Adel küçük bir kasabada kısıtlı sosyal çevresinde sevilen sakin, çalışkan ama hırslı bir genç kızdır. Ancak rüyalarında canı için savaşan bir prensestir. Adel karşısına çıkan engelleri aşıp hayatta kalabilecek mi? Eğer tüm o kanlı savaşlardan sonra bile hayatta kalmayı başarabilirse o hala eski Adel olur mu? "Bu eser başka platformlarda da yayınlanmıştır. Tüm hakları yazarına aittir. Ticari kullanım izne tabidir."

Bazı hükümdarlar taç taşır, bazıları da kaderini. Yüzünü örten maske, bir gizleniş değil; zamanın çizdiği bir huduttur. Onun ardında duran, hükmü sesinde değil suskunluğunda taşıyan bir iradedir. Taht, ona verilmiş bir yükseliş değildir. Her gün yeniden omuzlanan bir yüktür. Ama o, yükü taşırken eğilmez; çünkü eğilen sırt, hükmü kaybeder. Zaman bedenine dokunur, iradesine değil. Sessizlik içinde büyüyen bir kudret vardır onda; gürültüye ihtiyaç duymayan, tanıklıkla yetinen bir güç. Yazgısını hep bildiğini sanan kral kaderin ona asla sunamayacağı bir armağanla tanışır Ama o bu armağanı bir keder olarak görür Bu gerçekten bir keder mi ? Yoksa armağan mı ? (Bu hikayede geçenler tamamen hayal ürünüdür benzerlikler tamamen tesadüfidir !!)

KANPENÇE Bazı miraslar taçla değil, kanla taşınır. Vera Montessa, sarayın yüksek duvarları arasında büyümüş bir kızdı. Ama onu asıl şekillendiren şey, annesinden kalan sessiz emanetlerdi: boynunda taşıdığı siyah ipli bir ametist ve gölgesi gibi peşinden ayrılmayan yaşlı bir köpek… KanPençe. Krallık, dışarıdan bakıldığında ayakta duruyor gibiydi. Taht doluydu, bayraklar dalgalanıyordu. Ancak içeride fısıltılar çoğalıyor, adaletin sesi kalabalıkta kayboluyordu. Görünenle gerçek arasındaki mesafe her geçen gün biraz daha açılıyordu. Vera, kendisine anlatılmayan bir geçmişin içinde yürüdüğünü fark ettiğinde artık çok geçti. Saray koridorları güven vermiyor, dostluklar sınanıyor, halkın öfkesi taş duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Ve bazı isimler, sadece bir harfle anıldığında bile korku uyandırıyordu. KanPençe, sessizliğin içinden gelen tehlikeyi herkesten önce hissediyordu. Ametist taşı ise sanki zamanı geldiğinde konuşmak için bekliyordu. KanPençe, iktidarın görünmeyen yüzünü, sadakatin sınandığı anları ve bir kızın kaderle arasındaki ince çizgiyi anlatan karanlık bir krallık hikâyesi. Çünkü bazı pençeler iz bırakmaz. Ama attığı yerden asla silinmez.

Yeni bir güne gözlerini açtığında, Lasita`nın bildiği her şey yerle bir olmuştu. Yağmurdan kaçarken doluya tutulmuş; hiç duymadığı, büsbütün eskeri rejimle yönetilen, yabancı bir yerleşkede bulmuştur kendini. Bu topraklarda kurallar acımasız, gerçekler ise gizlidir. Lasita, doğru bildiği yanlışların izinden sürüklendikçe, yalnızca yaşadıklarını değil, kendini de sorgulamaya başlar. Peki, onu çevreleyen bu duvarların ardında gerçekten kim dost, kim düşman? Prenses Onların Elinde; seçimler, özgürlük ve kimlik üzerine çarpıcı bir ütopya...

