"Merağınız geçti mi komutanım ? " " Geçmedi Tomris .Garip bir şekilde sen anlattıkça ve bu kadar hayatıma dahil olmaya devam ettikçe sana olan merakım artıyor " **************** "Çünkü onlara bağlanamam baba , tekrardan bir yıkım için kumar oynayamam " Gözlerimden gelen yaş benden bağamsız haraket ediyordu "Her gece onları görüyorum baba, gülüyorlar ama ben onların yüzündeki hüznü görüyorum. Bu rüyalar ilerledikçe kabusa dönüşüyor, her gece istisnasız her gece o patlama anını görüyorum " Yere çöküp sırtımı dolaplara yaslarken babamda ocağın altını kapatıp benim yanıma oturdu . "Hiçbir şey diyemedim , Alihan `ın annesi oğlumu buraya nasıl sığdırdınız dediğinde ben ona `oğlun patlamada şehit oldu parçalarını bulamadık ağırlık yapsın diye tabutuna kum torbaları koyduk `diyemedim baba ." Hıçkırık "Sercan komutanımın eşi törende kriz geçirirken iki yaşındaki kızına bakmaya utandım " nefesim daralıyordu . "Alinin babasına oğluna sahip çıkamadım demeye utandım. Çaylağımızdı o yeni gelmişti daha askerliğinin güzelliklerini yaşayamadan şehit oldu " Bir hıçkırık daha Babam başımı göğsüne çekerek saçımı okşadı "Aslının kimsesi yoktu biz birbirimizin kimsesi olmuştuk o gitti ben yine kimsesiz kaldım. Abin var ben varım deme baba bu farklı "

"Serdar benden bunu isteme! Senin olduğun bölgeyi nasıl bombalayacağım?! Uzaklaş hemen!" "Bu bir emirdir. Koordinatı imha et," dediğinde benim dediklerimi duymuyordu. "Eğer bunu yapmazsan bir tim şehit olacak üsteğmenim! Senden zor bir şey istiyorum. Çok özür dilerim ama bunu yapman lazım sevgilim. Önce vatan. Sonra sen." Telsiz bağlantısını kopardığında elimde sadece aldığım emir kalmıştı. Sevgilim benden onu öldürmemi istiyordu. Kendi canımın olduğu yeri imha etmek için emir almıştım. Parmak ucum düğmeye yaslandığında, ilk defa elim titredi. Derin birkaç nefes aldığımda, o büyük sesi duydum. O bomba o koordinata değil, benim kalbime düşmüştü. 🥀 Kaybetmenin ağırlığı, suçluluğun sesi ve yüreğine düşen yük... hepsi onunla kaldı. Gökyüzü bir kez daha onu sınayacak; geçmişle yüzleşecek ve hayata tutunmayı öğrenecek.Şimdi tekrar ayağa kalkmalı, göğe bakmalı ve belki, yeniden sevebilmenin yolunu bulmalı.. "Önce vatan... sonra sen." Bir yıl dokuz ay önce sevdiği adamın olduğu bölgeyi bombalamak zorunda kalan F-16 pilotu Asena Parla ve o telsizdeki enkazı ayağa kaldırmaya gelen hırçın Yüzbaşı Yağız. Bu hikaye; aşk, fedakârlık ve görev bilinciyle gökyüzünde çarpışan bir kadının hikayesi. ***GERÇEK OLAY, KİŞİ , KURUM VE KURULUŞLARLA İLGİSİ OLMAYIP TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLAN KURGU BİR HİKAYEDİR.***

​​​0537*******:Şerefsiz/ ​​​0537*******:Hiçmi utanmadın lan/ ​​​0537*******:Tabi sizin gibilerde utanma duygusu ne arar/ Bazen birine duyduğun sevgi o kadar büyür ki, dünya dar gelmeye başlar. Sığmazsın hiçbir yere. Nefesin kesilir, kelimelerin biter ve sadece göğe bakıp o cümleyi fısıldarsın: `Bir kulunu çok sevdim Allah`ım...`

Yanıyorum... Yok olmak için değil Yeniden doğmak için Anka kuşu misali Vatanım için ……… bir görev dönüşü kimsenin beklemediği fakat herkesin hayranlık duyduğu ankayım ben . yanıyorum yok olmak için değil anka kuşu gibi yeniden doğmak için Bu beden de olduğum sürece umut her daim var olucak Kaybedecek bir şeyim yoksa neden korkayım ki Ölünce üzülücek kimsen yoksa ölümden neden korkayım ki Sadece Vatanım için yaşayan kişiydim ben Ben... Kıdemli üsteğmen asena`yım şehitlik bir ödüldür benim için o zaman ........ Şehadet şerbetini içme vakti

