Jandarma İstihbarat kökenli Binbaşı Metehan Alp, Ege de babasından kalan mirası geri almak için Kıbrıs Harbinden sonra, köklerinin olduğu kadim topraklara dönmek için yola çıkar. Yıllar süren savaş ve kayıplardan sonra, şeref madalyasını kazanmış ancak gazi olarak dönmektedir. Üç ailenin tek erkek evladıdır. Mirası devraldığında, çiftliğin güvenini kazmak için yola çıkmıştır ancak, kuzenleri ile yaklaşan büyük hesaplaşmaya hazırlanırken, geçmişin gölgeleri de onlarla birlikte eve dönmektedir. Uzun yıllar boyunca ailesinden ve yurdundan uzakta savaşan Binbaşı, ailesinin tehdit altında olduğunu öğrendiğinde, geri dönmeye karar verir. Ancak bu dönüş, bir kurtuluş değil; yarım kalmış günahların, bastırılmış arzuların ve babadan oğula geçen bir lanetin başlangıcıdır. Oysa savaş bitmesine rağmen, o topraklarda gerçekleştirmesi gereken çok fazla stratejik görevi varken, aile kökleri dönmeye mecbur etmiştir. Babası, gençliğinde sevdiği kadını düşmanına kaptırmıştır. Bu kayıp, onun hayatını ikiye bölmüş; aşkı nefrete, özlemi takıntıya dönüştürmüştür. Yıllar sonra kader acımasız bir oyun oynar: Sevdiği kadının kızı Laçin, iki aile arasındaki barışı sağlamak için Tekin Bey evlenmek ister. Aile eli mahkum buna rıza gösterir. Aslında bu evlilik, bir barış anlaşmasından çok, geçmişin intikamıdır. Ancak, babasının henüz on yedi yaşında bir kızla evlenmeyi düşündüğü duyan Metehan, düğün günü kızı kaçırır ve kendi nikahına alır. Babası bunu duyunca küplere biner, ancak tek evladı olan Metehan’a kıyamaz. Metehan, göreve gitmeden evvel kızı amcasına ve halalarına emanet eder. Ve tek şartı vardır, geldiğinde, kızı bıraktığı gibi bulmazsa, tüm aile mirasını Türk ordusuna feda edecektir. Henüz çok genç yaşta gelin olan Laçin, kalbiyle değil, zorunlulukla bu evliliğe adım atmıştır. Metehan, onun gözünde sadece zırhı parlayan bir kahraman, bir koruyucudur. Oysa Metehan için bu evlilik, babasının gölgesinde alınmış bir karardır; istemediği bir bağ, kaçtığı bir kaderdir. Laçin’in onurunu korumak adına evlenmiş, ardından onu geride bırakıp savaşa gitmiştir. On yıl sonra Metehan evine döndüğünde, geride bıraktığı ürkek kız artık yoktur Karşısında; büyümüş, güçlenmiş, güzelliği kadar sessiz direnişiyle de dikkat çeken bir kadın vardır. Laçin, hem kırık kalbiyle hem de gururuyla ayakta durmayı öğrenmiştir. Ve Metehan, en tehlikeli gerçeği fark eder: Artık ondan kaçamamaktadır. Ancak kader, bu aşka bile merhametli davranmaz. Resmi nikah için kurulan törende, geçmişin karanlığı tekrar sahneye çıkar. Metehan babası, yıllar önce kaybettiği kadının izini bu kez kızında bulur. Çünkü Laçin annesine çok benziyordur. Takıntısı aklını ele geçirmiştir. Oğlunun düğün gecesinde kızı kaçırır. Ama bu bir düşman baskını değildir. Bu, babanın oğlundan aldığı gelindir. Metehan, yıllar sonra dahi kendi babasının ihanetine uğrar. Laçin ise, istemediği bir evlilikten kaçarken, çok daha korkunç bir yazgının içine çekilir. Adam, kızı nikâhına almak için; evliliklerinin gayri resmi olduğunu, kızın oğluna kadın olmadığını iddia eder. Çünkü bu evlilik bir birliktelik değil, bir sahiplenme ve intikam ilanıdır. Şimdi Metehan önünde yalnızca bir seçenek vardır: Ya babasının miras bıraktığı karanlığı kabul edecek, ya da nikahına aldığı karısını ve kendi onurunu kurtarmak için, onunla dişe diş yüzleşecektir. KARANLIK ÇARK aşkın, takıntının ve kan bağının birbirine karıştığı; babanın düşmana dönüşebildiği, oğlun kendi soyuna karşı savaşmak zorunda kaldığı, karanlık bir destanıdır. Kaçmak isteyen herkesin yeniden içine çekildiği bir mekanizma, yani bu bir kader çarkı. Kim döndürürse döndürsün sonuca kader karar verecek… Bakalım bu çarkın döngüsündeyken, karanlıktan aydınlığa ilk kim çıkacak. Bazen onur düşmandan geri alınır. Bazıları ise… kendi kanından boğulur…

