Öylesine yazıyorum düzgün olmayabilir haberiniz olsunn

Bu hikaye romantik bir kurtarma masalı değil. Burada kimse doğruyu tam olarak bilmez, kimse masum kalmaz. Bu kitap; susmanın ihanete benzediği, gerçeğin gizli tutulduğu, ve sevmenin bazen en büyük zayıflık sayıldığı bir dünyayı anlatır. Burada görevler insanlardan önce gelir. Sorular cevapsız kalır. Ve yapılan seçimler, geri dönüşsüzdür. Vatan, bu hikayede kutsal bir kelime değil; bedeli kanla ödenen bir sorumluluktur. Yanlış anlamalar tesadüf değildir. Sessizlikler masum değildir. Ve hiçbir kayıp "sadece görev" değildir. Bu hikayede asıl soru kimin yaşadığı değil; kimin gerçeği gömmek zorunda kaldığıdır.

Nefes bağcı gittiği gizli operasyon sonucu düzenlenen suikasta aldığı darbe yüzünden komaya girer . Fakat uyandığında son bir buçuk senesini hatırlamıyordu Sevdiği adamı ekipini peki nefes bu sürecini nasıl başa çıkacaktı ? bilinmezlikler içindeydi fakat tek bildiği şeyse bazı yaralar hiç gitmezdi

Ben, yazar. Bu yolculukta teşekkür etmem gereken ilk kişi sensin. Kitabı elinde tutan ya da Pdf’yi uzun süre arayan. Okuyucu olmazsa kitap da olmaz. Bu yolculuğa benimle beraber çıktığın için sağ ol. Benim evim de yuvam da kitaplar, arkadaşlarım ise karakterler. Bu kitapta ise senin yoldaşın Tomay olacak. Ben Tomay’ı yazarken hem duygulandım hem de çok gururlandım. Tomay benim yazdığım yaralı karakterlerden biri ama sadece bir hayal ürünü değil. Gerçek hayattan acılarla süsledim ben karakterimi. Umarım okurken sana da hissettirebilmişimdir. Bol gözyaşlı okumalar dilerim:) -Belleza. Onların değimiyle “Ruhsuz Hanım” 07.08.2025

doktor olan elya ilk tayini karadenizin göz bebeği olan rizeye çıkar ve rizeye gider askeri bir lojmanda çalışmaya başlar ama işinin ilk günü hastaneye yaralı bir tim gelir

" O gün seni yıllar sonra ilk kez gördüğümde ay yüzün geceyi aydınlatıyordu her zaman ki gibi... Seni ilk gördüğüm andan itibaren kalbimin derinliklerinde taşıyordum ve her zaman ki gibi şimdi de seni kalbimin derinliklerinde taşımaya devam edecektim ay yüzlüm... "

13 Yıl önce Karadeniz`in hırçın dağlarında mutlu mesut yaşayan iki aile. Yıldırım ve Demirel. Güneşin çocukluk arkadaşı, çocukluk aşkı olan Demir Demirel karadenizden hiç bir açıklama yapmadan ailesiyle beraber ayrılır ve 13 sene sonra geri döner.

Fotoğraf makinem aniden ellerimden çekip alınınca şaşkın bakışlarımı karşımda duran bedene çevirdim. Damarları belirgin olan kolunu önümdeki rafa koymuş, beni rafla arasına sıkıştırmıştı. Az önce gizlice fotoğraflarını çektiğim adamdı bu. Kaşlarımı çatarken elimi uzatıp fotoğraf makinemi geri almaya çalıştım ama olmadı. Sert bakışlarıyla fotoğraf makinemin içinden hafıza kartını çekip aldı. "Umarım birdaha kimsenin gizlice fotoğraflarını çekmemeyi öğrenirsin." Dedi yüzü kadar sert sesiyle. "Tamam, yaptığım yanlıştı ama hafıza kartını geri ver. O benim için önemli." Nazik tutmaya çalıştığım ses tonumla ara bulmaya çalışıyordum. Karşımdaki adam güvenmez bir şekilde hafıza kartını geri verdi. "Fotoğraflarımı derhal sil." Homurdanarak hafıza kartını kamerama yerleştirip fotoğraflar kısmından adamın fotoğraflarını sildim, tüm bunları yaparken tepemde dikilip gerçekten sildiğimi kontrol etmişti. Sonunda geri çekildiğinde gözlerim yüzünde gezindi ve en sonunda mırıldandım. "Askersin sen." Adam gözlerinde belirlenen şaşkınlığı gizleyemeden birkaç saniye afalladı, ardından tekrar eski haline büründü. "Hayır, asker değilim. Normal bir insanım sadece." Alaycı bir şekilde gülümsedim. "Hiçbir insan onun fotoğrafını çektiğimi anlamaz ama sen anladın." "Dikkatli biriyim." Diye karşılık verdi. "Saçların kısa, yapılı bir vücudun var ve yüzün tıraş olmaktan mahvolmuş." Onu incelediğim sırada ilk gözüme çarpan kanıtları sıraladım. Bunları söylediğimde elini yüzüne götürerek belli belirsiz sıvazladı. "Dediğim gibi, ben halktan biriyim. Şimdi de gideceğim, burada fazla bile durdum." Tam arkasını döndüğü sırada tekrar ona seslendim. "O zaman savcısın?" Peşini asla bırakmayacaktım.

