"Öldürmeyen ama çaresi de olmayan sinsi bir yara... Kabukları kimde kalır?" 11. sınıf öğrencisi Öykün Alkım, mahalle lisesinin gürültülü koridorlarında görünmez bir fanusun içinde yaşar. Adı gibi bir başkasına "öykünen", kurgulanmış bir mükemmelliğin arkasına saklanan Öykün; ütüsü bozulmayan forması, milimetrik düzeni ve hiç geçmeyen mesafesiyle okulun "beyaz orkidesi"dir. Onun sterilliği bir kibir değil, kökleri toprağa değmeyen bir ruhun hayatta kalma biçimidir. Okulun kaosu ona yabancı bir dil gibi gelirken, evden dışarı adım attığı an üzerine hücum eden tozlu sokaklar ve plansız hayat, Öykün için nefesin kesildiği birer savaş alanıdır. O, bu kargaşanın içinde kirlenmemek için nefesini tutan bir dalgıç gibi yaşar. Ancak göğsünün tam ortasında, paylaşılamayan sırlar ve bastırılmış sancılarla büyüyen "arsız, kimsesiz ve topraksız bir çiçek" vardır. Kendi aslına değil, yarattığı kusursuz surete tutunan Öykün için o sinsi ok çoktan fırlatılmıştır. Şimdi sorması gereken tek bir soru vardır: Camdan kalesi çatladığında, o steril beyazlığın altından sızan kor sürgünle nasıl yüzleşecektir? Zarif bir yabancılaşmanın, köksüzlüğün ve bir "fark edilme" anıyla altüst olan mülksüz bir hayatın şiirsel romanı.

𝓑𝓮𝓵𝓴𝓲 𝔂𝓮𝓷𝓲 𝓸𝓴𝓾𝓵𝓾𝓶𝓪 𝓰𝓲𝓽𝓶𝓮𝓼𝓮𝓶 𝓱𝓮𝓻ş𝓮𝔂 𝓫𝓪𝓶𝓫𝓪ş𝓴𝓪 𝓸𝓵𝓪𝓬𝓪𝓴𝓽ı 𝓫𝓮𝓵𝓴𝓲 𝓸 "𝓹ö𝓹ü𝓵𝓮𝓻" 𝓰𝓻𝓾𝓹 𝓸𝓵𝓶𝓪𝓼𝓪 𝓱𝓮𝓻ş𝓮𝔂 𝓼ı𝓯ı𝓻𝓭𝓪𝓷 𝓫𝓪ş𝓵𝓪𝔂𝓪𝓬𝓪𝓴𝓽ı 𝓭𝓮ğ𝓶𝓮𝓭𝓲...