Asker&Asker Hani sık ağaçlarla kaplı bir alandan sonra, ferah çimenlik mis gibi kokan bir yere gidip çevremize baktığımız alan varya.. işte orası alança. Dertlerimizin son bulduğuna inandığımız, o ferah yer. Hayatı kendi çabaları ile görüp yaşamış, kendi kendini yetiştirmiş bir kadındı Hilal. Bir gün hangardaki uçağında otururken, Kara Kuvvetleri desteği için havalanması yönünde emir aldı. İşte hayatı öğrenemediğini o an anladı. Hala bir sığınmaya ihtiyaç duyduğunu o günden sonra net bir şekilde hissetti. Bunu ona hissettirecek Kaan ise ondan nefret ediyordu. Her şeyi Hilal’in hatası olarak görüyordu. Bu ikili zorunluluklar yüzünden bir arada, kurşunların içinde kalırsa ne olurdu? BU KİTAPTAKİ TÜM KARAKTERLER VE OLAYLARIN GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA İLGİSİ YOKTUR. TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

Feride Çakmak yeni mezun bir Pöh`tür ve ilk görevini daha önce tanıştığı Atlas Kara ile yapacaktır. Bu hikaye Atlas ve Feride`nin güzel aşk hikayesini ele almaktadır.

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki? Kitabımın hakları tamamen bana aittir. Kitabımın kopyalanması , çalınması durumunda yasal işlem başlatılır.

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

Hakkâri`nin sert dağlarında görev yapan bir Komando Timi... Görevle şekillenmiş hayatlar, söylenmeyen korkular ve dağların ortasında sessizce filizlenen beklenmedik bir bağ. Yüzbaşı Tolga, sınır hattında görev yaparken disiplinin dışına çıkmamayı öğrenmiş bir subaydır. Onun dünyasında duygular, ertelenmesi gereken ayrıntılardır. Ta ki yolu, çocuk seslerinin azaldığı bir köyde görev yapan öğretmen Zehra ile kesişene kadar.Bir yanda operasyonlar, sorumluluk ve askerî gerçekler vardır. Diğer yanda tebeşir tozu, umut ve hayata tutunma çabası. Bu hikâye; Hakkâri`nin sertliğinde sınanan bir timin, yarım kalmış hayatların ve görevle kalp arasında kurulmaya çalışılan kırılgan bir dengenin hikâyesi. Bir tim. Bir yüzbaşı. Bir öğretmen.

Her Çarşamba yeni bölüm Yüzbaşı Feza Duman, biyolojik ailesine dair tek izin peşindeyken tayinini Şırnak`a aldırır. Geçtiği dağ yolunda karşısına kanlar içinde bir adam çıkar. Feza kimliğini gizleyerek adamı arabasına alır. Binbaşı Ilgaz Erden, teröristlerin içine sızdığı gizli görevde ifşa olmuştur. Elindeki hayati delillerle ve yaralı şekilde dağ yolunda kaçmaya başlar. Ancak yolda farklı plakalı bir sivil araç görüp durdurur. Peşlerinde ölüm varken karşılaşan bu iki yabancı bir aksiyonun içine sürüklenecek. Karanlık köy yollarında, mermilerin gökyüzünü yırtarak geçtiği bu gecede başlayan bu tanışma; ihanetle, sırlarla, ölüm kalım mücadelesiyle ve derin bir çekimle sınanacaktır.

Erkek kılığına giren birini tanıyorum. Kızıl saçlı, çilli ve mavi gözlü. Peçeyle yüzünü saklıyor. Yüzbaşından kılıç eğitimi alıp, Onunla yolculuk yapıyor ve aynı çadırda kalıyor. Kadın olduğu anlaşılınca evlenmek Yüzbaşı ile evlenmek zorunda kalıyor. Bu kim mi? Mahinur Hatun`dan başkası değil.

Arkadaşlar ben bu kitabı çok önceden yazdım şimdi sadece düzenledim

Katıldığı gizli görevlerden dolayı Yüzbaşı olan Çeliğin 2 yıl sonra görevden dönünce 24 yıl sonra doğduğu hastanede karıştığını öğrendikten sonra yaşanacak olaylar. Hayali bir kurgu gerçek değildir.

Üç insan. Üç erkek ve birbirinden farklı Üç hayat. Hava Pilot Yüzbaşı Boran, Yüzbaşı Tuğrul ve Beyin Cerrahı Kayra. Hepsini ortak bir noktada bağlayan o yer, Hakkari. Hakkari sır, askeri dünyanın başkentiydi. Ama bir sorun vardı... Kayra normal değildi. Kendi içinde, Kimseye belli etmeden. Çift Kişilik bozukluğu, Narsizim ve Sadizim ile baş ediyordu. Veya baş etmeye çalışıyordu. Muâşaka, sıradan bir aşk romanı değil. Bütün olayların başının altından aynı kişinin çıktığı bir ters köşe romanıdır.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Bazı sınırlar haritada çizilir. Bazıları kalpte. Karan Alp Vural için sınırlar nettir : Emir,görev,disiplin Sinem Alkan içinse tek bir çizgi vardır: İnsan hayatı Ama sinemin babası Karan`ın komutanı Albay Hüseyin Alkan sınırların aşılmaması gerektiğine inanan bir adamdır Aynı cephede,aynı bayrağın altında Farkında olmadan en tehlikeli ihlali yaptılar Bu bir isyan değil Bu bir hata da değildi Bu kalbin çizgiyi ihlal ettiği Ve bazen en gerçek cesaret Yasak olanı seçmektir.

