Cessie Emerald, genç ve başarılı bir polistir. Bir ailesi yoktur ve yaşayan tek akrabasını da 3 yıl önce bir kazada kaybetmiştir. Dedesi ölmeden önce çocukluğundan beri Ona farklı bir evrenin olduğunu ve oranın kurtarıcısı olduğunu söylerdi. Ona notlar aldırır ve bildiği her şey öğretmeye çalışırdı. Bir gün Ces, bir yüzük bulur ve yüzüğü taktığında geleceği görmeye başlar. Ve bu olaydan sonra farklı bir evrende her şeyin yönetildiği çoklu evrenin içine düşer. Üstelik yalnız değildir yanında 5 kişi daha vardır. Onlara sisli doğum çocukları derler. Ve o ise o diyardaki sevilmeyen ve lanetlenen bir kadim varlıktır. Ama bütün diyarın ona ihtiyacı vardır. Asi, durmadan laf sokan ve deli bir yapıya sahiptir. Ve evrenler Lorduna kafa tutar......

Hayat gayelerimiz, mutluluklarımız ve hüzünlerimiz. Belki de gerçekten yaşayanlar için önemli olan şeylerdir. Benim var oluşum lanetli bir kehanetin çevresinde hayat bulmuş, hayat veren bitince geriye hiçbir şey kalmamıştı. Tanıdığım herkes tanımadıklarıma, anılarım yaşanmamışlıklara, aşkım ise gönlümüze hiç düşmemiş gibi olacaktı. Belki de annemin rüyalarımda seslenişi bile yalandır... belki de kendi kendime varım ben demenin yollarını aramış kendime sahte bir benlik yaratmışımdır. İsiliel`in yaptıklarına ve Yunor`un batırdıklarına karşın eski kehanet beni seçmiş ve bir noktaya kadar istediği yere getirtmişti. Artık gelinen bu noktada yapılacak olan ne varsa bana ait değildi. Ben sadece işlerini görebilsinler diye birkaç pürüzü halletmiştim. Tüm malzemeleri ayarlamıştım keki yapmaları için ve artık benim görevim bitmişti. İsiliel`in kehaneti neydi? Ne oldu? Kimse bilmiyor. Ama ben eski kehanetin gerekliliklerini başka bir kehanet ile sağlamıştım. Tek bildiğim buydu ve birde artık bana gerek kalmadığı...

Her yıldızın gölgesinde bir sır gizlidir... Unutulmuş geçmişler, mühürlenmiş gerçekler ve yitirilmiş ruhlar şimdi yeniden uyanıyor. Kırılmış bir zaman çizgisi, birbirine dokunan bütün evrenler ve tüm dengeleri altüst eden gizemli bir güç... Karanlık yaklaşırken, kim olduğumuzu​ ​hatırlamak bile bir savaş haline gelir. Gücün bedeli ağır, yolun sonu belirsiz. Ama bazen bir kıvılcım, sonsuzluğu değiştirmeye yeter. Gözlerini kapat yada kapatma... Çünkü bu sadece bir başlangıctır. Şimdi hazırlanın gençler hikayemiz başlıyor...

"Güç, bazen taşınması gereken en ağır cezadır." Evinden, anılarından ve bildiği tüm hayattan bir gecede koparılan Eliz için Vastron Akademisi, sadece zorunlu bir sürgünün adıydı. Sırtında alev gibi parıldayan kızıl saçları ve ruhundaki şifayla bu katı, elit dünyanın içine fırlatıldığında tek amacı hayatta kalmaktı. Fakat Vastron`un taş duvarları ardında, unuttuğu bir tehlike onu bekliyordu: Aren. İçindeki devasa ve yıkıcı güç yüzünden kalbi yavaşlayan, her nefeste ölüme biraz daha yaklaşan bir adam... Ve onun durmak üzere olan o ritmini, o ritmik olmayan (aritmik) karanlığını hayatta tutabilecek tek bir şifacı kız. Kendi istekleri dışında bu akademiye sürgün edilen iki ruh karşı karşıya geldiğinde, sadece kurallar değil, kalbin ritmi de altüst olacaktı. Korselerin ardına gizlenmiş sırlar, saray salonlarında yankılanan entrikalar ve tehlikeli bir bağ... Kalbi durmak üzere olan bir adamı, sadece kendi sürgününüzle kurtarabilir misiniz?