Operasyon nedeniyle 1 yıl komada kaldım. Uyandım ama komada sevdiğim adamla başka bir evrende aşık oldum... Bu evren seni çağırıyor! Bazen bir sessizlik vardır; öyle derin, öyle ağırdır ki, içinde yankılanan tek şey kendi kalp atışındır. Ben o sessizliğin içinde bir yıl kaldım. Ne bir ses duydum ne bir nefes hissettim. Zaman, etrafımda dönmeyi bırakmış gibiydi; dünya yaşamaya devam ederken ben, unutulmuş bir anın içinde donup kalmıştım. Gözlerimi ilk açtığımda, güneşin yüzüme vurduğunu değil, damarlarımda dolaşan yabancılığı hissettim. Her şey tanıdıktı ama hiçbir şey bana ait değildi artık. O gün anladım ki, hayatta kalmak başka bir şeydi; geri dönmek, çok daha zordu. Vücudum iyileşmişti ama ruhum hâlâ o operasyondaydı. O geceki patlamanın sesi, hâlâ beynimin bir köşesinde yankılanıyordu. Kendimi aynada her gördüğümde, yüzümdeki o çiziklerin ardında eski beni aradım. Ama o kadın… artık yoktu. Beni birileri kahraman sandı, oysa ben sadece kurtulmuştum. Bir parçam hâlâ yerde yatıyordu, bir parçam hâlâ o geceye sıkışmıştı. Uyandım, ama içimdeki sessizlik uyanmadı. Ve o sessizlik, gün geçtikçe beni boğmaya başladı. Askerliği bıraktığımda herkes “artık rahatsın” dedi. Oysa kimse bilmez, bazen üniformayı çıkarınca savaş bitmez — sadece görünmez olur. Geceleri uyuyamadım. Beynimin içinde hâlâ komutlar dönüyordu: “İleri! Siper al! Ateş et!” Ama artık kimse emir vermiyordu. Kendime emir vermeyi denedim, ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kahvemi içerken bile tetikteydim, kapı çaldığında içimden bir yer hâlâ silahına davranmak istiyordu. Doktorlar bunun adı travma dedi. Ben ise buna “hayatta kalmanın bedeli” dedim. Zaman geçti. İnsanlar unuttu, ben de öyle görünmeyi öğrendim. Gülümsedim, konuştum, yaşadım — ama hiçbirinde tam olarak “ben” değildim. Yarısı insandım, yarısı hâlâ karanlıkta. Kendimi iyileşmeye zorladım. Kitaplar okudum, sessizliğe alıştım, sabah yürüyüşlerine çıktım. Ama bir ses vardı içimde, her gece aynı fısıltıyı söylüyordu: “Dön.” Ne zamandır dönmek istediğimi bilmiyordum. Belki göreve, belki eski halime, belki de sadece o kadına, içimde kaybolan o güçlü askere… Ama bir gün onu gördüm. Bir bakış, bir duruş, bir asker selamı... Kalbim ilk kez savaşmak istemedi. Ama beynim hâlâ emir bekliyordu. İşte o an, yeniden savaşa başladım. Bu kez düşman dışarıda değildi. Bu kez savaş, içimdeydi.

" benden kaçabilceyini mi sandın küçük sevgilim . Sabahtan beri kokunu hiç almadım küçüğüm ve bunun ne demek olduğunu biliyormusun" Duyduğum kelimelerle daha da çok titremeye başlamıştım. O ise hala üzerime gelmeye devam ediyordu . "Ben sensiz bir saniye bile duramazdeken sen kendini benden tam 4 saat mahrum ettin bu ne demek biliyormusun bebeğim " Artık titremekten yorulmuştum bu koskocaman taht odasında herkes olan bitenin farkındaydı ama kimse bana yardım etmiyordu yada kralı durdurmaya çalışmıyordu. Ben artık tamamen onu esiri olmuştum sanki beni duymuşta bu sözleri kanıtlamak için bir kez daha konuştu . "Bu kaçışının bedelini bu gece ödeyeceksin bebeğim ve bir daha da buna yeltenmeyceksin " Duduklarımla olduğum yerde kaldım . Sanırım sonum gelmişti