Yüzbaşı Ceren Erdem... Küçük yaşta ailesini şehit veren, yıllar sonra ise en büyük yarasını ikizini kaybederek alan bir asker. Görevden döndüğünde ise onu bekleyen tek şey vardır: Dağıtılmış bir tim ve geride kalan boşluk... Ama bazı savaşlar bitmez. Ceren, "Ulukurt" timine atanır ve hikaye o sırada başlar. *Tamamen arkadaşlarımın kendi adı ve huylarından oluşuyor kitap. <3 <3

Gerçek ailem, askeriye ve aşk hikayesidir.

​"Bazı evlilikler aşkla başlar, bazıları ise bir çocuğun gülüşünü korumak için... Velayet için bir evlilik miydi bu, yoksa iki yalnız ruhun aynı limanda buluşma çabası mı?

"Bana işimi öğretmeye çalışma Yüzbaşı. Kadın olduğum için beni küçümsemeye kalkarsan, zararlı çıkan sen olursun."Herkes onun bir efsane olduğunu sanıyordu; klavye başında orduları kör eden, sistemleri birer kağıt gibi yırtıp atan görünmez bir gölge... Ama kimse Oyunbaz’ın, Hakkari’nin buz kesen ayazında, keskin gri gözleriyle ölümü bile titreten Kıdemli Üsteğmen Asena Yılmaz olarak sahaya ineceğini tahmin etmemişti.Asena, yeni atandığı timi bir cehennemin ortasından söküp aldığında, sadece düşmanlarının değil; kehribar gözlü, şüpheci Yüzbaşı Ulaş Ateş’in de tüm dünyasını altüst etti. Ulaş için o, çözülmesi gereken tehlikeli bir bilmeceydi; Asena içinse Ulaş, sabrının sınırlarını zorlayan bir engel.Dağdaki kanlı pusulardan, aile sofrasındaki gerilimli sessizliğe; mutfaktaki intikam dolu bir kahveden, karanlık sokaklardaki bıçak sırtı kovalamacalara uzanan bir hikâye...Asena’nın o fırtınalı gri bakışları ardında sakladığı sırlar açığa çıktığında, Araf Timi için hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.

Küçükken çok iyi arkadaş olan Nehir ve Kaan, ailelerinin kavgası yüzünden farklı şehirlere gideceklerini bilmez. Büyüyünce Nehir ve Kaan`ın ilk karşılaşmaları şöyle olur: doktor olan Nehir, asker olan Kaan`ın ameliyatını yapar. İkiside birbirine aşina gelir ama hatırlayamazlar. İki çocuğun hayallerini çalmıştı aileleri ama kader izin vermemişti.

Küçük yaşta babasını şehit veren Füsun Salkım, bir daha hiçbir askerin gözlerinin önünde hayata veda etmemesi için doktor olur. Abisinin görev yaptığı şehre tayin edildiğinde, kader onu geçmişiyle yüzleştirir. Ateş Timi’nin soğuk ve disiplinli komutanı Yüzbaşı Taha Gürtav, ağır yaralı olarak Füsun’un ameliyathanesine getirildiğinde, Füsun yalnızca bir askeri değil, kendi geçmişini de kurtarmak zorundadır. Görev, fedakârlık ve kalp arasında sıkışan bu hikâyede, bazen en derin yaraları sevgi iyileştirir. Ve bazı çiçekler, en zor şartlarda bile yeniden açar: Şakayıklar gibi…

