Çocukluk aşkı mı? Platonik mi? Yoksa sadece bir takıntı mı? Hayatımın her yerinde karşıma çıkan bu çocuk tesadüf olamaz ama ya öyleyse? Bu kadar tesadüf fazla değil mi?

Yananlar vardı dokununca geriye kül kalan Donanlar vardı içine gömdüğünü asla söylemeyen aynı dünyada iki uç biri ateş gibi acele biri buz gibi suskun ve kimse anlamadı; bazı hikayeler birleşmek için değil birbirini tüketmek için başlar

Derin yaz tatilinde dedesinin yazlığına gider. Her yaz tatilinde olduğu gibi sıradan geçeceğini düşünür fakat dedesinin evindeki çatı katında bulduğu fotoğraflar ile işler değişir ve tatil planladığından çok daha beklenmedik hale gelir.Fotoğraflar ve bu gizem gittikçe daha ilgi çekici hale gelirken tüm bunların arasında istemsizce bir çift deniz gözü aklından çıkaramaz.Derin’in macerayı aşkın da Derin’i kovaladığı ;duygular ,aşk ve maceranın bir arada olduğu bu kitabın yaz aşklarını seven ve tüm bunların arasında macerayı da arayanlar için güzel bir tercih olacağını düşünüyorum.

Gerçek aile kurgusu sizlerle. Diğer hikayelerimede göz atmanızı tavsiye ederim. Hepsi gerçek ailem kurgusudur. ... Hikayemizin ana karakteri Deniz ve haberi olmadığı üçüz kardeşi, bes abisi ve bir küçük kardeşi. Kalp destek cihazı ile yaşayan Deniz gerçekleri öğrenince ne olucak?

Ben Aden Ayza geçmişini bilmeyen geleceğini kestiremeyen bir kız 9 yılını bir câni`nin elinde geçiren sonrasında yetimhaneye verilerek 1 yılını daha kâbus olarak geçiren bir kız ama sonrasında Sonrasında 5 kişilik bir ailenin evlat edinmesi ile 6 yılını rüya gibi geçiren bir kız ama geçmişini unutmuş sanki 6 yıl değilde 16 yıl dır beraberlermiş gibi düşünen bir kız Peki benim hikayemi okumaya hazır mısınız?

Çaresizlik... Belki de bu hayatta en utandığım duygu çaresizlikti. En dipte olmak benim için garip değildi. Alışkındın en dipte olmaya ama dipte olmak bir o kadarda yabancı geliyordu. Güçlü olmak bir zorunluluktu benim için. İstemediğim bir yerde asla durmam. Beni istemeyini bende istemem. Hayat bazen bitti dediğimiz yerden yeniden doğmaktı... Bazı şeylere yeniden başlamaktı, sil baştan... Kitap bitmedi devam ediyor. Yeni bir kurgu yazmaya başladığım için öyle gözüküyor

