Kekre aşçı bir kızın hayatı

"Sen kimsin de bana dokunabiliyorsun?" Dudaklarında acı ve buruk bir tebessüm oluştu "Sen kimsin ha?" dedi ve kafasını sağa sola salladı. "Ben sevdiğin adam değil miyim? Uğruna tüm Dünyayı karşına alırım dediğin zamanları niye hatırlamıyorsun be zümrüt gözlüm." işte şimdi acıyla bakma sırası bendeydi. Bizim hayatımızı bitirenler hep uğruna Dünyayı karşımıza alacaklarımızdı zaten. "Savaş... sana yıllar önce uğruna tüm Dünyayı karşıma alacağım adamın söylediği bir kaç cümleyi söyleyeyim mi ben?" dediğimde yüzüme yapma der gibi baktı ama yapacaktım benim canım o kadar yanıyordu ki kendimle beraber onu da yakmak istiyordum. "Dur bekle söyleyeyim neydi? ha! hatırladım Yapamıyorum, olmuyor. Allah kahretsin ki olmuyor senin sevgine karşılık veremiyorum. Savaş diyorum bu kız seni o kadar seviyor sen de dene seversin ama kalbimde bir kilit var senin anahtarın açamıyor be kızım." Tek tek bana zamanın da söylediği her kelimeyi, her cümleyi hatırlattım. Bu zehirli kelimeleri aklıma değil kalbime kazımıştım.  "Evlendin..." dedi. "En büyük pişmanlığım." dedim. "Çocuğun var." dedi. "Beni hayata bağlayan son dal." dedim. Sabrının sonuna gelmişti. "Neden bana böyle umursamazca davranıyorsun? Ne hale geldiğimi görmüyor musun? Yeşim neden bana bunu yapıyorsun? Kurbanın olayım yapma."  "Bu hayatta herkes yaptığı şeyin karşılığını verir Savaş Özdemir. Tekrardan uyarıyorum bu saatten sonra benim adım senin diline senin adın benim dilime yasaklı. Beni hayata bağlayan tek şey kızım ve bu hep böyle olacak. Son konuşmamız son hesaplaşmamızdı."  Bitmişti, bitirmiştim ve o da farkındaydı. Hiç başlamayan bir şeyi nasıl bitirebilirsin ki? "Yeşim biliyor musun kalbimin kapısında ki kilit kırıldı." dediğinde kalbim hızla çarpmaya başladı. Dudaklarımda acı bir tebessüm oluştu. "Savaş biliyor musun kilidi kırmaya çalışırken anahtar da kırıldı." ** Yeşim Vural artık saf duygularla Savaş Özdemir`e aşık olan bir kız değildi. Büyümüştü... Artık bekar bir anneydi ve onu hayatta tutan tek şey küçük kızıydı. Savaş Özdemir ise... Siz onu okuyun daha iyi anlarsınız.

Öğretmen bir kadın ve Aşçı bir erkek. İkiside normal bir şekilde yollarında giderken bir anda birbirlerinin yoluna girdiler. Ani ve ansızın gerçekleşen bu hikayede neler olacak hep beraber bakalım. Mahalle kurgusudur...

Güz Matemi isminde ilk kitaptır. *Mahalle kurgusu* Karganın kanat çırpışlarının ardından kulaklara Manolyanın masalı uğuldadı...

Aşçı Feride ve Yüzbaşı Yiğit Alp`in hikayesi. İkisinin de aklında evlilik düşüncesi yoktu. Anlamadıkları bir an da kendilerini evlilik masasında buldular. Kader ağlarını örmüştü . Bize de ayak uydurmak düştü.

Ramazanda, iftarı beklerken okumalık, absürt bir mahalle kurgusu ile karşınızdayız. Banu arkadaşları ile yemek yemek için gittiği mekanda onları beklerken masasına oturan Pars ile neye uğradığını şaşar ama daha ona doğru düzgün kızamadan ve şaşıramadan Pars`ın annesi elinde kamera, yüzünde büyük bir gülümseme ile masada biter. "Evet arkadaşlar gelinime bakınn!" . . .

Efsun Nil Bilgen, her kızın yaptığı gibi sadece aşık olmuştu. Ama yalnış birine abisinin arkadaşına. Aşkını itraf etmeye cesaret ettiğin de beklemediği bir cevap almıştı. "Sen benim kardeşim gibisin Efsun." Peki reddedilişten 5 yıl sonra tekrar karşılaşsalar ne olur? O zaman okuyun ve öğrenin...