" Sen benimsin benim bir daha buradan asla dışarı çıkmayacaksın Eğer sözümden çıkarsan yemin ediyorum onu gözümü kırpmadan öldürürüm Anladın mı beni" Sert ve kalın sesi kulaklarımla yankılanıyordu ellerimdeki ve bileklerindeki zincirlerin değdiği yerler hem soğuktan hem de onu korkutucu görüntüsünden ürperiyordu. Ben senin ağzını açıp tek laf bile edemiyordum Çünkü ben böyleydim konuşamıyordum kendi hakkımı bile savunamıyordum ve o bunu çok iyi bilip derin aşkı ve saplantısına beni tutsak etmişti

Bir krallık, kanla ayakta durur. Bir taht, sırlarla korunur. Ve bazı kalpler, düşman diye öğretilenlere doğru sessizce yürür. Larya, altın duvarların ardında büyüyen bir prenses… Ama kalbi, sarayın öğrettiği nefreti kabul etmeyen bir yabancı gibi atıyor. Bir gece, karanlıkta yaptığı tek bir seçim, onu geri dönüşü olmayan bir yola sürüklüyor. Sarayın koridorlarında kibir, savaş çığlıklarıyla kol kola gezerken; kan bağıyla bağlı olduğu insanlar, merhameti zayıflık sayarken… Larya, kendi gerçeğiyle yüzleşmek zorunda kalıyor. Bazı yeminler kanla yazılır. Bazı aşklar yasakla mühürlenir. Bazı savaşlar ise insanın kendi içinde başlar. Peki, bir kalp bütün bir krallığın kaderini değiştirebilir mi?

⏳Eczacı Hâle aylar süren baş ağrısı için tomografi çektirir.. ⏳Ama o tomografi cihazı değil zaman makinesidir.. ⏳Gözlerini açtığında kendisini Osmanlı sarayında şifacı olarak bulur..

Ölü Saray, özel güçlere sahip olanları koruyucu savaşçılara dönüştürürdü. Ben bu saraya eğitim için girdiğimde, en zor sınavın kalbim olacağını bilmiyordum. Bir savaş, bir büyü, bir ihanet… Ve sevdiğim adamın ellerinden gelen ölümüm. Yedi yıl sonra kara büyüyle geri döndüğümde, bu hikâyenin acısı artık bana ait olmayacaktı.

Sekiz yıl yetti cihana Yavuz`a, bir ömür sığmazdı o kılıca. Yavuz oldu bahadır Herkes tanır Selim ise bir sır. Tarih pek çok aşk hikayesi yazdı, çok daha fazlasını ise görmezden geldi. İhaleler, anlaşmalar, toplantılar Mustafa`nın dünyası yalnızca bunlardan ibaretti. O yüzüğü bulana dek. O artık yalnız Mustafa değil şehzade Selim`in kendisiydi. Selim`in kazandığı zaferleri herkes bilir ya kaybettiklerini...

Element ruhlarının yönettiği bir dünyada, güç bir armağan değil; taşınması gereken bir yüktü. Ruhlar lanetlendiğinde, geçmiş de onlarla birlikte yeniden doğdu. Eski hayatlarını hatırlayanlar ve hatırlamayanlar… Hepsi aynı sorunun peşindeydi: Bizi kim öldürdü? Cevaplara giden yol savaşsız değildi. Ama bu savaş kılıçlarla değil; öfke, suçluluk ve bastırılmış intikamla veriliyordu. Birlik olmak zorundaydılar...Çünkü yalnız kalmak, yok olmak demekti. Peki Arafları ayakta tutan nedir? Sevgi mi… yoksa nefret mi

