"Benden ne istiyorsun?" Boğucu sessizliğin hüküm sürdüğü odada, tam karşımdaki kameraya bakıyordum. Merceğin ardındaki kişiyi göremiyordum. Ama o hareketsizlik bile üzerimde görünmez bir baskı kurmaya yetiyordu. Karanlığın içinde sadece birbirine kenetlenmiş elleri hayal edebiliyordum. Ardından o boğuk, mekanik sesi duyuldu. "Seni." Kaşlarım çatıldı. Soğuk terler şakaklarımdan süzülürken, gözlerimi o tek noktadan ayıramıyordum. "Benden... beni mi istiyorsun?" Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki hava sanki daha da ağırlaştı. "Hayır. Sen zaten benimsin. Ben, bana ait olanı istiyorum." Boğazımdaki düğüm büyüdü. Yalnızdım; ama görünmez bir baskı göğsümü ezmeye yetiyordu. "Bizi buraya neden getirdin? Bizden ne istiyorsun?" Sesim istemsizce yükseldi, duvarlarda çaresiz bir çığlık gibi çınladı. Kameranın arkasındaki kişinin cevabı ise fısıltı kadar sakindi. "Ölmenizi." O an donup kaldım. Nefes bile alamıyordum. Sanki zaman durmuş, tüm dünya o küçücük kameranın içine sıkışmıştı. Onu göremiyordum. Ama başını hafifçe eğdiğini, yüzündeki küçümseyici gülümsemeyi neredeyse görecek kadar net hissediyordum. "Ama..." Kısa bir duraksamanın ardından devam etti. "Aranızdan yalnızca biriniz bunu hak etmeyecek." Kalbim göğüs kafesime sığmıyor gibiydi. Korku iliklerime kadar işliyordu. "Kazananı istiyorum." Kameranın altındaki kırmızı ışık biraz daha güçlendi; yüzüme ürpertici bir aydınlık vurdu. "Kazan. Özgürlüğünü al. Dünyana dön. Sonra da her gece, burada bıraktıklarının yüzlerini hatırla. İşte o zaman gerçekten özgür olup olmadığını anlayacaksın." Robotik sesi tekdüzeliğini hiç bozmadı. "Çünkü bu oyunda ödül özgürlük değildir. Ödül... suçlulukla yaşamaktır." Oyun başlamıştı. Artık geri dönüş yoktu. & TARİH:24/07/2026 Kitap Adı: OYUN ADI: SESSİZLİK RESİTALİ Yazar: KARMEN Durum:Askıda

┈┈┈༺☆༻┈┈┈ Kanla yazılmış bir kader, acıyla şekillenmiş hayatlar.    Onlar birer kahraman olarak anılmıyorlar belki ama suçlu da değiller.    Her geçen gün biraz daha yok oluyorlar, daha çok hiçliğe karışıyorlar.    Çünkü bu ülkede adaleti sağlamak sanıldığı kadar kolay değil. Her adım attıklarında ölüme biraz daha yaklaşıyorlar.    Fakat pes etmek nedir, işte bunu bilmiyorlardı. Onlara öğretilen tek şey direnmekti.    Belki de bu yolun sonu bir uçuruma dayanıyordu, belki de bir sonu yoktu. Hatta belki, daha yolun sonunu dahi göremeden kanları akacaktı.    Ama en azından, "Biz elimizden geleni hatta daha fazlasını yaptık," diyebileceklerdi. Çaba göstermiş olacaklardı.     Fakat yolun sonunu görmeden hiç birinin ölmeye niyeti yoktu.    Onlar, tarih yazacaklardı. ┈┈┈༺☆༻┈┈┈ 🌀Başlangıç Tarihi; 22 Temmuz 2026 👾Tüm hakları saklıdır, herhangi bir çalıntı durumunda hukuki işlem başlatılacaktır.👾

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Ev 171 Oda Yedinin devam kitabı olan Bodrum Katında gençler sınav ile Londra ya giderler ve Ev 171 olayını öğrenirler. orayı araştırmaya giderler. birinci kitaptan daha aksiyonlu. daha ters köşeli ve aklınızın alamayacağı şekilde vahşet vardır. dikkat yanlışlıkla siz ölmeyin veya yoksa katil siz misiniz