Şehir geceleri artık daha sessizdi. Çünkü insanlar karanlığın içinde kimin dolaştığını biliyordu. Bir tarafta… adı bile korkuyla fısıldanan adam vardı. Karga. Onun gerçek adını kimse bilmiyordu. İnsanlar yalnızca bıraktığı cesetleri, susturduğu sokakları ve çöktürdüğü imparatorlukları biliyordu. Kumarhaneler, limanlar, gece kulüpleri… hepsi onun gölgesinin altına girmişti. Masaya oturduğunda sigara dumanı bile yön değiştirirdi. “Bu şehirde iki şey kaçınılmazdır…” demişti bir gece. Viski bardağını yavaşça çevirirken gözleri ölüm kadar soğuktu. “Ölüm…” Kısa bir sessizlik olmuştu. “…ve ben.” İnsanlar ondan korkuyordu çünkü Karga bağırmazdı. Sakinliği daha tehlikeliydi. Ama sonra… Şahin öldü. Ve şehir ilk kez başka bir ismi konuşmaya başladı. Kim olduğunu kimse bilmiyordu. Nereden geldiğini… kaç kişiyi gömdüğünü… neden omzunda bir karga taşıdığını… Hiç kimse bilmiyordu. Sadece siyah araçlardan oluşan bir konvoyla İstanbul’a geldiğini gördüler. Bakır saçlarının yağmur altında ateş gibi parladığını… ve Karga’nın gözlerinin içine korkmadan baktığını. Köprünün üstünde ilk kez karşı karşıya geldiklerinde herkes savaş çıkmasını beklemişti. Ama silahlar değil… kelimeler ateşlenmişti. “Seninle böyle tanışmak çok komik oldu.” Kızın sesinde alay vardı. Karga ise sadece ona bakmıştı. Uzun süre. Sanki karşısındaki kişinin insan mı yoksa yaklaşan bir felaket mi olduğuna karar vermeye çalışıyordu. “Buraya ne için geldin?” diye sormuştu sonunda. Kız dudaklarındaki koyu kırmızı ruju yavaşça düzeltmişti. “Babamı senin öldürmediğini düşünüyorum.” İşte o an… şehir değişmişti. Çünkü ilk kez biri Karga’ya korkmadan yaklaşmıştı. İlk kez biri onun kurduğu karanlığın içine gözlerini kırpmadan yürümüştü. Ve daha kötüsü… Karga onu öldürmemişti. Bu yüzden insanlar fısıldamaya başladı. “Kim bu kadın?” “Karga neden hâlâ onu yaşatıyor?” “Gerçekten Şahin’in kızı mı?” Ama cevap yoktu. Çünkü o kadın bilinmezdi. Ve bilinmeyen şeyler… yeraltı dünyasında her zaman korku yaratırdı. Bir gece Karga’nın sağ kolu sessizce odasına girip şöyle dedi: “Efendim… o kadın tehlikeli.” Karga pencerenin önünde durmuş, şehrin ışıklarını izliyordu. Sigarasının közünü karanlıkta görmek mümkündü. “Biliyorum.” “Öyleyse neden hâlâ nefes alıyor?” Karga birkaç saniye sustu. Sonra boğuk sesi odanın içine yayıldı: “Çünkü bazı insanlar öldürülmeden önce anlaşılmalıdır.” Ama anlamadığı bir şey vardı. Kadın da onu izliyordu. Otelde, loş ışıklı odasında omzundaki karganın tüylerini okşarken cama yansıyan kendi gözlerine bakmıştı. Ve fısıldamıştı: “Karanlığın sahibi olduğunu sanıyor…” Kuş hafifçe ses çıkarmıştı. Kadın dudaklarının kenarını kaldırmıştı. “…oysa karanlık bazen insanın içinde doğar.” Şehir artık iki farklı fırtınanın arasında kalmıştı. Bir tarafta herkesin korktuğu adam vardı. Diğer tarafta kimsenin tanımadığı kadın. Ve en korkuncu… İkisi de birbirini öldürmek yerine anlamaya çalışıyordu. Çünkü bazen yeraltı dünyasında savaş… kurşunla değil, merakla başlardı.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

13 yaşındaki Zeynep, 15 yaşındaki Melike ve 17 yaşındaki Gamze... Üç kardeş, aileleriyle aynı evde yaşamalarına rağmen birbirlerinden bile sakladıkları sırlarla doludur. Ailelerine hiçbir şey anlatmadan kendi sorunlarını çözmeye çalışırlar. Her gün yeni bir yalan söylemek zorunda kalırken, sırları giderek büyür. Kardeşlik bağları onları ayakta tutsa da, saklanan gerçekler bir gün ortaya çıkacak mıdır? Dostluk, kardeşlik, güven ve büyümenin zorluklarını anlatan bu gençlik romanı, bazen en ağır yükün söylenemeyen sözler olduğunu gösteriyor.