☆ANLAŞMALI EVLİLİK VE GERÇEK AİLEM KURGUSUDUR☆ “Kadın niye hâlâ adamı görmüyor sence?” “Bilmem… belki de en yakınındaki ışığı göremez insan." Deyip iç çekti. "Gözünün önündeyken bile.” Kuzey`in Lordu x Güney`in Leydisi (Huysuz x Günışığı) Karanlık bir lordla yapılan anlaşma, yalnızca ruhunuzun bedelini öder. Violet, Güneyin menekşeleri gibi narin bir ruha sahip, ancak kaderi Kuzeyin demir eldivenine teslim edilmiş bir piyondu. O, ailesinin zayıflığını örtecek, masumiyetiyle bir krallığı kurtaracak son ışıktı. Karan, Kara Duvar’ın Lordu. Soğuk, tehlikeli ve merhametin ne anlama geldiğini unutmuş bir adam. Gözleri, savaşın yıktığı topraklar kadar kasvetliydi; dokunuşu ise, Kuzeyin ilk donu gibi keskin. O, gücün ve zorunluluğun ta kendisiydi. Violet, Karan’ın kalbindeki buzdan duvarları çözmek için değil, kendi ışığını o karanlıkta kaybetmemek için savaşacaktı. Ancak Karan, onu sadece bir kalkan olarak görüyordu ve bu zorunlu evlilik, genç kadını ait olmadığı bir gölgenin içine hapsediyordu. Gizli fısıltılar, ihanetler ve iki zıt kutup arasında hızla yükselen gerilim, bu anlaşmayı bir yangın yerine çevirir. Violet, Karan’ın karanlığında sadece bir araç mı kalacak, yoksa onun gölgesinden çıkarak kendi yangınını mı başlatacak? Onun gücü, Violet’i ya kurtaracak ya da sonsuza dek tüketecekti.

Snowen isimli bir krallık ve yüreğini saran büyü korkusu ile bir katliam başlatan Snowen Kralı. Bütün bunların üzerine ortaya çıkan büyücü Leyal ve dövmelediği çocuklar, işte bu Kader Mahkumlarının Hikayesi... Snowen isimli Krallığın genç kralı Lord Herman bir büyücü katliamı başlatır ve şüphelendiği kadınları teker teker ortadan kaldırmaya başlar. Bu vahşi süreç büyücü Leyal`in ortaya çıkması ve seçtiği çocukları "Dövmeleme" Adı verilen yöntem ile lanetlemesinin üzerine kesintiye uğrar. Tabii ki olaylar bu kadarla sınırlı kalmaz, bütün bu yaşananlara denekler de dahil olur. Kader Mahkumları`nın hikayesine hoş geldiniz.

Nil ailesinin öz ailesi olmadığını önceden hissediyordu daha sonrada ailesi bu gerçeği ona söylediler. Her zaman hissetmek ve bilmek yeterli mi? Kızımızın gerçek ailesi ortaya çıkar olabilir, kızımız gerçek ailesini bulur olabilir, ailesi kızımızı sevmez olabilir, ailesi kızımızı sever olabilir, kızımız birine aşık olabilir, kızımızın gücü olabilir, kızımızın düşmanı olabilir, kızımızın dostu olabilir... Bu Nil`in daha sonrasının hikayesi. ************************************************************************** Merhaba bu benim ilk kitabım o yüzden benim için heyecanlı bir süreç inşallah beğenirsiniz. Bir kusurum olursa af ola. Nil`in macerasına hazır mısınız?

“Ne yazık ki gerçekler, her zaman ortaya çıkacağı günü bekler,” dedim, vücudum hıçkırıkların ardından titrerken. “O gün geldiğinde, kalbime sapladığın hançeri çıkarıp sana saplamak için gözlerinin içine bakacağım. Ve sen… bunu bile bile, gözlerim gözlerinle buluşsun diye bana yalvaracaksın, Kral Aren.” İhanet, sanılanın aksine her zaman zehirli değildir. Öyle ihanetler vardır ki, düşman da kardeş de acı çeker. Öyle terk edişler olur ki, terk eden de terk edilen de... onları izleyen bir çift gözde tuhaf bir huzur bırakır. Ve bazı ölümler vardır ki... bir soytarıyı deli eder. Bir bakmışsın, gülüşleriyle sarayları inleten o soytarı, şimdi karanlık bir mahzende, tek başına nefes alışlarıyla titriyor. Titreyen nefes büyür... büyür... sonra kulakları kanatan, yürek yakan bir çığlığa dönüşür. Kulağını tıkarsın, gözlerini kaparsın... ama nafile. Gözlerini tekrar açtığında... yer altının en karanlığında mahvolan o soytarı, Velvaria Kralı’nın tahtının solunda tüm ihtişamıyla kraliçe olmuştur. Değişmeyen tek şey... gözlerindeki yangındır.