"En çok konuşan da martaval kuklacıdır, en az inandıran da."

Hayali asker olmak olan ama başaramayan bi kız gizlilik içeren bir görev için seçilir Peki neden o ? Kendisi ile beraber Seçilen 7 kişinin görevi neydi Vatanı korumak Peki bu görevde acı keder ve gözyaşı içinde aşkı bulabilecek miydi Yada olmayan ailesini Yada hiç var olmadığı evini Peki sen bu operasyonun 8. 9. Yada 10. Kişisi olarak Sen Bizimlemisin ? “Söylesene Fırtına aile nasıl bişey içimdeki bu boşlukla nasıl başa çıkacağım?”

Fazla öz güvenli ve egolu bir kadın… Kadının egosunu kırmak isteyem bir adam… Kleopatra Operasyonu için Türkiye’nin farklı şehirlerinden gelen beş kişi.. Asena,Mert,Ozan,Tuana,Özgür Aksiyon,aşk,düşmanlık,ekip ruhu…

Arkadaşlar bu kitapta küfür olabilir ama olabildiğince yazmayacağım

Beril’in aylarca süren esarettinden sonra birliğe dönmüştür. Fakat geride bıraktığını sandığı her şey de onunla birlikte gelmektedir Baran içinse Beril’in dönüşü geç kalınmış bir savaşın başlangıcıdır Operasyonlar, bastırılmış duygular ve söylenemeyen cümleler arasında zümrüt aşkın iyileştirmekten çok sınadığını anlatır

Aynı Ateş, geçmişinden kaçarken aynı kaderin içine düşen iki askerin hikâyesi. Ailesinin zorla evlendirmek istediği adamdan kaçan Nehir, yıllar sonra “Ateş” kod adıyla asker olur. Yeni timine katıldığında karşısına çıkan komutan ise geçmişte nikâh masasında bırakıp gittiği adamdır: Sarp Kara (Barut).

- Anlaşmalı evlilik - Asker kadın ve erkek karakter - Yıllar sonra karşılaşma

İlk kitabım hatta kitap bile olacağı şüpheli ama bi bakarsanız sevinirimm

Bir patlamadan sağ çıkmak, hayatta kalmak değildir. Bazen insan, bedeni kurtulsa bile kendini kaybeder. Selim uyandığında saat durmuştu. Zaman, aynadaki yüz ve geçmiş… Hepsi yerli yerinde gibiydi ama ona ait değildi. Herkes “geçti” diyordu. Oysa Selim için hiçbir şey bitmemişti. Kırık aynalar, terli geceler ve susturulamayan anılar arasında tek gerçek vardı: Selin. Kardeşi. Onu hayatta tutan son bağ. Bu hikâye; – travmanın, – hayatta kalmanın bedelinin, – bir insanın kendisiyle ve geçmişiyle verdiği sessiz savaşın hikâyesi. Bazen bir yumruk atarsın, karşındaki düşman değildir. Bazen kapıyı kapatırsın, içeri giren sensindir. Köstekli Saat Durduğunda, unutamayanların, susanların ve birbirine tutunarak ayakta kalanların hikâyesi.

Garip bir adam çok konuşmaz az yer az içer Sende uzaklaşmam lazım ama bir şey beni sana çekiyor

Rastgele dşnednlewşşwöwsömrneklwğwslnftbdl

Bu kitabı hislerime karşı yazıyorum. Hayatım içerisinde, yaşamımda çokça kez duygularım içinde kayboluyorum. Ve aklıma böyle bir kitap geldi. Bu kitabın bana ve sizlere de iyi gelebileceğini düşünüyorum. Eğer size iyi geldiyse ne mutlu bana.

Ve bazen, en derin iz tahtada kalan değil, söylenmeyen cümledir.

Gökyüzü kirliydi ama hâlâ oradaydı. Bulutların arkasında, inatla. Ben çekiliyordum, geri. Hayattan birkaç adım uzaklaşarak. Hiçlik sessizdi. Ne yargı vardı, ne acı. Ama içimde bir şey direniyordu. Bir yüz, bir ses, yarım kalmış bir his. Ve o an şunu anladım: Beni hayata bağlayan şey yaşamak isteği değildi. Birine, daha dönememiş olmamdı.

Bu kelime, Rus bozkırlarında doğmuş, soğuk rüzgarların fısıltısıyla çelikleşmiş bir anlam taşır: Asker. Ancak bir Saldat olmak, sadece üniforma giymek, emir dinlemek değildir. Bir Saldat, can pazarında vatanı için en önde duran, geri çekilmeyi lügatinden silmiş, çelik sinirleriyle ölümün gözünün içine bakan kişidir. O, sadece bir piyade değil; bir kalenin son taşı, bir umudun son neferidir.

Belayı üstüne çeken çok acılar çekmiş bir kı olan çigdem albayrak ve ona yıllardır aşık olan yüzbaşı tahir türkşanlı

Yaralı asker ile onun hayatını kurtaran doktorun hikayesi.