İLK BİR KAÇ BÖLÜM KİTAP FİNAL VERİNCE DÜZENLENECEKTİR. İLK KİTABIM YAZIM YANLIŞI VEYA CÜMLEDE HATA OLURSA KUSURA BAKMAYIN DİKKAT ETMEYE ÇALIŞIYORUM ELİMDEN GELDİĞİNCE. ~ Kucağındaki kızı daha sıkı tuttu küçük kolları ile bahçenin bir köşesine geçti. "Şşt... tamam küçük kız ben yanındayım korkma." Dedi. Mihriban`ın küçük elleri Alparslan`ın tişörtünü tutmuştu sımsıkı Alp kızın korktuğunu anlamıştı ve daha da sıkı tutu . Mihriban Alparslana tutundu. Alparslan Mihriban`ı sımsıkı tuttu. Kader ağlarını iki küçük çocuk için örmüştü, o gece birbirini kazanan iki küçük çocuk. Yıllar sonra bir arada olucaklardı belki de ama bunu bilinmezdi. Mihriban, bir gecede her şeyini kayıp etmişti... Alparslan, bir gecede büyümüştü küçük kız için... ~ YETİŞKİN OKURLAR İÇİNDİR!❌ ÇALINMA V.B. DURUMLARDA ADLİ İŞLEMLER YAPILACAKTIR. KİTAPTA GECEN KARAKTERLER VE OLAYLAR KESİNLİKLE KURGUDUR.

Bir patlamayla hayatı altüst olan genç bir kız… Ailesini, evini, güvenini kaybettikten sonra hayatta kalmak için eline geçen tek fırsat, bir futbolcunun evinde aşçı olarak çalışmaktır. Ancak bu teklifin ardında gizli bir istek vardır: o evdeki insanlar hakkında bilgi toplamak. Gizliliğin, yalanların ve geçmişin gölgesinde; her öğrendiği şey onu kendi ailesinin ölümüne biraz daha yaklaştırır. Ama bazen gerçeğe ulaşmak, yaşamaktan daha fazla acı verir. Kimin dost, kimin düşman olduğunu anlayamadığı bir savaşın ortasında, tek bir soru yankılanır zihninde: “Ailem gerçekten yanlış yerde miydi, yoksa ben mi?”

Onların aşkı için kelimeye ihtiyaç yok.

Deniz_tttunq: Neden bildirim panelimi bir aydır siktiginizi öğrenir bilir miyim hanımefendi? Sıçtık Cafer. Bez getir.

BİR ZAMANLAR BÜYÜK ŞİRKETLERİN CEO`SU OLAN RÜSTEM KORA A!K0L KULLANMAYA BAŞLADIĞI İÇİN ŞİRKETLERİ KISA SÜREDE İFLAS EDER. BU NEDENLER AKLININ KALAN SON KIYTIRIK PARÇASIYLA BİR MAFYADAN BORÇ ALIR. BORCUNU BİR TÜRLÜ KARŞILAMADIĞI İÇİN KIZAN RUS MAFYA SERGEİ LEV TRUSOV RÜSTEM KORA`YLA OLAN YARIM KALAN İŞİNİ TAMAMLAMAK İÇİN TÜRKİYE`YE GELİR FAKAT BEKLENMEDİK BİR EVLİLİK ANLAŞMASI YAPAR... DİKKAT: ALTINCI BÖLÜME KADAR DÜZ YAZIDIR.

9 YIL ÖNCE TESADÜFEN YAZIŞIP VE AŞIK OLAN DAHA SONRASINDA İZLERİNİ KAYBEDEN AŞIKLARIN HİKAYESİ GELİN BERABER ORTAK OLALIM 2023.10.11

Hadi gelin ve birde bir aşçı ve marangozun mahalle aşkına şahit olalımm...

Bir kızın yaşam hikayesi (ilk kitabım anlayışla karşılarsanız sevinirim)

Geçmişte yapılan hataların gelecekte bedelini ödeyen masumlar. Düşmanlık yapıp can alanlar. Aştan soğuyanlar kendilerinden nefret edenler. Peki bunca olayın asıl sebebi ne... İNTİKAM

4 genç kızın mesleklerini eline almış hayallerini gerçekleştirmiştir

(Gerçek aile de içerir) Bu kitap hem eski bir asker ve kaçak bir kadının hikayesini konu alıyor. hemde ailesinden koparılmış bir çalı kuşunun ailesini bulmasını konu alıyor. ************ Kanatlarımı kopardılar benim uçamayayım diye... Oysa ben adım gibiydim bir çalı kuşuydum... Kızıl renkli bir çalı kuşu. Yanlız ve korkmuş bir şekilde hiç bilmediğim topraklarda bir yabancı gibiydim herşeye. Fakat o geldi... O geldi ve yabancı olduğum bu şehri bana yuva yaptı... ****** Onun için dudaklarım aralandı ve sesim bir sis bulutu gibi etrafımızı sardı... Ah, canım sevgilim, derin bir okyanustayım Hiç kimse gelmiyor, bırak bеni, konuşayım En azından bugün, bugün de sonbahardayım Soracak olursan ben şimdi uzaklardayım Mırıldandığım nakaratla birbirimize daha çok yaklaştık yağmur bizi ıslatıyordu fakat biz aşktan sırılsıklam olmuştuk zaten. Ve ardından bu şarkının başka bir nakaratı döküldü dudaklarımdan Saçların ıslanır, ellerin bana bağlanır Utanır söylemez, diz çöküp sana yalvarır Dudakların bana nasıl da yakınken öyle Bu rüyadan biri, biri beni uyandırır... Hiç uyanmak istemediğim bir rüyaydı bu. Ve bu rüya bir öpücükle taçlandı...

