99.Bölüm

Cemre sahilden eve döndüğünde gece iyice çökmüştü. Kenan salonda tek başına oturuyordu. Televizyon açıktı ama sesi kapalıydı. Cemre kapıyı sertçe kapattı. Kenan başını kaldırdı, kızının yüzündeki ifadeyi görünce içini bir ürperti kapladı.

“Bana neden yalan söyledin?” dedi Cemre.
Sesi sakindi ama gözleri öfkeyle doluydu.

Kenan ayağa kalktı.
“Cemre—”

“Hayır!” diye yükseldi sesi. “Cemre deme bana. Ben kimim? Sen kimsin? Yıllarca bana baba dedin, ben de sana… Peki şimdi ne oldu?”

Kenan başını öne eğdi.
“Seni korumak için yaptım.”

Cemre acı bir gülümsemeyle güldü.
“Koruma mı? Benim hayatımı benim yerime yazdın. Sevdiklerimi bile bilmeden seçtim!”

Kenan titreyen bir sesle konuştu:
“Emanettin bana. Seni kendi canımdan ayırmadım.”

Cemre gözyaşlarını silmedi.
“Emanet insan, gerçeği öğrenince böyle mi paramparça olur?”
Sonra kapıya yöneldi.
“Beni büyüttün, evet. Ama bu hesabı kalbim affetmeyecek.”

Kapı kapandığında Kenan dizlerinin üstüne çöktü. Dudaklarından bir dua döküldü:
“Yâ Rabbi, ben niyetimle sınandım… kızımı benden koparma.”

Aynı saatlerde Ali, Muhammed Ağa’nın evinin önünde duruyordu. Kapıyı çalmadı. Doğrudan içeri girdi. Muhammed Ağa sedirde oturuyordu. Ali’yi görünce ayağa kalktı.

“Evladım—”

“Evlat deme bana!” dedi Ali sertçe. “Ne zaman evladındım ben? Doğduğum gün mü, yoksa yalanın başladığı gün mü?”

Muhammed Ağa’nın gözleri doldu.
“Seni yaşatmak için yaptım.”

Ali masaya yumruğunu vurdu.
“Beni yaşatırken gerçeğimi öldürdün!”

Sessizlik çöktü. Muhammed Ağa bastonuna yaslandı.
“Kan başka, babalık başka sandım.”

Ali’nin sesi kısıldı.
“Ben babalığı senden öğrendim. Ama şimdi aynaya baktığımda kimin oğluyum bilmiyorum.”

Muhammed Ağa ellerini açtı, yaşlı sesiyle dua etti:
“Allahümme’ş-hed ennehu ibnî kalben ve ruhen…
(Şahit ol Ya Rabbi, o benim oğlumdur kalben ve ruhen.)”

Ali gözlerini kapattı.
“Beni affetmeni istemiyorum,” dedi. “Sadece bana zaman ver.”

Kapıya yöneldi.
Tozluyaka’da o gece iki evde de ışıklar sönmedi.

Gerçek söylenmişti.
Ama bedeli yeni başlıyordu.

99.BÖLÜM SONU