96.Bölüm

Gece, Tozluyaka’nın üstüne ağır bir örtü gibi çökmüştü. Sokak lambaları titrek bir ışık saçıyor, rüzgâr duvar diplerinde uğulduyordu. Muhammed Ağa ile Kenan, kimseye haber vermeden yola çıkmıştı. Ne Ali biliyordu, ne Cemre. Bu yolculuk, geçmişle yüzleşmenin yoluydu.

Eski bir depoya geldiler. Kapının önünde iki adam bekliyordu. İçeride tek bir masa, üç sandalye ve karanlığın içinden gelen bir nefes vardı.

Şehmus, gölgelerin arasından çıktı. Yüzü sertti ama gözlerinde bir huzursuzluk saklıydı.
“Demek geldiniz…” dedi alaycı bir sesle.
“Geç kaldınız ağa.”

Muhammed Ağa bastonunu yere vurdu.
“Boş konuşma Şehmus. Berk nerede?”

Şehmus hafifçe gülümsedi.
“Merak etmeyin… yaşıyor. Ama her şeyin bir bedeli var.”

Kenan bir adım öne çıktı.
“Bedeli neyse söylenir. Ama çocuklara dokunulmaz.”

Şehmus’un yüzü bir anlığına değişti. Gözleri yere kaydı.
“Çocuklar…” diye mırıldandı.
“Sen bana çocuklardan bahsetme Kenan.”

Muhammed Ağa sertçe baktı:
“Biz senin geçmişini biliyoruz Şehmus. Sakladığın sırrı da.”

Depoda hava bir anda buz kesti.
Şehmus başını kaldırdı.
“Ne sırrıymış o?”

Kenan ağır ağır konuştu:
“Gayrimeşru kızın. Yıllardır sakladığın, kimsenin bilmediği kızın.”

Şehmus’un eli titredi. Sandalyeye çöktü.
“Sus…” dedi dişlerinin arasından.
“Onu bu işlere karıştırmayın.”

Muhammed Ağa derin bir nefes aldı:
“Biz de onu istiyoruz zaten. Antlaşma bu.”

Şehmus başını kaldırdı.
“Nasıl bir antlaşma?”

Kenan konuştu:
“Berk’i sağ salim bırakacaksın. Tozluyaka’dan çekileceksin.
Biz de senin kızının yerini, adını, geçmişini mezara kadar saklayacağız.”

Şehmus uzun süre sustu. Sonra sesi kısıldı:
“Ya kabul etmezsem?”

Muhammed Ağa bastonunu tekrar yere vurdu:
“O zaman senin sırların sokaklara dökülür.”

Şehmus gözlerini kapattı. Dudaklarından bir fısıltı döküldü:
“Ya Rabbi, سترنا بسترك…”
(Ya Rabbi, bizi kendi örtünle ört.)

Sonra başını kaldırdı.
“Tamam,” dedi.
“Berk’i bırakıyorum. Ama bu mahalle… bana mezar olmasın.”

Kenan sertçe cevap verdi:
“Verdiğin sözü tut, mezar olmaz.”

Kapı açıldı. Uzakta bir araba çalıştı. Berk hâlâ karanlıktaydı ama umut artık yakındı.

Muhammed Ağa depodan çıkarken mırıldandı:
“Allah bu emaneti bize verdi…
Biz de kanla sakladık.”

Ve Tozluyaka, bir sır daha omuzlarına yükledi.

96.BÖLÜM SONU