Geçmişten gelen bir aşk olup yıllar sonra karşılaşan çiftin her geçen gün yeni bir gerçek öğrenmesiyle bir türlü yakınlaşamazlar ve bunlarla baş etmek için birlik olduklarını anlatan bir hikayedir.

Raverlie... Yalnızca perilerin yaşadığı, büyüyle örülü bir diyar. Burada krallıklar, keskin sınırlarla birbirinden ayrılmıştır. Her biri kendi düzenini korumaya çalışırken, barışı sürdürmenin tek yolu elçiler aracılığıyla kurulan kırılgan iletişimdir. Fakat sınırların ötesine adım atmak cesaret ister. Çünkü karanlık gölgeleriyle ün salmış Verpera - Gölge Krallığı, sayısız savaşın ve bitmek bilmeyen üstünlük arzularının merkezi olmuştur. Onlarla karşılaşmak istemeyenler, ışıklarının sönmemesi için diyarlarının güvenli sınırlarından ayrılmaz. Ancak bazen, kaderin ördüğü yollar hiçbir sınırı tanımaz... Seraphine Moonveil`in görevi basitti: Doğa Krallığı Feyloria`ya güç veren kutsal çiçek bahçelerinde çalışmak. Ancak kraliçenin emriyle aldığı zorlu bir görev onu sınırların dışına çıkmaya itecek ve beklenmedik bir maceraya atılmasını sağlayacaktı. Doğa gücünün yanı sıra sakladığı gizli güçleri bastırmak için hayatı boyunca çabalamış olan Seraphine kendi yolunu bulabilecek miydi?

‼️KİTAP TAMAMEN KURGUDUR. İki farklı hayat. İki farklı dünya. Farklı acı, aynı göz yaşı. Kederin verdiği acımasız hayatlar. 15. yüzyılın kölelik döneminde ülkenin padişahı gözlerini dünyaya yumdu. Her şey Halit Paşa`nın, padişahın oğlunu henüz dört yaşındayken dört duvar arasına hapsedip kendisinin ise divan toplantılarına gitmesiyle başladı. İskoçyalı ve yarı Rus olan melez kız Ava, Osmanlı`nın sömürgesi olan küçük Rus kasabasının kır bahçesinde koşan bir kızdı. Ta ki Halit Paşa, Ava`yı görene dek. Küçük kızı ağır kılıç eğitimi alırken genç padişah ise dört duvar arasında mental sağlığını yitirerek büyüyordu.

“Güneşin ışığı gölgelerle boğuşurken, Kızılçayır’ın kaderi tek bir adamın lanetiyle mühürlendi.” Bir zamanlar krallığın umudu olan Sarun, karanlığın zincirleriyle mühürlenmiş lanetli bir kraldır artık. Güneşin büyüsü gölgelerle örtülürken, Kızılçayır toprakları kan ve ihanetle kuşatılır. Halk, özgürlüğü için umutsuzca beklerken, Sarun kendi karanlığını aşmak ve içindeki ateşi yeniden uyandırmak zorundadır. Ama en derin savaş, kalbin sessizliğinde başlar. İnci’nin ışığı, Sarun’un gölgelerine sızarken, aşk ile lanet arasındaki çizgi giderek incelir. Bir krallığın kurtuluşu mu daha ağır basacaktır, yoksa bir kalbin fısıldadığı o yasaklı duygu mu? Kızılçayır’ın efsanesi, aşkın ve lanetin iç içe geçtiği bu destanda yeniden yazılıyor

