“Ama şunu sakın unutma Karan: o duvak sadece yüzümü el alemden saklamaya yarayacak, seninle aramızdaki uçurumun köprüsü olmayacak!” “Aramızdaki uçurum bir köprüyle geçilmez zaten ama bir gün seninle bu uçurumu, el ele aşağı düşerek kapatacağız.” * * * Hazal için hayat, sığındığı o sessiz limanda kendi halinde akıp giderken bir gecede, tek bir fırtınayla darmadağın oldu. İkizi Hayat’ın vefatıyla kucağına bırakılan emanet, sadece minicik bir bebek değil; kaçmaya çalıştığı o karanlık ve acımasız töre kanunlarının ta kendisiydi. Mardin’in o koca, kasvetli Özkaya konağına adım attığında karşısında sadece düşmanları değil, beş yıl önce kalbine gömdüğü o yeşil gözleri buldu: Karan Özkaya. Geçmişin hesapsız yaraları, konaktaki entrikalar ve kapıda bekleyen tehlikeler zincirine karşı, birbirlerini tanıyan ama yabancı olan Hazal ve Karan tek bir amaç için bir araya geldi: Korunmasız bir bebeği canları pahasına korumak. Biri geçmişin yükünü omuzlarında taşıyan bir aşiret ağası, diğeri ise bir gecede anne olmak zorunda kalan yaralı bir kadın...

Ailelerinin zoruyla evlendirilen bir çift düşünün ve şimdi de bu hikayenin devamını..

Hazal ile Gökhanın aşkı korkusuzlugu

Vatan için kendini bild yok saymış, sadece vatanı için yasayan bif yüzbaşı ile öğrencileri için gönüllü öğretmenlik yapan bir genç kadının aşkı. "Unutma Hazal çünkü vedalar gitmeyi gerektirmez."

Ya Hazal`ın aşkı ikisind büyük gelecekti ve yeni bir aşk doğacaktı. Ya da Akın`ın zamanla aşka olan nefreti herşeyi yakıp kavuracak ve ikisini de bu azapta yakacaktı.