Enemies to lovers

kuzenlerinizle doğruluk mu cesaretlik mi oynadığınızı düşünün. Şişe size denk geliyor ve cesaretlik diyorsunuz.Hiç beklemediğiniz kişi sizden bir numaraya ``Seni seviyorum`` demenizi istiyor. ne yapardınız?

17 yaşında, üvey babası tarafından şiddet gören güz, onun tecavüzü sonrası iki aylık hamiledir, fakat kızımız bunun farkında değildir. Daha sonra üvey babasına kahvaltı hazırladığı gün üvey babasına bir telefon gelir, DNA testi! Yeni ailesindeki 6 abisi, erkek olan bir ikiz ve erkek kardeşle karşılaşan güz, ne yapacağını bilemez. Daha erkeklere olan korkusunu yenememişken, bu kadar erkeğin arasında ne yapacaktı? Gelin güz ve ailesinin hikayesini bu kitapta okuyalım

Mavi_Gitar: Çok seslisin. Sinemadayız şu anda ona göre tepki ver. (16.52) Gökyüzü_Mavisi: Tepkilerim sizi rahatsız edicek seviyede değiller bence. (16.53) Mavi_Gitar: Az önce attığınız yüksek sesli kahkaha yüzünden dedikleri şeyi anlayamadım. (16.53) 🌊🌊🌊🌊 Gerçek Ailem var Yarı Texting var. Sevenleri bekleriz. Her şey Mavi`nin balkondan aşağıya üç kişiye su atmasıyla başladı. Not:Bölümler uzun değildir.

Lise Texting Kurgusu 0546...: Dayanamıyorum artık 0546...: Ben seni tanırım 0546...: Son günlerde bir dert var içinde 0546...: Saklamaya çalışıyorsun ama biliyorum 0546...: Neyin olduğunu söyleyecek misin??? Kaan: Kimsin sen?

Abimin arkadaşının bana 2 yıldır aşık olduğunu nereden bilebilirdim ki

Bu toplumda aile ne demek diye bağırdı Sare!!! Bir kadın tek başına aile olamaz mı? Bir kadın kocasıyla aile olamaz mı? Niye bitmez sizin şu amaçsız sorularınız? Beni yüreğimden yaralayınca ne geçti elinize ? Vicdanınız rahatladı mı? Beddua etmiyorum hiç birinize ama dilerim Allah tan sizlerinde yüreği benim bu kor ateşler gibi yanan yüreğimi anlasın!!! Kalabalığı yararak dönüp gitti Sare o meydan da o kalabalıkta onu izleyen bir çift göz dolmuştu sadece arkasından uzun uzun bakarken… Hayat bu ya belki de o bir çift göz yol olup açacaktı yanan yüreğini çiçekli bahçelere… Sare’nin Mehmet ile yürüdüğü acı dolu yolların Mert ile çiçeklenmesini okumak ister misiniz?

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

05...: Ama sen bana bakıyorsun da, beni görmüyorsun ki...

Hayat bazen insanı en güvendiği yerden bile uzaklaştırır. Gerçeklerin saklandığı bir evde büyüyen bir kız, kendi geçmişinin izlerini fark ettikçe hiçbir şeyin sandığı gibi olmadığını anlar. Peki ya öğrendikleri, onun hayatını tamamen değiştirecekse?

Yarı texting Siz:Çilek mi? Vişne mi? Çürük Vişne: Seni sanal tacizden şikayet edicem. Siz:Bu ilişki bu şekilde yürümez Çürük Vişne ben ayrılmak istiyorum. Çürük Vişne:Biz beraber değiliz Allah`ın delisi.

