"Sen benim karımsın....sadece bana aitsin."

Bir mektup... Bazen bir insanın hayatını değiştirmeye yeter. Defne Kırımlı, yıllarca yalanların arasında büyüdü. Bir teşkilatın gölgesinde savaşmayı öğrendi, ailesinin karanlık sırlarıyla yaşamayı öğrendi, sevmekten korkmayı öğrendi. Sonra Kansav çıktı karşısına. Onun sığınağı, onun savaşı, onun en büyük zaafı oldu. Tam her şey bitti sandığında, tek bir mektup bütün gerçekleri paramparça etti. Çünkü bazı aşklar tesadüf değildir. Bazı karşılaşmalar kader değildir. Bazı insanlar hayatına seni kurtarmak için değil, seni izlemek için gönderilir. Defne şimdi ardında aşkını, geçmişini ve kurduğu tüm hayalleri bırakıp Zemheri`nin karanlık dağlarına doğru yol alırken; Kansav, sevdiği kadının gözlerinde yeniden yer bulabilmek için kendi geçmişiyle yüzleşmek zorundadır. İhanet ile sadakat arasında... Aşk ile görev arasında... Kan bağı ile kalp bağı arasında... Bir seçim yapılacaktır. Ve o seçim, yalnızca iki insanın değil, nesiller boyunca saklanan sırların da kaderini değiştirecektir. "Beni yalanlarınla bıraktın..." "Belki." "...ama kalbim hâlâ sana dönmenin yolunu arıyor." ZEMHERİ KANATLARI Bazı ayrılıklar bir son değildir. Bazı aşklar ise ölmek nedir bilmez. "Beni yüzüstü bıraktın... Ama kendi ruhunu bende bıraktın."

Bu hikaye, sadece bir hayatta kalma savaşı değil. Bu, çocukluktan beri etle tırnak gibi büyümüş iki dostun, Davin ve Boris’in, ölümün soğuk nefesini enselerinde hissederken birbirlerine olan bağlılıklarının sınırlarını zorlama hikayesidir. Güvenin bir lüks, şüphenin ise tek hayatta kalma anahtarı olduğu bu labirentte, av ile avcı yer değiştirecek. Arkanıza yaslanın, derin bir nefes alın. Çünkü bu gemide, çığlıklarınızı duyabilecek hiç kimse yok.

Kenan Diras hukuk mezunu bir gençtir .Bir gün alacağı notla hayatı değişir. Kenanın artık tek amacı fotoğraftaki kadındır. Beyaz gülünü aradığı bu yolda can dostu Asil Koz asıl hikayenin neresinde olduğundan habersiz arkadaşı için elinden geleni yapacaktır.Aradıklarını bulmaları onlara mutlu sonu sunucak mı?

Birkaç adım attım. Sonra birine çarptım. Hayır. Birine değil. Ona. Kalbim panikle göğsüme vururken başımı kaldırdım. Yeşil gözler. Alaycı bir gülümseme. Ve bütün Karasmanları diz çöktürebilecek kadar tehlikeli bir adam. Gurur Birkan Karasman. "Dikkatli olamaz mısın küçük?" Küçük. Bana ikinci kez böyle sesleniyordu. Avucumdaki köstekli saati biraz daha sıktım. Gözleri anında elimdeki saate kaydı. "O nedir?" "Köstekli saatim." "Peki ne işe yarıyor?" "Agorafobim olduğu zamanlarda sakinleşmemi sağlıyor." Kaşları çatıldı. Bir süre sustu. Sonra elini uzattı. "Bakabilir miyim?" Saati ona verdim. Ve o an her şey değişti. Gurur Birkan Karasman saatin kapağını açtı. Dudaklarındaki o umursamaz gülümseme silindi. Yeşil gözleri büyüdü. Yüzüne küfür gibi bir ifade yerleşti. "Hassiktir..." Başımı kaldırdım. "Ne oldu?" Bana baktı. Uzun. Sessiz. Rahatsız edici bir bakıştı. Sonra sadece tek bir soru sordu. "Sen onun kızısın değil mi?" "Kimin?" "Ünal Timurtoz`un." O gece anlamadığım şey şuydu: Bazı insanlar kaderine yavaşça girmez. Kapıyı kırarak hayatına dalarlar. Gurur Birkan Karasman da tam olarak öyle bir adamdı.