YASAL UYARI ​BU ROMAN KİTABINDA ANLATILAN KİŞİ, KURUM VE OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ, KURUM VE OLAYLARLA DOĞABİLECEK BENZERLİKLER TAMAMEN TESADÜFTÜR.

📖 Ben Kendimi Sana Sakladım Yusuf’un İncisi İnci, küçük bir mahallede büyümüş, hayalleri büyük bir genç kızdı. On sekiz yaşında, tıp fakültesinin ilk yılında… Kalbi ise çoktan, farkında bile olmayan bir adama aitti. Yusuf. Mahallenin en sessiz, en kararlı delikanlısı. Kimsenin bilmediği bir hayatı, kimseye anlatmadığı bir görevi vardı. Aşkı bile gizliydi. Yollar ayrıldı. Görevler değişti. Yıllar geçti. İnci doktor oldu. Yusuf ise hâlâ tehlikenin içindeydi. Ve kader, onları yıllar sonra aynı şehirde, aynı acının ve aynı umudun ortasında yeniden karşı karşıya getirdi. Bu hikâye; 🖤 görevle aşkın, 🖤 ayrılıkla bekleyişin, 🖤 savaşla şifanın, 🖤 suskunlukla kalbin çarpışmasının hikâyesi. Ben Kendimi Sana Sakladım, vazgeçemeyenlerin, zamanı bekleyenlerin ve aşkı kalbine gömenlerin romanı.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Üniversitedeyken hoşlandığı çocuğu kıskandırmak için gidip sınıfın inek çocuğunun kucağına düşer. 🎀 Adam, yıllar sonra öğretmenlik yaptığı köyde gözükara ve Karadenizli bir Yüzbaşı olarak karşısına çıkar. "Sıcaklığın hala kucağımda öğretmen hanım."

KÖR MENZİL - Müjde Aklanoğlu HİÇ TANIMADIĞIN BİRİNİ, SADECE BİR FOTOĞRAFA BAKARAK SEVEBİLİR MİSİN? Yüzbaşı Cihangir, vatanın sınırlarında düzeni ve disiplini bir zırh gibi kuşanmıştı. Ta ki tozlu bir patikada bulduğu o cüzdanın içindeki fotoğrafla göz göze gelene kadar... O andan itibaren hayallerine, daha önce hiç görmediği yeşil gözlü bir kadının hüznü süzüldü. PEKİ YA SEN, HİÇ TANIMADIĞIN BİRİNE SADECE MESAJLAŞARAK AŞIK OLABİLİR MİSİN? Badem, işgüzar teyzesinin ayarladığı adamla mesajlaşmaya başladığında, tek bir amacı vardı: Onu kendinden uzaklaştırmak ve geri püskürtmek. Ancak kaderin kaleminden sızan hikaye, çok başka yola saptı. Bir yıl boyunca yüzünü görmediği, sesini duymadığı o gizemli yabancıyla arasına, kelimelerden köprü kurdu. Çocukluk acılarının ve bastırılmış feryatların sessiz kafesinde hapis kalmışken, ruhu hiç bilmediği bir adamın satırlarında özgürlüğü buldu. Cihangir, bulduğu o fotoğrafın sahibine adım adım yürürken; Badem, ekranın ardındaki o ruhun aslında hayatını değiştirecek adam olduğundan habersizdi. Kör menzil; göz göze gelmeden başlayan sarsılmaz bir bağın, mesajlarda saklı kalan itirafların ve suskunlukların tek tek çözülüşünün romanıdır. Aşkın sadece sarılmak değil; görmeden sevmek, yaraları birlikte sarmak ve en derin feryatları sadece gözlerle duymak olduğunu anlatan sarsıcı bir yüzleşme.. "Cüzdandaki bir fotoğraf, ekrandaki bir mesaj... Kaderin en güzel `ters köşesi`."