Theodora bir gün bir şişe buldu. O şişe diyarın ve onların kaderiydi. Kaderi değiştirmekte onların elindeydi.

Bu dünyada güven satın alınır, sadakat test edilir, ihanet ise kanla ödenirdi. O yanlış insanlara güvenmişti. Şimdi herkes aynı soruyu soruyordu: Kırılan biri mi geri döndü, yoksa yeni bir canavar mı doğdu?

Annesi cadı, babası kurt adam olan Kâinat, iki düşman ırkın kanını taşıyan tek melezdir. Sıradan bir gün dışarıda gezerken, aniden etrafını saran vahşi bir kurt sürüsünün avı haline gelir. Can havliyle ormanın derinliklerine doğru kaçarken, hem amansız kurtlara yakalanma hem de bataklıkta boğulma tehlikesiyle karşı karşıya kalır. Hayatta kalmak için içindeki gizemli büyüyü ve ruhundaki yırtıcı kurdu uyandırmak zorundadır.

Mierra daha çok küçük yaştayken babasının annesini öldürmesi ve mierranin sırf babasını öldürmek amacıyla yaptığı plan ve bu planları işlerken dostlarının yanında olaması aynı zamanda zorla evlendirilmesi üzerine aşk denilen duyguyla tanışmasını konu alır.

Alina, bir gece sahafta "tesadüfen" bulduğu, distopik ve ilgi çekici ama basım hatalı olan bir kitabı "yanlışlıkla" alır ve hayatı hiç beklemediği bir şekilde tamamen değişir. Ertesi sabah hiç bilmediği bir evrende uyanır; kitap onu kendi içine davet etmiştir. Geçiş yaptığı evren, Valeria, yapay zeka kullanılarak insanları köleleştirilmiş, özgür iradesi ellerinden alınmış bir evrendir. Ve Alina`nın görevi, ona yardımcı olacak elementleri bularak baş kaldırmak ve evrene özgürlüğünü geri vermektir, bu sayede geçit açılacak ve Alina dünyaya geri dönebilecektir. Ama her şey onun düşündüğünden daha karmaşık ilerler, sırlar ortaya çıkar, geçmiş ona bilmediği kapıları aralar ve tanıştığı her element, yeni bir psikolojik durumla onu zorlar. Altı başrol karakter, altı gerçek psikoloji, onların yaşanmışlıkları, bu günleri ve çok daha derin konular, “ZİHİR; Ölü Ruhların Uyanış Şarkısı” serisinde sizlerle. Eğer çoklu karakter, eğlenceli dinamikler, zekice yazılmış bir kurgu, satranç üzerine inşa edilmiş bir evren, plot twistler ve her detayın birçok olaya uzandığı bir kitap okumak isterseniz, Valeria evreni sizi bu serüvene bir savaşcı olarak davet ediyor. Çünkü bu kurguyu okumak bile, yozlaşmış düşünce kalıplarına ve bize dayatılmaya çalışan her şeye bir başkaldırıdır. Peki ya siz, bu daveti kabul edecek kadar, cesur musunuz? Bu hikaye bir kaçış, bir özgürlük, bir tutsaklık, bir direnişin hikayesi ama her şeyden önce... Gerçekliğin ta kendisi. Şimdi tarafınızı seçin; Özgür iradesi olmayan, sisteme boyun eğen bir senkral mı olacaksınız, yoksa savaşa rağmen başkaldıran ve o kapıyı açan bir arıza mı?

Fantastik severlere

‘‘Yok oluşuma gittiğim bu yolda yanımda olur musun? Ben iki mucizevi alemin olduğu bir evrende alemlerin koruyucusuyum ve hayatı zindan eden bir gerçeğin yükünü taşıyorum tek kaçışım bir anlaşma, sırlarla dolu bir anlaşma... Yanıp kül olduğum bu yolda bana yardım eder misin?’’