Bu kitapta geçen hiçbir şeyin gerçek hayat ile bir ilgisi yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Hiçbir kurum, kuruluş, kişi, yer ile alakası yoktur. Tamamen yazarın hayal gücüne dayalıdır. Karakterlerin hiçbir kişiyle alakası yoktur. ... Her şeyiyle onu dünyaya getiren ailesinden nefret eden Feza, bir intikam peşine takılır. Ailesine onun kadar nefret duyan dayısı onun her anında ve her gününde yanındadır ve ona yardım etmek için olaya el atmıştır. Fakat, bazı şeyler olması gerektiği gibi gitmemiş ve Feza, iki tarafında isteğiyle olmayan intikam bitene kadar bir evliliğe sürüklenmişlerdi. Feza, bir gün uyanmıştı ve her şey bambaşkaydı. Gülümsemesi, mutluluğu, üzüntüleri, ağlaması, huzuru ve dertleri başkaydı. Artık o başka biriydi.

"Bazen Allah: Güzeli,daha güzel kılmak için erteler."

Yıllar önce evli olduğu adamın hapise girmesi sonucunda kayınvalidesi tarafından hamile hali ile evden atılan İnci daha hamile olduğunu bile bilmeden kocasının ondan boşanmak istemesiyle hayatı altüst olur. O esna da hamile olduğunu öğrenen İnci`nin bir seçim yapması gerekiyordur. Ya karnındakie bebeği bir zamanlar delicesine aşık olduğu adama söyleyecektir ya da ona ceza olarak evladını ondan saklayacaktır.

Dört yıl… Bir kardeş için unutulamayacak kadar uzun, affedilemeyecek kadar sessiz bir süre. Buğu, yıllar sonra kardeşi Eren’le yeniden karşılaştığında bunun bir kavuşma değil, bir saklanış olduğunu bilir. Çünkü Eren’i gören her göz, onu tehlikeye bir adım daha yaklaştırmaktadır. Bu yüzden Buğu, kardeşini bir adamın gölgesine emanet eder. Onu dünyadan, düşmandan ve en çok da Baran’dan saklar. Ama saklamak, korumak anlamına gelmez. Baran tarafında alınan gardlar, kurulan savunmalar ve yaklaşan fırtına, Buğu’nun içindeki korkuyu her geçen gün büyütür. Sokaklarda yükselen kavgalar, bastırılamayan öfke ve kalabalıkların arasına karışan tehdit… Her şey, normal görünen bir hayatın altında pusuda bekleyen karanlığı haber verir. Futbol maçları bir kaçış gibi başlar. Kalabalık, ses, tezahürat… Ama bazı maçlar yalnızca skorla bitmez. Bir maçta Buğu, hem kardeşine hem de gerçeğe gerçek anlamda kavuşur. Ve o an anlar: Mutlu bir hayat bazen huzurlu değildir; sessiz, temkinli ve korkutucu olabilir. Çünkü bu hikâyede mutlu son vardır. Ama mutluluk bile arkasını kollayarak yaşar.

Başıma giren ağrı sebebiyle gözlerimi açmaya çalıştım. Başımın neden bu kadar ağrıdığını anlayamıyordum. Gözlerimi açtığımda nerede olduğumu anlamaya çalıştım. Ben buraya nasıl gelmiştim ve burası neresiydi? Etrafıma bakındığımda mağara gibi bir yerde olduğumu anladım. Gerçekten aklıma takılan tek soru buraya nasıl geldiğimdi. Hareket etmeye çalıştığımda ellerimin ve ayaklarımın bağlı olduğunu anladım. Burda neler oluyordu?

Karadeniz’in sisli tepelerinde verilen bir söz… İstanbul’un kalabalığında gelen tek kelimelik bir mesaj: “Bitti.” Berfin ve Ali’nin çınar fidanına bağladığı eşarp hâlâ rüzgârda savrulurken, Gülfem bir gecede bütün geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Sevda mı, sır mı, yoksa yıllar öncesinden gelen bir hesap mı? Bir fırtınanın ortasında, iki şehir, iki zaman ve tek bir kelime; hepsi birbirine düğümleniyor. Sevmenin cesareti mi kurtarır insanı, yoksa gerçeğin ağırlığı mı bitirir?