Geçmişin karanlığına saplanmış beyaz bir ışık gibiydi adam. Sönse kaybolacak, yansa içindeki enerjisi bitecekti. Sırtında taşıdığı yüklerin kamburlaştırdığı yorgun bir vicdanı, kalbinde nasır tutan şefkatin dikenli telleri vardı. Güvenmek onun için iradesizlik, maskesini çıkarmak güçsüzlüktü, ta ki hayatına o girene kadar… Rüzgar Esme’yi öğrenene kadar! Diliyle dünyasını başına yıkacak kadar gözü kara, varlığıyla ona cenneti armağan edecek kadar huzur kokan kadın… *** Merhametsiz bir adamın kalbine hapsolmuş bir güzellik… Güzel bir kadının duvarlarına çarpmaktan yorgun düşmüş bir adam… Geçmişin pislikleri, amansız çıkagelen düşmanlar ve onca şeye rağmen sevmeyi öğrenmeye çalışan iki kırgın yürek… Sevmek; öğrenilebilir mi? Büyük hataların telafisi yoktur, peki Özlem Tekin’inde dediği gibi… Aşk; her şeyi affeder mi?

Birce, uzun yıllar sessizce sevdiği Egeden vazgeçmek üzeredir. Nişanlanır ve önüne bakar. İşte o anda, Ege onun günlüğüne ulaşır ve bu saf sevginin peşine düşer. Amacı Birce`yi nişanlısından ayırmak ve kendine saklamaktır. Ama bu öyle kolay değildir

ŞANSA BAK – Müjde Aklanoğlu BİRİNİN YILDIZLA, DİĞERİNİN PAPATYA İLE BAŞLADI HİKAYESİ... AZRA, ışıltılı bir hayatın gölgesinde büyümüş; yıldızlı bir gecede, kaderini değiştirecek bir adamla karşılaşmıştır ama bu hikâyede esas mesele aşk değildir! Asıl mesele, genç bir kızın — kendisine dayatılan kadınlığa değil, kendi seçtiği benliğe tutunma mücadelesidir. MEYRA ise, sessizce akan bir nehirdir; derin, dingin ve öğretici. Onunla birlikte, aşkın değil, özsaygının peşinden koşmanın ne demek olduğunu anlayacaksınız. ŞANSA BAK, bir kadının sınır çizme, kendi sesini bulma ve sevilmek için değil, var olmak için savaşma öyküsüdür. Kimi zaman karanlık fantezilerle, kimi zaman içsel çığlıklarla yoğrulmuş; ama her satırında hakikatin izini süren sarsıcı bir romandır. "Kadınlığını seçebiliyor musun, yoksa sana dayatılanı mı yaşıyorsun?" "Ve biri seni seçmeden önce, sen kendini seçebildin mi?" Bu kitap, aşkın değil; kendin olmanın hikâyesi. Bu hikâye, bir kadının yalnızca âşık olmaya değil, önce kendine sadık kalmaya çalışmasının romanı. Romantik, baştan çıkarıcı ve yer yer ürpertici bir dünyada geçen bu yolculukta, “aşk”la süslenmiş bir kafesin içinden “özgürlük” diye bağıran iki kadın var. *** Bazı ilişkiler kendine yabancılaştırır, bazı kadınlar seni kendine döndürür. Azra soracak, Meyra öğretecek. Kimi zaman öfkeyle, kimi zaman şefkatle... Bu kitap bir uyarı değil, bir aynadır. Ve içinden geçen her kadın, kendi içinde kendini bulacaktır. Şansa mı inanırsın? Peki ya kadere? Bu hikâyede, her yıldız bir sınav; papatyanın her yaprağı bir anahtardır ve buna rağmen gerçek kurtuluş, aynaya bakabilmekte saklıdır.

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.