Hiç geçmişiniz ile geleceğiniz arasında arafta kaldınızmı? Mutluluk ile hüzün , heyecan ile endişe ve en kötüsü... Delilik ile akıl arasındaki o ince çizgide.. O Araf noktasında... Hiç kaldınızmı?... Peki kalsaydınız... Nereyi seçerdiniz?..

Rüzgar estikçe tenimi okşuyor, bir ferahlama geliyordu ama içimdeki boğukluğu atmaya yetmiyordu. Nasıl hissediyordum? Kırılmış, çaresiz... Elim kalbime gitti. Kalbim acıyordu. Bunca yıl sonra gerçekler gün yüzüne çıkmıştı ve bu oldukça büyük bir yüktü. Ben o yükün altında eziliyordum. Gerçekler ağrıma gitmişti belki de...

İşaret ve orta parmağıyla önünde ki o bile ona kısa gelen mikrofona iki kere vurdu. Başından beri ondan ayırmadığım suskun gözlerimi sanki ilk defa onu görüyormuşum gibi tekrar bakışlarımı ona diktim. İki elini arkasında birleştirdi. Üniformasının bile gizleyemediği pazuları daha da şişmişti. Adeta ben askerim diye bağıran geniş omuzları şaha kalkmıştı. Keskin çenesini kaldırdı. Göz kapakları aşağı çekildi. Böylece bize daha yüksekten baktığının bir başka kanıtıydı. İfadesiz, sert bakışlarını bizde gezindirdi. Dudakları aralandı. Ve o tok, sert, erkeksi sesi kulağımı doldurdu. "Ben Yüzbaşı Kunter Alpay Karakan. Mahallenizde yaşanan terör saldırısı sebebiyle evleriniz kullanılamaz hale gelindiği tespit edilmiştir. Bunun nihayetinde, siz 18 sivil halkı bir süreliğine burada misafir edeceğiz." Her cümlesi adeta resmiyetinin sesi olmuştu. Her cümlesi benim bile ismini bulamadığım başlığın yazısı gibiydi. Tok sesin sahibi o adamın hayatımdaki başlığının başrolünü oynayacağını bilmiyordum. Bilemezdim. Kız çocuğu elinden tutacak bir el ister. Şafak çöker, kızıl baş çeker. Kara örtü, göze çarşaf olur. O adamın, kız çocuğunun içindeki lâlin tetiği, onun kaderinin başlı başına bir alın yazısı olduğunu asla bilemezdim. "Peri kızlarının hikayesi."

HATT-I HAREKÂT: KESİT Kuzey Irak’ın keskin ayazı, sığınağın taş duvarlarını yalayıp geçerken içerideki sessizlik, bir bombanın piminin çekilmesinden hemen önceki o tekinsiz ana benziyordu. Yüzbaşı Baras, önündeki haritaya bakmıyordu; bakışları, titreyen mum ışığının duvarda oluşturduğu düzensiz gölgelere saplanmıştı. "Komutanım," dedi Üstçavuş Çakır, sesindeki o her zamanki neşeyi bu kez bir kenara bırakarak. "Tim hazır. Sızma için emir bekliyoruz. Ama... İyi misiniz? Yine o uzaklara bakıyorsunuz." Baras, başını yavaşça kaldırdı. Gözleri, Çakır’ın üzerinde bir namlu gibi gezindi. Bu adamın ruhu, on sekiz yıl önce Erzurum’un Palandöken eteklerinde bir kar fırtınasına kurban verilmişti. O günden beri Baras, yaşayan bir ölüden ziyade, nefes alan bir mekanizmaydı. "Benim iyiliğim ya da kötülüğüm senin merminin hızını değiştirmez Çakır," dedi Baras. Sesi, vadiye çöken sisten daha pürüzsüz ama daha dondurucuydu. "Sen kendi hattına odaklan. Biz buraya iyileşmeye değil, yok etmeye geldik." Baras, elini gayriihtiyari göğüs cebine attı. Parmak uçları, üniformasının sert kumaşının altındaki o yumuşak, eski bez parçasına değdi. O küçük kumaş artığı, Baras’ın mermerleşmiş göğüs kafesinin içindeki tek canlı hücreydi. Efsun’un o karlı gecede uzattığı, yamalı bebeğin kopan kalbi... Dışarıda rüzgâr uğuldarken, Baras’ın kulaklarında on sekiz yıl öncesinin çığlığı yankılandı: "Gitme Baras! Söz vermiştin!" Baras, telsizin mandalına bastı. Geçmişi de, geleceği de o an için sildi. Şimdi sadece barut kokusu ve emirler vardı. "Pençe Timi, hareket. Hedef imha edilene kadar durmak yok. Taviz yok, merhamet yok. Ben gidene kadar da kimse ölmeyecek. Bu bir emirdir." Karanlığın içine ilk adımı atan Baras oldu. Arkasında bıraktığı sadece sığınağın cılız ışığı değil, kendi çocukluğunun külleriydi.