Aranan seri katil 2 yıldır sesini daha çıkarmıyordu ve Amerika halkının çoğu bu sessizliğin altındaki korkuyu merak ediyor fakat 2 yıldır ortaya çıkmayan "hayalet` lakaplı katil ilk başlarda kendini daha kurbanının evine girmeden önce kapısına kurbanın bir önceki kurbanının kanıyla sıra sana geldi yazarak belli ediyordu hayalet fakat daha bu 2 yıl sonra ortaya aniden giriş yaparak geldi ve bu sefer kurbanlarının evinin içine onların nasıl öldüreceğini resmederek açıklıyor Amerika halkı bu sefer katile hayalet değilde tuval katili demeye başlıyor bu saatten sonra Amerika halkı mahşeri yaşıyor. Katilden: Size hem yakınım hem uzağım hadi ama o aptal cesaretinizi kullanın ve başlayın bir an önce.

O son damla olmasaydı belkide bu demirlerin arasında olmazdım...

Sorarlarsa bu hayatta en çok nereye ait hissettin? Cevabım tek olurdu: onun gözleri. Victoria Petrow, New York’un en güçlü mafya ailelerinden birinin tek prensesi. Bembeyaz saçları, gri-mavi gözleri ve inatçı ruhuyla herkesin dikkatini çekse de, kalbi hiç ummadığı birine aitti: ailesinin en büyük düşmanının oğluna. Elias Dimitri Carsin… Simsiyah gözleriyle insanın içine işleyen, soğuk, mesafeli ve tehlikeli bir adam. Kendi ailesine bile karşı duracak kadar acımasız, tek bir kadına sahip olmak için her sınırı çiğneyecek kadar tutkulu. Aralarında yıllardır süren kan davası, kurallar ve yasaklar vardı. Ama kalplerin sesi hiçbir kuralı dinlemezdi. O, onu dünyadan bile kıskanarak sahiplenmek istedi; o ise o gözlerin büyüsüne kapılıp esiri olmaktan korktuğu kadar çekildi. İki düşman aile, iki farklı dünya ve kontrol edilemez bir tutku… Siyah gözlerin derinliğine düşen bir kalp, sonunda kanı mı yoksa aşkı mı seçecekti?

"Bana güveniyor musun?" "Seni tanımıyorum." "Mükemmel."

çok fazla karakter olduğu için hepsini burada tanıtacağım.

Bu hikaye, sadece bir hayatta kalma savaşı değil. Bu, çocukluktan beri etle tırnak gibi büyümüş iki dostun, Davin ve Boris’in, ölümün soğuk nefesini enselerinde hissederken birbirlerine olan bağlılıklarının sınırlarını zorlama hikayesidir. Güvenin bir lüks, şüphenin ise tek hayatta kalma anahtarı olduğu bu labirentte, av ile avcı yer değiştirecek. Arkanıza yaslanın, derin bir nefes alın. Çünkü bu gemide, çığlıklarınızı duyabilecek hiç kimse yok.

ArLey kurgusu "Bodrum’un tüm o pırıltılı ışıkları, sahte gülüşleri ve boğucu kuralları Leyla’yı nefessiz bırakıyordu. Kaçmak, sadece görünmez olmak istiyordu. Aras ise geçmişinden kalan is kokusuyla, cebinde sırları ve kalbinde dinmeyen öfkesiyle o pırıltılı dünyaya adım attı. İki zıt dünya, on yedi yaşın o çiğ ve fırtınalı karanlığında çarpıştığında; pırıltı ya isi temizleyecekti ya da is, tüm o sahte pırıltıyı karanlığa gömecekti." (Yeni kitap yazamıyorum eski kitaptaki bölümleri silip yeniden yazcm yani bunu bilginize)

2 farklı kişiliğe sahip olan, Einstein zekasına sahip bir deha aynı zamanda çok iyi yalan söyleyen kızın; gerçek ailesinin onu bulması sonucunda yaşadıkları ve yaptıklarını anlatan bir hikaye düşünün bir çok ters köşe yaşayacağınız ve her birinin yalanlarının ortaya serilip bir çok kaosa, vahşete sebep olacak bir hikaye... Bence okumadan geçmeyin:)

Size söylediğim her sır sizde kalmalı. Aksi taktirde sizi öldürmek zorunda kalacağım.