"Bu hikaye; kadim taşların, sağır dağların ve değişmez törelerin hüküm sürdüğü bir coğrafyada, bir kadının sessiz isyanıdır. Mardin`in altın sarısı sokaklarında yükselen bir silah sesiyle parçalanan sadece bir gece değil; bir annenin geleceği ve bir kız çocuğunun henüz açmamış düşleridir. Kadının köle, erkeğin hükümdar sayıldığı bu topraklarda; `leke` ilan edilen masumiyetin, bir annenin kucağından koparılıp toprağın soğuk bağrına bırakılışını anlatır. Yazarın kaleminden dökülen bu satırlar; sadece dökülen kanı değil, o kanın üzerine örtülen sessizlik perdesini ve evladına kefen bile giydiremeyen bir annenin yüreğine ördüğü o görünmez duvarları taşır. `Güneşin doğmaya utandığı toprak` her satırında `neden?` diye soran, vicdanların kör, kulakların sağır olduğu o karanlık gecenin ebedi bir ağıtıdır.

Oku gör. 🥰😝😘

🖤Hayat kurtarmaya yemin etmiş bir kadın ve hayatları acımasızca söndüren bir adam... Hilal Korkmaz, yıllarca verdiği emeklerin karşılığını almış, idealleri uğruna yaşayan başarılı bir doktordu. Tek amacı insanları yaşatmaktı. Ta ki o karanlık geceye kadar. Yeraltı dünyasının en acımasız ağlarından birini, bir organ mafyasını yöneten Uraz Ali Demirkan, gözünü ona dikmişti. Hilal için bu kaçırılma sadece bir özgürlük savaşı değil; ilkeleriyle, korkularıyla ve kalbiyle vereceği en büyük sınav olacaktı. Karanlığın kalbine hapsedilen bir doktor, celladının gözlerinde hayat bulabilir miydi? Yoksa bu tehlikeli takıntı, ikisinin de sonu mu olacaktı? "Ben yaşatmak için yemin ettim Uraz. Sen ise nefes alan her bedeni bir piyon olarak görüyorsun."🖤

Şehrin en büyük suç baronu öldüğünde, arkasında ne bir vasiyet ne de bir halef bırakır. Tek bıraktığı şey, şehrin dört bir yanına dağıtılmış, kodlarla kilitlenmiş 5 farklı "emanet kasası"dır. Lal ve Milan`ın bu kargaşada sağ çıkabilmek için birbirlerine ihtiyaçları vardır.

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

​"Unutulması zor bir insanım."

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

İris Kayalar, katıldığı operasyondaki suçlu tarafından kaçırılan dişli bir polistir. Ondan istenilen görevi yerine getirmesi beklenmektedir. Bu kişi, Rus asıllı Türk silah kaçakçısı Zahid Borishan`dır. Zifir lakabına sahip olan Zahid toy bir polisi kaçırırken her şeyin istediği şekilde olacağından adı kadar emindir. Bilmediği şey ise karakolda Bakır diye adlandırılan İris`in yaman bir polis olduğudur.

"Canavarlarla savaşan kişi,bu süreçte kendisinin de bir canavara dönüşmemesine dikkat etmelidir.Uçuruma uzun süre bakarsan,uçurum da sana bakar" -Friedrich Nietzsche Her şey elinden alındığında ona bir fırsat sunuldu,dişleriyle ailesini elinden alanın boynunu kopartma fırsatı.Krude Litas bunun için yaşadı,her gece bunun hayaliyle uyudu.Rüyasında ise hep aynı görüntü vardı,havada uçan bir baş ve palyaço maskeli bir şeytan. "Madem ölüm peşimi bırakmıyor bende onu kullanırım" Dünyanın anlam veremediği bir nefret onda bir Kral`ın gücünü uyandırdı.Adaletin olmadığı bu dünyada rakiplerinin bağırsaklarını sökerek adaleti sağlayacaktı.Bu Krude Litas`ın hikayesi "Dünya,iyi kalpliler için bir cehennemdir"

Bir seri katil ile bir cumhuriyet savcısının ortaklık hikayesine tanık olmaktasınız. Ya bu adaleti kendi sağlayacaktı ya da sağlanmasını bekleyecekti. Ama Miray da katil de sabırsızdı.

Bence sever siniz

Duru küçükken hastanede karıştırılmıştı ve gerçek ailesi onu DNA testi için hastaneye çağırır.Duru mafya kraliçesiydi gerçek ailesine söylemedi ama gerçek ailesi ona mafya ilduklarını söylemişti

“Ama ağlama Dilsizim… unuttun mu, sen benimsin. Kaçamazsın.” Bir insanın hayatındaki en büyük yanılgı, kaderini kendi elleriyle yönettiğini sanmasıdır. Benim kaderim ise benim değil; hayatımı bir satranç tahtasına çeviren o adamın, Gölge’nin elindeydi. O benim celladım değil sadece… bana nasıl yaşayacağımı değil, bu karanlık dünyada nasıl yok olabileceğimi öğreten adamdı. Aramızdaki şey bir barış değil, sessiz bir savaştı. O beni kendi oyununa çekmeye çalışırken, ben tek bir şeye tutunuyordum: o oyunun sonunda piyon olmamak. Bu dünyada herkes kirlenir, herkes yanılır ve herkes en sonunda kendi sessizliğinde boğulur. Ben ise boğulmamaya çalışıyordum. Çünkü bazı insanlar düşerken bile hâlâ birini bekler. Eymen Poyraz’ı. Ama bazı isimler sadece bir hatıradan ibaret değildir; bazen bir yokluk, bir boşluk, bir geri dönmeme ihtimalidir. Gölge ile aramdaki bu zehirli oyun derinleştikçe, ben hem ona hem kendime karşı savaşmaya başladım. Ve en büyük soru hâlâ yerinde duruyordu: Bir dilsiz, en son ne zaman çığlık atar?