"Bu tımarhane kaçağı beni nereye götürüyordu"

Yüzyıllardır süren bir savaş… Karanlığın hüküm sürdüğü bir dünyada vampirler ikiye bölünmüşken, barış artık yalnızca bir efsanedir. Draven Morvane, güçlü ve soğukkanlıdır. Ta ki düşman taraftan olan, ona, bakana kadar. Bir bakış, bir an ve her şey değişir. Bu savaşta ihanet yalnızca kanla değil, kalple de yapılır. Yaklaşan bir savaş ve geri dönüşü olmayan bir kader… Vampirlerin Savaşı, karanlığın içinde filizlenmek zorunda kalan bir aşkın, kan ve sadakat arasında sıkışıp kalan iki ruhun hikâyesi.

Hikaye, her uyandığında yabancı bir bedende gözlerini açan bir ana karakterin içsel hesaplaşmasıyla başlar. Karakter, gerçek dünya ile bağlarının koptuğunu ve artık "Ben kimim?" sorusunun cevabını bir oyunun içinde aradığını fark eder. Kendi dünyasından kopup bir simülasyonun içine hapsolduğuna inanan kahraman için yaşam, giderek zorlaşan bir dizi seviyeden ibarettir. Bu dijital hapishanede belirsizlik içinde olan karakterin önünde sadece iki sert yol vardır: Ya oyunun tüm acımasız seviyelerini birer birer aşarak eski hayatına, kendi gerçekliğine dönecek; ya da bu sanal evrenin derinliklerinde, kim olduğunu bile hatırlayamadan yok olup gidecektir. ### Diğer hikayelere yeni bölüm yayınlamak için bir süre hikaye tamamlandı olarak işaretlendi bilginize !!!! Eğer yeni bölüm bekleyenleriniz varsa iletişime geçiniz. ( Platform üzerinden veya b. wolf_53 Instagram hesabından)