Mardin`nin lanet töresi peşini bırakmayıp gelip hiç olmadık iki kişinin arasına bomba gibi düşmüştü.heja asmin bozatlı ve azat karahanlı iki günahsız,başkalarının yaptıklarının bedeli bu sefer onlara yüklenmişti. Mardin dendimi akıla hemen kan vahşet töre gelirdi hergün biri bedel öderdi bu sefer bedel ödemek zorunda kalan azat ve heja hepsinin üzerine karabulut gibi çökecekti ******** Onun atı siyah`tı kara gözleride dahil Benim atım beyaz masmavi gözlere sahipti O kara ben ak O kötü ben iyi O cehennem Ben cennetim birbirine zıt kutuplardık Benim atım beyazdı..

Beş yetim, beş dost, beş sır. Birlikte büyüdüler, birlikte korktular. Ama geçmiş, kimsenin sandığı kadar geride kalmaz… Aria, Mason, Finn, Lila ve Nox — aileden yoksun ama birbirlerine sıkı sıkıya bağlı beş arkadaş — “terk edilmiş yerleri” gezip belgeleyen bir grup kurarlar. Bir gün, kasabanın dışında yıllar önce kapatılan Ravenhill Akıl Hastanesi’ni keşfederler. Ama bu sadece yeni bir macera değildir. Çünkü Ravenhill’in içinde bir oda vardır — ODA 13. Söylentiye göre o odada kalan son hasta, adını duyan herkesin zihnine yerleşen bir varlıkla konuşuyordu. Ve o varlık, hâlâ orada… Kameralar kayda girer. Kahkahalar yankılanır. Ama gecenin ilerleyen saatlerinde her biri, kendi geçmişinin gölgesini görmeye başlar. Ve Oda 13’ün kapısı bir kez aralandığında, hiçbir dostluk aynı kalmaz. > “Korkunun başladığı yer kapı değil… hatıradır.”

Tek sorun o da değildi. Her bir cesedin yanında bir kova her bir kovanın içinde ise kova sahibi cesedin kanı vardı. Cesetlerin kanları yoktu. Bembeyaz olmuş ruhsuz ve uzuvsuz cesetler. Hani kansız derler ya bu o olsa gerek.

“CADIYI ÖLDÜR!” diye bağırıyorlardı köylüler. Gelen seslere kulak vermemeye çalıştı kadın. Onlara cadı olmadığını kanıtlayacak hiçbir şey vermeyecekti. Nasıl olsa annesine inanmadıkları gibi ona da inanmayacaklardı. Bari ölürken gururunu koruyarak ölsündü, değil mi? Ama korktuğu şey ölüm değildi. Çünkü asıl korkutucu olan, ölümden sonra ne olacağını bilmemekti… Küllerin arasında saklanan eski sırlar, karanlık bir miras ve unutulmuş bir güç onu bekliyordu. Köylüler bir cadıyı yaktıklarını sanıyordu. Oysa onlar, kendi sonlarını başlatıyordu. TAÇSIZ KRALİÇE Bazı kadınlar taç takmaz. Çünkü karanlık bile onların önünde eğilir.

İntikam almak için yıktığı yolculukta karşılsştığı gerçekleri konu alır.

Tek varisi olan kızına kendisinden sonra hüddam olması için büyü yapan bir baba... Sahibi olan hüddamın kızına aşık olan ve onu ömrü boyunca yanında tutmak için korkunç ve tehlikeli oyunlar oynayan kâfır bir cin. Başarılı ve ünlü bir balerin olmak isterken kendini hiç beklemediği olayların içinde bulan masum bir kız. Bu kitapta karanlığın evlatları ile yüzleşeceksin. Peki buna hazır mısın?

Geçmişin hataları yürekte yangın iken, Biri pişmanlıkla, Diğeri ise acıyla yoluna devam etti. Calton beklediklerinin yükünü de sırtlanırken her yerde eşini aradı. Enna ise kayıp bir ruh iken yeniden canlanmayı başardı.