Her kalbin kırıldığı bir durak, her yaranın sığındığı bir liman vardır. İstanbul`un kalabalık ara sokaklarında, zamanın durduğu, tozlu plakların ve yaşanmışlıkların koktuğu , insanların eski mektuplarını, yarım kalmış hikâyelerini, unutamadıkları anıları bıraktığı o küçük yer… Kırık Kalpler Durağı Ben oraya kaçmak için gidiyordum. O ise sessiz kalmak için. Ben başkalarının hikâyelerine dokunuyordum. O, kendi hikâyesini herkesten saklıyordu. Bir gün yine dükkânın arka tarafındaki rafların arasında onu gördüm. Her zamanki gibi sessizdi. Her zamanki gibi ulaşılmaz. Ve ben hayatımın en mantıksız cümlesini kurdum. “Benimle sevgili olur musun?” Yiğithan’ın başı yavaşça bana döndü. Yüzündeki ifade birkaç saniye tamamen boş kaldı. “…Ne?” “Sevgili olalım.” Kaşları çatıldı. “Kayra, saçmalama.” “Ciddiyim.” “Ben değilim.” Sesi sertti. Kızmıştı. Hem de gerçekten. “Ne dediğinin farkında mısın sen?” Farkındaydım. Peşimden ayrılmayan Furkan vardı. Kaçacak yerim kalmamıştı. Bunu yapmak zorundaydım. Çünkü Furkan beni onunla sevgili sanıyordu. Ve karşımda kardeşimin komutanı duruyordu. Soğuk. Mesafeli. Güven veren. “Yardım et bana,” dedim yavaşça. “Sadece bir süre.” Yiğithan uzun uzun yüzüme baktı. Sanki evet derse her şey değişecekmiş gibi. Belki de değişecekti. “Bu kötü bir fikir.” “Biliyorum.” “Sonu iyi bitmez.” “Muhtemelen.” Bir sessizlik oldu. Sonra gözlerini kapatıp derin bir nefes verdi. “…Tamam.” Kalbim bir an durdu. Başımı kaldırdım. “Sadece şu çocuk senden uzak dursun diye,” dedi sertçe. “Başka anlam çıkarma.” Çıkarmadım. Çıkarmamaya çalıştım. Belki de çıkarmalıydım. Ama kimse bana aynı hatıra dükkânına tekrar tekrar gelen iki insanın, bir gün birbirinin anısına dönüşebileceğini söylememişti. Ben Kayra. Ve bu… Kırık kalplerin arasında başlayan, sahte bir sevgililiğin gerçek olmaya cesaret ettiği hikâyeydi.

İstihbarat Ajanı olan kız düşmanına aşık olursa...

Başladı benim serüvenim bakalım bu zamanla değişmeyen aşk ın başına neler gelicek

​"Bu ev bir kışla değil Yüzbaşı! Ve o elindeki oyuncak namluyu pembe peluş pijamama doğrultmayı hemen bırakmazsan, sabaha o çok sevdiğin tüfeğini mutfak robotuyla takas ederim, tamam mı?!" ​Otuz yaşındaki Mert Yüzbaşı için hayat, emir komuta zincirinden ve dağlardaki amansız operasyonlardan ibaretti. Ancak sivil hayatı tamamen unuttuğunu düşünen komutanı tarafından zorunlu "kafa iznine" gönderildiğinde, hayatının en zorlu görevine adım attığından habersizdi. Üstelik bu sefer düşman hattında teröristler değil; uyanık bir emlakçı tarafından dolandırıldığını öğrendiği sakin bir şehirdeki kiralık ev vardı. Mert, taktiksel geri çekilmeyi gururuna yediremeyip evi askeri üs ilan ettiğinde, karşısında hayatında gördüğü en dişli "tehdit unsuru" duruyordu. ​Yirmi iki yaşındaki Ezgi, üniversiteyi yeni bitirmiş, ailesinin baskılarından kaçıp kendi ayakları üzerinde durmak için tüm birikimini bu eve yatırmıştı. Acayip baskın, lafını esirgemeyen ve haksızlığa asla boyun eğmeyen yapısıyla, evini korumak için koskoca bir komandoya meydan okumaya hazırdı. Ne memlekete geri dönecek parası vardı ne de bu "dağ ayısına" boyun eğmeye niyeti! ​Aynı kontrata sahip iki inatçı karakter, ev arkadaşlığı hukukunu başlatıp salonun ortasına renkli bir elektrik bandıyla sınır çizgisi çektiğinde sivil hayatın en absürt savaşı resmen başladı. ​Bir tarafta her sabah 05:00`te uyanıp botlarıyla ve kucağında tüfekle koltukta nöbet tutan kuralcı bir Yüzbaşı... Diğer tarafta o sınır çizgisinin üzerinden adama bakıp elindeki elmayı kıtır kıtır yiyerek onun askeri ciddiyetiyle dalga geçen fırlama bir kız. ​Silahların patlamadığı, mafyanın olmadığı ama her gün yeni bir sabotajın, kelepçe krizlerinin ve bitmek bilmeyen diyalog savaşlarının yaşandığı bu evde tek bir soru vardı: İlk kim pes edip bayrağı çekecekti? ​Sivil hayatın kuralları, askeri disipline karşı! Bakalım bu evde son emri kim verecek?