Yağmur Ilgaz, sakar ama iyi kalpli ve çizimleriyle kendi dünyasını oluşturan bir kızdır. Doruk Yıldırım ise okulun sevilen, başarılı ama duygularını ve düşüncelerini çoğu zaman yazdığı hikâyelerin arasında saklayan bir öğrencidir. İkisinin hayatı, gizemli Şans Bilekliği ve Gölge Kolyesi ile tamamen değişir. Yağmur, Şans’ın; Doruk ise Gölge’nin gücünü kazanır. Artık hem normal hayatlarını sürdürmek hem de kimliklerini gizleyerek İstanbul’u tehdit eden tehlikelere karşı insanları korumak zorundadırlar. Ancak zamanın efendisi Kronos ortaya çıkar. İnsanların kırgınlıklarını ve zayıf anlarını kullanarak güçlenen Kronos, Şans ve Gölge’nin güçlerini ele geçirmek ister. Yağmur, Doruk’a karşı duygular beslerken; Doruk ise kim olduğunu bilmediği Şans’a hayran olmaya başlar. İki kahraman; güçler, sırlar ve duygular arasında gerçek kahramanlığın ne olduğunu öğrenecektir.

Kayıp sehırde yaşanan olay

Ailesi ülkenin sayılı zenginlerinden olan Narin Meva ALKAN ailesinin minik prensesidir ama aynı zamanda ailesinin bile bilmedigi bir yönü vardır ve Narin bunu kazara girdiği bir kafes dövüşünde fark eder

Banu Karaarslan, adalet sarayının koridorlarında dürüstlüğü ve geri adım atmayışıyla tanınan, gözü pek bir Cumhuriyet Savcısıdır. Uzun süredir yeraltı dünyasının en karanlık ve dokunulmaz ismi olan Ateş Aslan Demirhan’ın ve onun ağındaki diğer suçluların peşindedir. Banu için bu dosya sadece bir görev değil, adaleti sağlama yeminidir. Ateş Aslan ise gücü, zekası ve acımasızlığıyla illegal dünyaya hükmeden bir liderdir. Banu’nun kendisini köşeye sıkıştırmak için yaptığı her hamleyi bir satranç ustası gibi izler. Ancak bu kedi-fare oyunu, zamanla aralarında önlenemez, tehlikeli ve tutkulu bir çekime dönüşür. Ateş, ilk kez bir kadının zekasına ve dik duruşuna hayran kalırken; Banu, nefret ettiği bu karanlık adamın arkasındaki yaralı ve korumacı ruhu gördükçe duvarlarının yıkılmasına engel olamaz. Aynı yolda yürümeleri imkansız olan bu iki uç dünya, yasak bir aşkla birbirine bağlanır. Banu, Ateş’e kalbini açtıkça onun tamamen değişebileceğine, bu karanlıktan çıkabileceğine inanmaya başlar. Ateş ise hayatında ilk kez birine gerçekten güvenir ve tüm gardını indirir. Ancak savcı cübbesi ile mafya liderinin namlusu arasındaki bu aşk, aslında en başından beri trajik bir sona mahkumdur. Banu, Ateş’in yeraltındaki tüm işlerini bitirecek, onu ve şebekesini tamamen çökertecek o son, büyük darbeyi vurmak için en doğru anı beklemektedir. Sevgi, adaletin önüne geçemez. Ve o kaçınılmaz gece geldiğinde Banu, Ateş’in ona olan sonsuz güvenini en ağır şekilde suistimal ederek ona hayatının en büyük ihanetini yaşatacaktır.

Annesini ve babasını küçük yaşta kaybeden Hazal Sıla abisinden de göremediği sevgiyle bir şekilde yaşamaya çalışır.Kendi ayakları üzerinde durup avukat olur.Bir gün kendisine gelen notla annesinin ve babasının ölümünün bir kaza olmadığını öğrenir.Çocukluk arkadaşıyla yolları kesiştiğinde birlikte anlaşmalı bir evlilik yaparlar.Hazal Alaz ile ailesinin katillerini bulabilecek midir? Bu yolda onu neler bekliyor beraber okuyup göreceğiz.

“Bir anlaşmalı evlilik… ama her adım ölümle yazılmış bir oyun.”

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