Sabah olmuştu. Ama bugün, yataktan kalktığım diğer sabahlardan çok farklıydı. Yataktan doğrulduğum an, göğsümün üzerinde ağır bir yük varmış gibi hissettim. İçimde anlam veremediğim bir huzursuzluk, tarif edemediğim bir dalgınlık vardı. Derin bir nefes alıp üstümdeki kasveti atmaya çalıştım ve Eleni’yi uyandırmak için odasına doğru adımladım. Yatağında mışıl mışıl uyuyan Eleni’nin yanına gidip hafifçe sarstım onu. "Eleni, hadi kalk," dedim sesimi duyurmaya çalışarak. Eleni gözlerini bile açmadan yorganı kafasına doğru çekti. "Biraz daha..." diye mırıldandı uykulu bir sesle. "Olmaz, okula geç kalacağız hadi!" diyerek yorganı üstünden çekiştirdim. En sonunda dayanamayıp sitemle bağırdı: "OFF! Tamam kalktım ya!" Hızlıca hazırlanıp evden çıktık. Yol boyunca Eleni yanımda yürüyor, bir şeyler anlatıyordu ama ben çok dalgındım. Beynimdeki o sesler bir türlü susmuyordu; sanki kafamın içinde bir savaş vardı ve ben çıldıracak gibiydim. İçimdeki bu tuhaf hisle nasıl baş edeceğimi bilemeden yürümeye devam ettim. Sonunda okul bahçesinden içeri girdik. Koridorda Eleni ile sınıflarımız ayrıldığı için vedalaştık. O kendi sınıfına doğru giderken, ben de derin bir nefes alıp 10-E sınıfının kapısını açtım. Gürültülü sınıfa göz ucuyla bakıp boş bulduğum bir sıraya geçtim ve çantamı sıraya bırakıp oturdum. Tam kafamı sıraya koyup dalgınlığıma geri dönecektim ki, yanımdaki sandalyenin çekildiğini hissettim. Biri paldır küldür yanıma oturmuştu. Huzursuzca kafamı çevirip bana sormadan yanıma kurulan o kişiye baktım. Gözlerimi kısarak yüzünü inceledim. O her zamanki sinir bozucu, ukala tavrıyla karşımda duruyordu. O, İsmail Fırtına`ydı. Okulun da, benim de başımın belası. Ona ters bir bakış fırlatarak sertçe çıkıştım: "Hoşt ula! Benim yanıma niye oturaysun?" İsmail hiç istifini bozmadı. Gözlerimin içine bakıp yüzüne o sinir bozucu alaycı gülümsemesini yerleştirdi ve omuz silkti: "Noldu, oturamaz mıyım?" İsmail’in o rahat ve alaycı tavrı, zaten sabahtan beri barut gibi olan sinirlerimi iyice tepeme çıkarmıştı. Sıranın altından sanki her an çıkarıp vuracakmışım gibi duran o hayali silahlarıma sarılmamak için kendimi zor tuttum. Gözlerimi kısıp üzerine doğru bizzat dikleştim. — Oturamazsun tabii! Koca sınıfta başka sıra mı kalmadı Furtuna? Git başka yerde fırtına kopar, benim asabımı bozma! İsmail hiç istifini bozmadı. Aksine, o kavgacı ve asi yapısıyla meydan okur gibi gözlerini gözlerime dikti. — Sınıfın tapusu senin üstüne mi Fadime? Canım buraya oturmak istedi, oturuyorum. Hem fırtınadan korkuyorsan, Karadeniz’in yanına yaklaşmayacaksın. — Sen bana bak ula... — tam yerimden kalkıp üzerine yürüyecektim ki, sınıfın kapısında sert bir ayak sesi duyuldu. Gelen, İsmail’in abisi, okulun 11. sınıflardaki en namlı kavgacısı Oruç’tu. Koridorlarda fırtınalar estiren, herkesin çekindiği Oruç, kapıdan girer girmez gözleriyle sınıftakileri şöyle bir süzdü. Ama yüzünde her zamanki o sert, asık ifade yoktu. Sanki az önce çok büyük bir mucize görmüş gibi, gözlerinin içi parlıyordu. 11-B sınıfında olması gerekiyordu ama yine kardeşini kontrol etmeye ya da birilerine laf yetiştirmeye geldiği belliydi. İsmail abisini görünce kafasını salladı: — Ne o abi? Yine birilerini mi benzettin sabah sabah? Oruç, İsmail’in lafıyla gözlerini devirdi ama sesi şaşırtıcı bir şekilde yumuşaktı. Yanımıza doğru yaklaşıp sesini sadece bizim duyacağımız bir tona getirdi. O kavgacı dev gitmiş, yerine adeta süt dökmüş bir kedi gelmişti. — Yok oğlum ne kavgası... Aşağıda bahçede Eleni’yi gördüm. Sabah sabah öyle bir "Günaydın Oruç" dedi ki... İçimdeki bütün kavga etme isteği uçtu gitti. Kız o kadar uysal, o kadar tatlı ki, onun tek bir sözüyle bütün gün süt dökmüş kediye dönüyorum resmen. İsmail abisinin bu aşık hallerine bıyık altından güldü: — Koskoca Oruç Furtuna’yı bir 9. sınıf kızı ne hale getirdi be... Desene yengem yine senin o hırçın dalgalarını durdurdu. Oruç, İsmail’in kafasına hafifçe vurur gibi yaptı: — Kes lan sesini! Eleni’nin lafının üstüne laf söylemem ben, o ne derse o. Hem sen kendine bak, yine kızı delirtmişsin sabah sabah. Tam o sırada okulun ilk zili acı acı çaldı. Oruç, Eleni’nin "Derslerine geç kalma" uyarısını hatırlamış olacak ki hemen toparlandı: — Neyse, ben sınıfıma çıkıyorum. Eleni’ye söz verdim, bu dönem devamsızlık yapmayacağım. Akıllı durun! Oruç arkasını dönüp hızla sınıftan çıkarken, İsmail tekrar bana döndü. Gözlerinde o sinir bozucu ama bir o kadar da dikkat çekici pırıltı vardı. — Evet, nerede kalmıştık Fadime? — dedi, sıraya iyice yerleşerek. Önümdeki defteri sertçe masaya fırlattım. İçimdeki o sabahki ağırlık gitmiş, yerini İsmail’e karşı duyduğum o büyük öfkeye ve nefrete bırakmıştı. Ama içten içe biliyordum ki, bu nefret lise koridorlarında çok büyük bir fırtınaya dönüşecekti...