Gökçe ve Umutun annesi ve babası ayrılıyor ve babası şehit oluyor umut cerrah Gökçe keskin nişancı oluyor

On iki yıldır susan kalpler, bir türküyle konuşmaya başladığında, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. 🫐👩‍🔬👨‍✈️

Karıştırılma hikayesi ve askeri kurgu bir arada🍂 Kitaptaki olayların gerçek hayatla bağlantısı bulunmamaktadır. Birgün baban seni arayıp gerçek ailesi olmadığını söylerse ne hissedersin? Kime sığınırsın? Neşe Doğan; on yedi yaşında geçmişinde hep acı çekmiş bir kız ve devamlı gülüp olayları dalgaya vuran... Peki bu kız nereye ait? Doğan`lar tarafından büyütüldü, Ulu`lara ait olduğunu öğrendi. Ve geçmişle geleceğin ortasında bir masa kuruldu. Bir ucunda Doğan`lar Diğer ucunda Ulu`lar Ve tam ortada Neşe. Bir yanı geçmişe diğer yanı geleceğe sıkışmış. Herkesin bir sırrı, herkesin bir acısı var. Gün yüzüne çıkmayı bekleyen gerçekler ve geçmişte kaybolmuş insanlar... Geçmiş mi? Gelecek mi? Sırlar mı? Kaybolanlar mı? Neşe Doğan sizce hangisini seçecek? "Camdan mıydı ki kalbim, herkes kırıyordu? Yoksa cellat mıydı hayat katilim olmak istiyordu? Kimse çektiğim acıyı görmüyor muydu? Yabani ot gibi beni ezip geçiyordu." İlk bölümler biraz acemice yazılmış olabilir, yazım ve noktalama yanlışlarına dikkat etmeye çalışıyorum 🥰 KİTAP TOPLAM 30 EN FAZLA 35 BÖLÜM OLACAKTIR. SERİNİN İKİ KİTABI DA BURADA YAYINLANACAKTIR.

🌙🪖 "Aşk, bazen bir duanın kalbinde; bazen bir nöbetin gölgesindedir." Bir asker. Bir tesettürlü genç kadın. Ve aralarına örülen sessiz bir kader... O, vatan nöbetinde görev başında. O, sabırla ve inançla bekleyen bir yürek. Söylenmemiş kelimeler, gönderilmemiş mektuplar, ve sadece gökyüzünün tanık olduğu bir aşk. “Efnan”, duanın sessizliğinde yeşeren, göğsünde hem imanı hem sevgiyi taşıyanların hikâyesi. Ne bir aşk romanı sadece, ne de bir ayrılık masalı— Bu, kalbiyle nöbet tutanların hikâyesi...

Bazı sırlar,bir ömür taşınmayacak kadar ağırdır.Bazı yeminler,ölümden sonra bile bozulmaz. İki kardeş... Aynı acının farklı yüzleri. Biri hayat kurtarmaya ant içti. Diğeri,karanlığı avlamaya. Ama bu kez düşman, Onların geçmişinden çıktı. Gerçek ortaya çıktığında,hiç bir şey eskisi gibi olmayacak. ŞAFAK NİŞANCISI&ÖLÜM NÖBETÇİSİ

"Ala, Ala... Ben Kurter, ben Kurter, ben Kurter... Nolursun kalk Ala. Ben Kurter." Hıçkırıkları daha da şiddetlendi. Ne yani, bakmaya kıyamadığı kadın şimdi son emrini mi vermişti?

