinden uzaklaşabilir. Clara Bennett bunu çok geç fark etti. Bir telefon konuşması, yağmurlu bir gece ve saniyeler içinde değişen bir hayat... Onu yalnızca yaşadığı şehirden değil, kendisinden de uzaklaştırdı. Abisinin düğünü için gittiği İngiltere`nin küçük ve sessiz bir kasabasında ise ilk kez kimse ondan yetişmesini, kusursuz olmasını ya da güçlü görünmesini beklemiyordu. Orada insanlar isimleri hatırlıyor, günaydın demeyi unutmuyor ve sessizlikten korkmuyordu. Sonra bir pederle tanıştı. Birlikte inancı, şüpheyi; düzeni, dağınıklığı; huzuru, boşluğu temsil ediyor gibiydiler. Ama bazı insanlar hayatımıza bizi değiştirmek için değil, uzun zamandır unuttuğumuz hâlimizi yeniden hatırlatmak için girer. Bu, yasak bir aşktan çok daha fazlasının hikâyesi. Bu; kaybetmenin, affetmenin, yeniden başlamanın ve insanın bir gün dönüp aynaya baktığında kendi gözlerini yeniden tanıyabilmesinin hikâyesi. Belki de hepimiz, fark etmeden kendi hayatımızın kıyısında yaşamaya başlıyoruz. Ve belki de melankoli, sadece üzgün olmak değil; kendine döneceğin yolu uzun süre hatırlayamamaktır.