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃

EFSUN ASİL Hayatım o kadar normal, o kadar sakindi ki... En büyük derdim yarın ne giyeceğim ya da kaçırdığım otobüstü. Dünyadaki kötülüklerden, yeraltı dünyasının o kanlı hesaplaşmalarından tamamen habersiz, kendi küçük masum evrenimde yaşıyordum. ​Her şey hayatımdaki tuhaf tesadüflerle başladı. Beni rahatsız eden serseriler bir gecede mahalleden taşındı, canımı sıkan kim varsa birer birer hayatımdan silindi. Ben hepsini `şans` sanıyordum. Meğer etrafıma görünmez, aşılmaz etten bir duvar örülmüş de ruhum bile duymamış. Bir gün o duvarlar daraldı, silahlar patladı ve ben kendimi hiç bilmediğim bir karanlığın tam kalbinde buldum. ​"Beni dünyadan koruyordu, beni herkesten saklıyordu; ta ki sıranın bana geleceği o güne kadar." ​SERGEİ ALEXEİ SOKOLOV Benim dünyamda merhamete yer yoktur. Moskova’nın soğuğunda, can alarak ve infazlarla büyüdüm. Benim dünyamda kurşunlar konuşur, cesetler sır saklar. Kalbim çoktan buz tutmuştu; ta ki o sıcak, lekesiz kıza çarpana kadar. Onu ilk gördüğüm an içimdeki o acımasız canavar uykusundan uyandı. O andan sonra benim için tek bir kural vardı: O benim olacaktı. ​Önce sadece izledim. Günlerce, haftalarca... Attığı her adımı, kaldırımdaki gölgesini, bindiği otobüsleri adamlarımla abluka altına aldım. O hiçbir şeyden habersiz masumca yaşarken, ben arkasında bıraktığı yolları kanla temizliyordum. Ona dokunmaya kalkan herkesi bu şehirle birlikte gömdüm. Artık onsuz nefes alamayacak hale gelince harekete geçtim.Onu kollarımın arasına aldım. Benden korkacaktı, biliyordum. Benim gibi bir psikopatın kolları onun hem sığınağı hem de geri dönüşü olmayan hapishanesi olacaktı. ​"Bana baktığında ellerimdeki kanı görecek, biliyorum. Ama yemin ederim, o kanların her damlası onun masumiyetini korumak içindi." ...... Kitabın tüm hakları bana aittir.çalınması durumunda işlem başlatılacaktır. Bu kitapta kan,vahşet,işkence,ölüm gibi sahneler vardır.

Nisa okulun basketbol takımın kaptanına platoniktir ve en iyi platonikler bilir ki sevdiğim kişiye asla açılamazsın. Ama Atlas bir gün onunla konuşmaya başlar... "Kaçmayacak mısın?" "Kaçayım mı?" "Kaçamazsın ki." Gel bence bir oku;)

Demir ve demre`nin yıllar sonra buluşması ve tüm gerçeklere karşı dik duruşları.

Sorarlarsa bu hayatta en çok nereye ait hissettin? Cevabım tek olurdu: onun gözleri. Victoria Petrow, New York’un en güçlü mafya ailelerinden birinin tek prensesi. Bembeyaz saçları, gri-mavi gözleri ve inatçı ruhuyla herkesin dikkatini çekse de, kalbi hiç ummadığı birine aitti: ailesinin en büyük düşmanının oğluna. Elias Dimitri Carsin… Simsiyah gözleriyle insanın içine işleyen, soğuk, mesafeli ve tehlikeli bir adam. Kendi ailesine bile karşı duracak kadar acımasız, tek bir kadına sahip olmak için her sınırı çiğneyecek kadar tutkulu. Aralarında yıllardır süren kan davası, kurallar ve yasaklar vardı. Ama kalplerin sesi hiçbir kuralı dinlemezdi. O, onu dünyadan bile kıskanarak sahiplenmek istedi; o ise o gözlerin büyüsüne kapılıp esiri olmaktan korktuğu kadar çekildi. İki düşman aile, iki farklı dünya ve kontrol edilemez bir tutku… Siyah gözlerin derinliğine düşen bir kalp, sonunda kanı mı yoksa aşkı mı seçecekti?