Lanetli Su perisi olduğunu bir yaz akşamı öğrenen Nymera Alariss, VelmorA Evrenine gider ve asıl hayatıyla yüzleşir...

20 yıl önce bazı fedakarlıkların sonucu dünyaya gönderilmiş bir Whitmore`lu ya da Ateş Soluyan. Dünyada ona sahip çıkmış anne ve babasının izinde büyüyen korkuyu hiç tatmamış bir kız. Zaman ise o kadar acımasızdır ki hiçbir zaman beklemez. Elys`in dünyada onun korunması için ayrılan süre dolduğunda tekrar kendi evrenine, Velmoria`ya ışınlanır. Kendi hakkında hiçbir bilgi sahibi olmayan bu evrende herkes ondan nefret ediyordur. Nedeni ne mi? Çünkü o yıkılan bir krallığın tek varisi olarak yıllar sonra ortaya çıkmıştı. Soyundan herkes nefret ediyordu, tarih kitapları bile anlatmıyordu. Bir de ejderhalar vardı, sadece Whitmore soyu ejderhalara hükmedebiliyordu. Savaştan sonra Whitmore soyunun  yokluğunda ejderhaların topraklarından çıkamaması için büyü yapılmıştı. Peki Elys geldikten sonra da bu büyü hâlâ işe yarayacak mı? Genç Kral Kael`in Elys üzerindeki tutumu ne olacak? Elys atalarının yaptığı hataları tekrarlayacak mı yoksa kendi yolunu mu çizecek? Sanırım bunların hepsini ilerleyen bölümlerde göreceğiz.

7 elementin kontrol edildiği bi dünyada gecen garip bi kitap

Hera Nimbus, 22 yaşında bir prenses olup Aetheria Prensi ile evlendirileceğini öğrenir. Düğün günü kocası Kaan Aetheris’in ondan bir kitap sakladığını işitir. Arkadaşlarıyla birlikte kocasının gizemini çözmeye çalışan bir gözü kırmızı olan prenses, bir mektup bulur. Mektup ona her ne kadar bir fayda sağlamasa da kazara düştüğü nehir ona yanıt verir. Valeor nehrinin çağrısına kulak veren Hera istemeden arkasından Aetheria Şövalyesi Poyraz Yener’i de sürükler. Kayıp bir diyara ulaşan Hera diyarı gün yüzüne mi çıkaracaktır yoksa gerçekte kim olduğuyla mı yüzleşecektir?

Sora ve Marco... iki kardeş. Birbirlerine yakın, aynı evde büyümüş iki insan. Ama bir akşam her şey değişti. Berbat geçen bir akşam yemeğinin ardından, Sora odasında uyuyakaldı. Ve bir portal açıldı. Sora artık başka bir evrende. Kendi olmadığı hâlde, yerine geçmek zorunda olduğu biri var: O evrenin bir kraliçesi... Ve karşısında bir düşman... Bu evrenden kurtulmak için Sora`nın iki seçeneği var: Ya düşmanını öldürmek... Ya da zaman akışını bozan kişiyi bulmak. Ama sorunlar bitmiyor. Sora, güçlü bir krallığın kralıyla evlenmek zorunda kalıyor. Ne o kral Sora`yı seviyor... ne de Sora onu seçmiş. Ama halkın gözünde mutlu bir çift gibi görünmek zorundalar. Üstelik savaşlar kapıda, düşmanlar her yanda. Sora ya bu evrenden sağ çıkacak... Ya da sonsuza dek bu yabancı dünyada, başka birinin hayatında sıkışıp kalacak.