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

Askeri üssün çamurlu topraklarında, çelikten bir maskenin arkasına gizlenmiş acımasız bir komutan: Lidya Karahan. Hayatı boyunca tebessümünü insanlardan, şefkatini ise kendisini asla sevmeyen ailesinden saklamıştı. Ta ki gecenin karanlığını bölen o telefon sesine kadar… Doğumhanede yaşanan bir karışıklık, yirmi rütbeli askere kök söktüren bir liderin tüm geçmişini tek bir saniyede yerle bir etti. Gerçek ailesi, Doğu’nun en köklü ve sarsılmaz aşiretlerinden biriydi. Ancak o lüks malikanenin kapısından içeri adım attığında, Lidya’yı sıcak bir kucaklaşma değil; sinsi yalanlarla örülmüş bir taht savaşı ve tam sekiz erkek kardeş bekliyordu! Üstelik bu kardeşlerden ikisi, askeri kışlada her gün canını okuduğu, adını duyduklarında hazır ola geçen rütbeli askerlerinin ta kendisiydi! Bir tarafta geçmişin sinsi oyunlarıyla yerini korumaya çalışan yapmacık bir düşman, diğer tarafta ön yargılarla örülü bir kardeş duvarı… Ama unuttukları bir şey vardı: Lidya, emir alarak değil, emir vererek büyümüştü. Peki, Mardin’in kadim topraklarına uzanan bu tehlikeli yolculukta, Lidya Karahan o çelikten askeri maskesini indirip kimseye göstermediği samimi yüzünü bu aileye açacak mıydı? Yoksa bu köklü aile, onun dehasıyla çözülemeyecek kadar kör bir düğüme mi dönüşecekti? "Maskeler düşecek, rütbeler sarsılacak. Fırtına öncesi sessizliğe hazır olun."

Hayat kurtarmaya adanmış bir ömür, en büyük sınavını kendi kalbiyle verirse... Genç ve idealist bir doktor olan Derya için beyaz önlük, sadece bir meslek değil, yaşama tutunma biçimiydi. Ancak ailesiyle çıktığı o huzur dolu tatil, bir trajediyle karanlığa gömüldü. Annesinin ani kaybı, Derya`nın dünyasını sarsmakla kalmadı; bir mezar başında geçirdiği kriz, onu kendi hastanesinde bir hasta yatağına mahkum etti. Kaderin ona hazırladığı en büyük sürpriz ise, hayatının en zayıf anında karşısına çıkan o bakışlardı. Gökyüzünü evi bilen bir pilotun, Derya’nın gözlerinde hayatın tüm fırtınalarını dindirecek bir sığınak bulmuştu. Aşkın iyileştirici gücü kapıyı çalmıştı ama Deniz`in elinde acı bir gerçek vardı: Vücuduna sinsice yayılan o amansız hastalık. Şimdi önünde iki yol var: Ya her şeye rağmen aşkın kollarına kendini bırakacak ya da sevdiği adamı kendinden korumak için en büyük savaşını yalnız verecek. Saniyelerin bile kıymetli olduğu bir aşkta, vedaya yer var mıydı?...

Herşey çocukluğumda tanıştığım bir askerle başladı. Sonrasında o askerin kalbi sayesinde hayatıma tutundum. Onun kalbini bedenimde yaşatırken onun kalbinin içinde bana bıraktığı şeyleride yaşatmaya çalışıyorum. Peki başarabilecek miyim? Başarırsam sonuçlarına katlanabilecek miyim? Peki babamın yaralı bulduğu asker, geçmişimi kaldırabilecek mi? Kuzgun`un kalbini taşıdığımı öğrendiğinde gerçekler bana ağır geldiği gibi ona da ağır gelirse sonumuz ne olacak? Hayatımızdaki sırların bizi bu kadar bir birimize ittiğini öğrendiğimizde bunun altından nasıl kalkacağız?

Bazı şehirler insanı çağırmaz… insanı değiştirir. Bengü, İstanbul’da düzenli bir hayat kurmaya çalışan genç bir doktordu. Ta ki bir gün, Trabzon’un sisli dağlarında görev yapması için gelen teklif masasına bırakılana kadar. Bir yıl boyunca bu şehre alışmış olan en yakın arkadaşı Çiçek, onu kendi dünyasına çağırıyordu. “Burada hayat başka,” diyordu. “Gel, gör.” Bengü sonunda “evet” dediğinde, bunun sadece bir görev değişikliği olduğunu sanıyordu. Ama Trabzon’a vardığında her şey düşündüğünden çok daha farklıydı. Dağlar, köyler, ulaşılması zor yollar… Ve o yolların içinde sürekli karşısına çıkan bir adam: Hazar. Disiplinli, sert, susmayı bilen bir asker… ve bir timin komutanı. Bengü ile Hazar’ın yolları ilk başta sadece görevlerde kesişti. Ama zamanla, her karşılaşma bir şeyi değiştirdi. Bir bakışı anlamaya, bir sessizliği çözmeye, bir mesafeyi yok etmeye başladı. Çünkü bazen insan bir şehre gitmez… bir insana gider. Ve bazı hikâyeler, sislerin en yoğun olduğu yerde başlar.