​"Bastığın yerleri toprak diyerek geçme, tanı..." ​Yaren Akın için hayat, sekiz yaşında babasının şahadetinin ardından renklerini yitirdi. Geriye sadece iki renk kaldı: Gri ve Siyah. Babasından kalan son emirle büyüdü: “Toprağa narin bas Yaren kız, altındakiler incinmesin.” ​Yıllar sonra, geçmişin hayaletleri ve deşifre olan kimliğiyle yüzleşen Kıdemli Üsteğmen Yaren, nam-ı diğer Alaca, kendi cehenneminde tek başına yürüyor. Bir yanda bitmek bilmeyen bir intikam ateşi, diğer yanda vatanın emaneti ve karşısında sarsılmaz bir duvar gibi duran Gökhan Yüzbaşı... ​Emanetin canın, sadakatin kalkanın olduğu bu yolda; Alaca ya küllerinden doğacak ya da o siyahın içinde tamamen kaybolacak.

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Nazlı Akarın Iğdıra askeri hemşire olarak gelmesi geçmiş ve gelecek (...)

Bazı birlikler vardır… Resmî kayıtlarda “var” görünür ama kimse onların gerçekten nasıl savaştığını bilmez. Kırmızı Kod 07 de onlardan biridir. Ölüm görevlerine gönderilen, geri dönüş ihtimali olmayan bir tim. Ve bu timin içine yeni bir isim katılır: Üsteğmen Elif Karaca. Onu istemeyen bir komutan: Yüzbaşı Kaan Alptekin. Onu tanımayan askerler. Ve kırılmaya hazır bir düzen… Ama Elif, kuralları kabul etmeye gelmez. O kuralları değiştirmeye gelir. Ve bazen… en tehlikeli savaş düşmanla değil, aynı timin içinde başlar.

"Bazı emirler ölüme, bazıları ise imkansıza gönderir." Yüzbaşı Devran Aras Çelik, çelikten iradesi ve tavizsiz disipliniyle tanınan, sınır hattının en keskin komutanlarından biridir. Rutin bir operasyon sırasında timiyle birlikte girdiği o mağara, sadece bir sığınak değil; zamanın ve gerçekliğin büküldüğü karanlık bir dehlizdir. Telsizlerin sustuğu, pusulaların şaştığı o kırk sekiz saatten geriye döndüklerinde, dünya için iki gün geçmiş, ancak Devran ve adamları için sadece bir saat akmıştır. "Adalet rütbe tanımaz, Yüzbaşı. Gerçekler ise asla saklı kalmaz." Askeri Savcı Selin Arya Karahan, hukuku kılıç gibi kullanan, zekasıyla en kapalı kapıları bile açan bir kadındır. Karşısında duran 1.94`lük bu dev adamın gözlerindeki o tarif edilemez parıltıyı ve tıbbi raporlardaki imkansız verileri fark ettiğinde, bunun sadece bir "kaybolma vakası" olmadığını anlar. Selin, kanıtların peşinden gittikçe, ordunun en derinlerine gömülmüş Proje Anka`nın kanlı izlerine rastlar. Biri emirlerin adamı, diğeri ise gerçeklerin savunucusu.. Devran ve Selin, bir yandan birbirlerine duydukları karşı konulmaz çekimle savaşırken, diğer yandan insanüstü güçlerin ve kirli bürokrasinin ortasında hayatta kalmaya çalışacaklar. Zamanın durduğu o mağarada başlayan gizem, sadece bir birliğin değil, tüm insanlığın kaderini değiştirmek üzeredir. Geri döndüler... Ama artık hiçbiri sadece "insan" değil..

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

Genç ve idealist olan doktor umay zorunlu hizmet için terörün gölgesinde olan bir dağ köyüne atanır . Köye ulaşımını sağlayan tek yolun kesildiği bir fırtınada köyde saklanan ve yaralı olan bir özel kuvvetlerde yüzbaşı olan Alparslan ile baş başa kalırlar Gölge timi pusuya düşmüş kendisi ise sığınacak tek yer olan köyün revirini bulmuştur ...

Onların aşkı imkansızdı. Peki ya karanlık bir dünyanın içinde, imkansızı yenen bir aşk doğar mıydı yeniden?. Leyla Emiroğlu & Serdar Kılıçaslan

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…