Teröristler tarafından kaçırılıp yetimhaneye bırakılan Miray’ı babasının bulması…

Ama gözleri... Gözleri, benim gökyüzümdü. Bütün o kaosun içinde, onun gözlerinde anlık bir huzur gördüm. Ve o anda, içimdeki kızgın kurt kükredi, ama bu öfke değildi. Bu, tanınmaydı. Vücudumdaki her bir kas teli, her bir kemik, bana bağırdı: Ruh eşi. Benim ruh eşim. Bir kurt adamın lanetli kalbi için yaratılmış, sıradan bir insan kızı. O gece, bar kapanana kadar dışarıdaki gölgelerde bekledim. Onu izledim. Yürüyüşü yorgundu ama adımları kararlıydı. Karanlık bir ara sokağa saptığında, içgüdülerim beni ele geçirdi. Hızla insan formumda önüne çıktım. Yüzündeki ifade, önce yorgunluk, sonra şaşkınlık ve ardından saf korkuydu. "Korkma," dedim, sesim boğuk, vahşi bir tını taşıyordu. Bu sesi yıllardır ilk kez birine yumuşatmaya çalışıyordum, ama başaramadım. Benim sesim bir hırlama gibiydi. "Sana zarar vermeyeceğim. Ben Kain." Gözleri beni baştan aşağı taradı. Boyum, kaslı yapım ve yüzümdeki sert ifade onu huzursuz ediyordu. Anahtarlığını elinde sıkıyordu. "Benden ne istiyorsun? Seni tanımıyorum. Çekil yolumdan." Onun bu anlık direnişi... Bu, beni daha da çok çekti. Boyun eğmeyen bir ruh. Tıpkı bir Alfa`nın ihtiyacı olduğu gibi. Bir adım yaklaştım. Aramızdaki mesafe, bir kurdun sabrının sonuydu. "Senin arayışın bitti, Eliza. Sen bana aitsin. Sen benim ruh eşimsin."

"Ya...yalvarırım, beni öldürme" "Şşş, sana zarar vermeyeceğim. Sen zarar vereceğim son kişi bile değilsin" "N-ne istiyorsun benden?" "Vakti var, güzelim. Zamanı geldiğinde bundan sonra sadece sen ve ben olacağız. O günü iple çekiyorum..."

Ejderha ırkının tiran kralı, kayıp eşini ararsa. Kaybolan ruhunu bulmak için dört asır bekleyip, Baki insanlığın zulmü ile ırkları birbirine düşürürmü? •°•°•°• İnsanlık tarihi kanla yazıldı. Ve bana söylenenler, eşlerin lanetli bir sonsuzluk olacağıydı. Karşımdaki korkuç kişi ise benim ruhumun bir parçası olduğunu söylüyordu.

Ay ışığıyla mühürlenmiş, kanla yazılmış bir kader… Ormanın derinliklerinde, her adımı gölgelerin izlediği lanetli topraklarda, yüzyıllardır eşini arayan kurt adam kral Leon, bir gece havayı dolduran o büyüleyici kokuyu fark eder. Tatlı ama hafif mayhoş… sadece bir eşin kokusu olabilir. O kadın, geçmişinden kaçan, ailesi tarafından terk edilmiş Luna’dır. Yeni bir başlangıç umuduyla lanetli ormana giren Luna, bilmeden hem kaderini hem de ölümünü davet eder. Çünkü bu orman yalnızca aşka değil, kana da açtır. Vampirler, periler, cadılar ve kurt adamlar… her biri kendi yasasına göre yaşar, her biri kendi kurbanını seçer. Kral Leon, onu bulmak için ordusunu peşine takar; ancak karşısına çıkan ilk manzara, kanla lekelenmiş toprağın ortasında iki vampirin dişleri arasında can vermek üzere olan Luna’dır. Bir uluma bütün ormanı titrettiğinde, kaderin çarkı dönmeye başlar. Artık bu hikâyede aşk, sadece bir his değil, hayatta kalmak için verilen bir savaştır. Ve bazen… aşkın bedeli, özgürlükten daha ağırdır. Siz… ne cüretle eşime dokunursunuz?” “Eşin mi? Bu topraklarda herkes bizim avımızdır, kral bile.” “O zaman avcı ile avın yer değiştirdiği anı izleyin.” “Beni neden kurtardın? Sana hiçbir şey ifade etmiyorum.” “Tam tersine, sen… her şeysin.” “Kaçmayacaksın.” “Peki ya kalmak istemezsem?” “Kalmak isteyeceksin… çünkü artık kalbin bana ait."

Bir varmış, bir yokmuş”la başlar her hikâye; Ama yalnızca adam kadını sevdiğinde, bir ömürlük mutlu son yazılır.Ayrı kalan kalpler bir gün yeniden birleştiğinde, ya her şey olur, ya da hiçbir şey. Çünkü bazı aşklar vardır; ya kalpten kalbe köprü kurar, ya da sonsuza dek yıkılır.

Okuluna yeni gelen yakışıklı genci rüyasında görmüş olduğu kişiye benzetir ve şartlar onları birlikte olmaya iter,peki ya sevgilisinin sakladığı bir Sır varsa.Yasmin Özdemir bu büyük yalan karşısında ne yapacak.

İtalyanın en büyük mafyası ile, Türkiye`nin en büyük mafyası, aynı kıza aşık olursa ne olur?

Ecrin ona tecavüz etmeye çalışan kuzeninden kaçarken, bir depoya girer. Nerden bilebilirdi ki, o sırada büyük bir mafyanın cinayetine şahit olacağını? Ya da ona ilk görüşte aşık olacağını...

Kendinden on üç yaş büyük, kısır bir ağayla evlendirildiğinde henüz çocuk denecek yaştaydı. Kalbinde korkular, aklında sorular vardı. Ne bir gelecek hayali kurmuştu onunla, ne de bir sevda düşürmüştü yüreğine. Herkesin gözünde sadece bir gelindi; genç, taze, toy... Ama nereden bilirdi o gencecik kız, ağasının onu bir bebek gibi seveceğini, gözünden sakınıp pamuklara saracağını? Onu bir eş gibi değil, sanki kırılacak bir cam gibi, incecik bir nar tanesi gibi koruyacağını nereden bilirdi? Ağa, eksik olan ne varsa tamamlamaya ant içmişti sanki. Çocuk yapamasa da, ona dünyaları verecekti. Sevgiyle, sabırla, sessizce büyütecekti içindeki korkuları... Zamanla öğrendi kız. Sevginin ille de yaşı olmadığını, eksik gibi görünen şeylerin aslında fazlalık olabileceğini... Ve belki de ilk defa o adamın kollarında, dünya gibi dönen o koca yüreğin içinde, gerçek sevgiyi tattı. ---