Ben glamour prensesi prenses Amber. Bir cadı tarafından üzerime kara büyü yapıldığı söylensede ben buna inanmıyordum. * Herşey bahar festivalinde başlamıştı. Babamı ve krallığımı geride bırakıp aşık olduğum kralın yanına gidiyordum . Öyle birine kaptırmıştım ki kendimi bunun geri dönüşü yoktu. Zaten geri dönmeye de hiç niyetim yoktu. Aşık olduğum adam normal biri değildi. O herkesin korkup kaçtığı , zalim , korkusuz, kötü kraldı. #### düzenlemeye alınacak. diğer bölümler bu yüzden yayından kaldırıldı bilginize‼️‼️

4 Büyük krallık... İgnis Ventus Solo Mare Ventus Krallığı`nın ikinci kızı, ailenin değil tüm krallıkların yüz karası "Tanrı`nın yüz çevirdiği prenses" krallık soyundan gelen fakat hiç bir güce sahip olmayan tek kişi Bellatrix,içinde herkese karşı derin bir öfke var çünkü sadece ailesi değil tüm diyar tarafından hor görülüyor fakat bu yaptıkları onların başına büyük bir bela açabilir. Çünkü Bellatrix sanıldığı gibi güçsüz zavallı bir kız değil. Bu bir intikam hikayesi, kanla yıkananan diyarın yeni Kraliçe`sinin hikayesi... Bilinen ve bilinmeyen tüm varlıklara sahip olmak aslında zor değil tabi doğa ananın kalbini çalarsanız...

Her şey sıradan bir gün gibi başladı... ama zaman, sessizce raydan çıktı. Genç bir kadın, adımını o taş duvarların ardına attığında, ne geçmişe ne de geleceğe aittir artık. Bu, bir tarih kitabı değil. Bu, geçmişin içinde yeniden yazılan bir hayat hikâyesi. Bakışların dili vardır burada, duvarlar sır fısıldar, kalp ise en olmayacak yerde yolunu bulur. Ve bazen, en imkânsız yer en gerçek hissettiren yer olabilir.

"Burada duracaksın Tamay. Yamacımdan ayrılmayacaksın. Bunu aklına yaz." "Sizden nefret ediyorum. Ne istiyorsunuz benden? Bunca yıl sonra niye?" Köşk korumalarına onu içeri götürmelerini işaret ettim. Nefretini duymak canımı yakıyordu. Alışacaktı, alışmak zorundaydı. Brocha çok uzun süre ayakta kalamazdı ve onu ancak bu şekilde koruyabilirdim. O benim çocukluğumdan kalan tek şeydi. Onu götürmek için hareketlenen korumalardan kurtulurken bağırdı. "Bırak. Dokunmayın bana, yürüyorum. Bırakın." Sesi titriyor yine de omuzlarını dimdik tutuyordu. Korumalar onay almak için bana baktığında gözlerimi hafifçe kapatıp açtım. Tamay çoktan odasının yolunu tutmuştu. Öfkeli adımları yeri döverek, hışımla uzaklaştı. Arkasından bakarken derin bir nefes aldım. Yüzüne karşı veremediğim cevabımı söyledim. "Çünkü karşımda sen dururken bu savaşın parçası olamam."

Prenses Mona sarayın duvarları arasında sıkışıp kalmış, hep ordan oraya çekiştirilmiş, bir prenses olmaktan sıkılmış bir kız çocuğu... Onun bu ihtişamlı aynı zamanda boğucu hayatına biri girer ve tüm dünyası değişir. Mona bu kişiyle yeniden doğar ve hiç ummadığı bir mutluluğu bulur. Ama hayatın ona hazırladığı acılar ve yalnızlık duygusu hayatını altüst eder....