Drakhenor’un acımasız kralı Aldric, bir gece ansızın Valtheris Krallığı’na savaş açar ve bir zamanların en güçlü kraliçesi Trimophis’in hüküm sürdüğü krallığı yıkıma sürükler. Bir süre sonra Luceris Ormanı’nın ruhları, Drakhenor’da doğan bazı çocukları gizemli yara izleriyle lanetler. Bu çocuklar aslında yok olmuş Valtheris soyundan gelmektedir ve intikam için gizlice büyütülüp yetiştirilmektedir. Fakat her şey planlandığı gibi gitmez. Çünkü Trimophis’in evlatlıktan reddettiği, artık tanrıçalaşmış olan Hekate’nin nefreti son lanetlenmiş kıza yönelir. Ve baş karakter, kendisini iki krallığın kaderini değiştirecek karanlık bir oyunun içinde bulur. 🖤

Astronot Arya, uzay görevindeyken kontrolünü kaybeden kapsülüyle dev bir kara deliğe sürüklenir. Ölümü beklerken kendini bambaşka bir evrende, Dünya’ya çok benzeyen gizemli bir gezegende bulur. Bu gezegende insanlar ona yabancı ve güvensiz yaklaşır. Arya bir yandan hayatta kalmaya ve Dünya’ya geri dönmenin yolunu ararken, diğer yandan bu yeni dünyanın sırlarını keşfetmeye başlar. Bu süreçte tanıştığı Rion, başta ona şüpheyle yaklaşsa da zamanla Arya ile arasında güçlü bir bağ oluşur. Arya, evine dönme umudu ile Rion’a duyduğu aşk arasında kalır.

Kaç insan yemiştim bugüne kadar? Ya da kaç kişi kollarımda bağırırken hiç aldırış etmeden kanlarını yavaşça içmiştim? Kaç insan bana yalvarmıştı ve ben kahkahalarımla cevap vermiştim? Elli mi? Yüz? Hayır, hayır. Daha fazlaydı. Çok daha fazla. Belki de bin insandır. Bilmiyorum. Hiç bir zaman ne kadar yediğimi saymadım. Böyle bir düşüncem de olmadı zaten. Aç olduğum için mi yiyordum? Ah...hayır. Biz periler açlığımızı bu gereksiz insanlarla gidermeyiz. O zaman ne için yiyoruz? Güç. Evet, evet güç için. Bu diyarda yaşayan diğer ırklardan daha güçlü olmak için.

Elna ve lumir kötülüklere karşı gelebileceklermi?

Eren, Işıl Işık`ın kaleminden, korku polisiye türünde bir kitap olan Beyaz Ev`in baş karakteridir. Asabi bir zihin yapısına sahip olan Eren, oğlunun kitaplığını incelerken bir kitap bulur. Başta basit bir fantastik kurgu gibi duran bu kitap, kısa sürede onu içine çeker. Savcı, Maral Atmaca`nın kaleminden, fantastik türde bir kitap olan Medusa`nın Ölü Kumları`nın baş karakteridir. Sakinliği, düşünceli yapısı ve inatçılığıyla bilinen Savcı, eşinin oyununa gelerek bu kitabın büyüsüne kapılır. Her şeyin farkına vardığında oyun çoktan başlamıştır. Kurgunun geçtiği Evren olan Paradokya, Cem Gülbent`in kaleme aldığı, Gecenin Gizemli Oyunu adlı fantastik kurgunun geçtiği evrendir. Burası, her gün üç kişiyi kendine kurban seçen, geceleri rüyalarına hakim olan ve onları beklenmedik oyunlara tabi tutan bir Paradoks evrenidir. Yarışmacıların yapması gereken şey basit, ve bir o kadar da tehlikelidir. Gün doğmadan önce görevler tamamlanmalıdır. Yoksa daldıkları uykunun bir uyanışı olmayacaktır. DİKKAT! Kurgularin ikisi de, final sonrası baz alınarak yazılmıştır. Bazı yerlerde ciddi spoilerlar bulunabilir, tetikleyici unsurlar da öyle. Keyifli okumalar dilerim.