Merhaba ben burda yeniyim bu kitap kan, vahşet, takıntılı, sosyopat vb. Kötü içeriklere sahiptir lütfen kitabımı buna göre okuyun lütfen hiçbir gönderimi alıp yayınlamayın veya izin alın şimdiden teşekkürler okuyan herkese☺☺

Bir apartman... Beş kat, beş farklı hayat. Ve karanlığın içinde saklanan tek bir sır. Genç gazeteci, sıradan görünen bir apartmana taşındığında, her şeyin bu kadar normal görüneceğini sanıyordu. Ancak ansızın bir gece elektriklerin kesilmesiyle birlikte apartmanın sessiz duvarları arasında yankılanan çığlıklar, hayatını tamamen değiştirdi. Genç gazeteci, ev arkadaşı ve aynı zamanda meslektaşı ile birlikte olayların peşine düşerken, her anıda farklı bir gizem keşfeder. Sahte yüzler, kilitli kapılar, kaybolan insanlar ve geçmişten sızan karanlık cinayetler...

Normal bir okul günü giyilen formalar...Bugün o formalar kanla yıkanacaktı, tüm öğrenciler kendini bir oyunun içinde bulacak ve hayatta kalmak için Tanrı`ya dualar edecekti. Kimisi dualara tutunacak kimisi ise oyunu ciddiye almayacak ve en acı şekilde hayata gözlerini yumacaktı. Verilen görev belliydi; Hayatta kal!

Her yıl düzenlenen geleneksel bir vahşet... Her şehirden seçilerek gelen on kişilik bir öncü ekip, ana kalede toplanır. Ancak bu kalede onları bekleyen sadece taş duvarlar değildir; gölgelerin arasında gizlenen beş avcı vardır. ​Her gün bir kişi eksilirken, bu zorlu ve kanlı labirentte hayatta kalmayı başarabilecekler mi? Yoksa her biri sırayla birer ava mı dönüşecek? ​Korkuyla yüzleşmeye hazır olun. Kimin hayatta kalacağını, kimin kurban edileceğini okuyun ve görün!

"Çillliiiii," dedi bana doğru adımlayarak. Şuan ecelim bana doğru adımlıyordu ve ben geri geri gitmekten başka bir şey yapamıyordum. Derince yutkundum, gözlerimden yaşlar akarken. Yüzünü kaplayan simsiyah maskesiyle, yüzünü görmememe rağmen gözlerime bir hedefmiş gibi bakıyor, bildiği halde beni daha da çok korkutuyordu. "Ne oldu az önce ki cesaretli kıza? Korktun mu benden?" Bir robot konuşuyordu sanki benimle. Ağzından homurtuyla alaylı bir gülme sesi çıktı. Ellerimi havaya kaldırarak, geri geri adımlamaya devam ettim. "N`olur ya-yapma, gelme üstüme," dedim titreyen sesimle zar zor konuşarak. Fakat o beni dinlemeden üstüme yürümeye devam etti. Daha hızlı adımlarla. "Geleceğim, ardındansa aileni ve seni dünya üzerinden sileceğim! Hadi yine iyisin, ilk kurban sensin Küçük Saygırcı!" Bu sefer koşmaya başladığında tüm hatlar o anda kopmuştu benden; Bir anda arkama bakmadan koşmaya başladım. Tükenmiş bir haldeydim ama durmuyordum. Çünkü durursam teslim olurdum. Ve ben teslim olmayı istemiyordum... "Barlas! Yakala şunu!" Bana yaklaşan sesiyle daha da hızlı koşmaya çalıştım. Önüme atlayan Barlas`la frenliyecekken son anda yönümü ormanlık alana çevirdim. "Amına koyduğumun piçi! Sana ne dedim lan ben!" Korkumdan kalbim kulaklarım da atıyor, sesleri yankılı duyuyordum. Yakında kalbim göğüs kafesimi parçalayarak çıkmak üzereydi. "Benden kaçamazsın, çilli bebeğim!" Durmadım, aksine daha da güçlendim, çünkü insan bu hayatta kendi ayaklarının üzerinde durmak zorundaydı. Ve ben kendi ayaklarımın üzerinde durmaya çalışan masum bir kızdım. Bu hikayenin en masumu bendim...