Sedef İstanbuldan Ankara`ya hem çok özlediği kuzenini görmeye hem de yeni ve yeniden temiz bir sayfa açmaya gider. Orada yeni bir okula başlar ve yeni arkadaşlar edinir. Fakat yolunda gitmeyen şeyler olur.

Bazen camdan baktığında sadece kendini görürsün.

Herkesin bir sırra ihtiyacı vardır. Görünenle gerçek arasında ki farkı, en güvendiğin yerde saklanır. Popülerlik, güzellik, zenginlik hepsi sadece birer maske. Peki ya maskenin ardında kalan gerçek?

"kırca... Beni sınama," dedi tane tane. Her bir kelimesinde nefesi tenimi okşayıp odağımı şaşırtıyordu. kendi kendine kuduruyordu köpek. Benim bu zamana kadar kime kötülüğüm olmuştu allasen? "kartal abi," dedim usul usul. Dudaklarımı dişledim. Gözleri kısa bir an dişlerimin arasında ki dudaklarıma kaydı. Hangi bahaneyi öne süreceksin acaba? "Benim bir suçum yok valla bak." Ben mi istemiştim karakollara düşmeyi. hangi kaçık isterdi öyle değil mi? "Abime söyleme kurban olayım." Abimin öğrenmesi demek amel defterimin kapanması demekti. Kendi mezarımı bana kazdırırdı Allah korusun.

Zorlu görünen bazı süreçler, aslında beklenenden daha kolay aşılır. Birde o süreçte her daim yanı başında olan bir destekçin varsa… Göz açıp kapayıncaya kadar tüm acılarını unutturur insana. Sadece gözlerine bakman yeter aslında. İşte bu hikaye de bir Platin ile başlamıştı. Poyraz’ın çıktığı boks maçında aldığı darbeyle, bir Platin takılmıştı bacağına. 4 senedir tanıdığı, lise arkadaşı Bade ise hiç kuşkusuz yanında durmuştu. Senelerin biriktirdiği anılar yerini çok daha güzel sahnelere, çok daha anlamlı dakikalara bırakmıştı. Onlar 4 sene boyunca aynı bahçeyi paylaşan arkadaşlardı, şimdi ise birbirlerinin hayatlarında en güvenilir liman olmuşlardı…

Agah, onu ilk görüşte sadece bir anlık bakışla süzdü. Fazlasına gerek yoktu. Yabancıydı. Yabancı demek mesafe demekti. Ama hayat, planladığı gibi tek düze gitmeyecekti. Çünkü bazen en sağlam tahtalar bile en beklenmedik yerinden çatlar, bazen en sert kalpler en küçük gülüşle kırılıverirdi.

Bir okulun ilk günü. Bir sarsıntı. Ve karanlıkta kalan sesler. Hiçbir şey göründüğü gibi değil. Bir anda hayat değişti. Şimdi geriye kalanlar, açlıkla, korkuyla ve vicdanlarıyla baş başa. KAT-1,bir felaketin ortasında hayatta kalmaya çalışan gençlerin değil, insan kalmaya çalışanların hikâyesi.

“Sen… sen kimsin?” Bir anlık sessizlik oldu. Sanki tüm dünya nefesini tutmuştu. Arden’in dudaklarında yavaş bir tebessüm belirdi. Gözlerini onun gözlerinden ayırmadan, alçak ama kesin bir sesle söyledi: “Kalbinin sahibiyim.”

Karakterimiz gelişmiş teknolojinin olduğu bi çağda sıfır noktasından başlayarak kendi hikayesini yazıcak bunu yaparken sıradanlığını korumak ise felsefesi

Sokaklarda büyüyüyüp geçmişin ağır yüklerini taşıyan Işıl’ın ve canından çok sevdiği kardeşlerinin yaraları iyileşmeye başlarken,Işıl’ın hayatına giren bir yüzbaşı ile bütün doğruları karıştırır ve kendisine mutlu olabileceği son bir şans verir.

Değişmeye karar verdiğim o andan itibaren hayat benim için bambaşka olacaktı... peki beni neler bekliyordu

Mafya bir kız ve gerçek ailesi

🌙 “Bazen en büyük kaçış, en doğru yola çıkar.” Alev, annesinin yokluğunu ve babasının acımasızlığını sırtında taşırken, kendini hiç olmadığı kadar yalnız hisseder. Kaçmak tek kurtuluş yoludur. Ama kaçış, onu tesadüflerle örülü bir yola sürükler. Zuhur… Geçmişi sırlarla dolu, yaraları görünmeyen bir adam. Onunla her karşılaşma, Alev’in kalbini biraz daha karıştırır. Kelepçeler, mezarlıkta yankılanan sessizlik, ay ışığında saklanan sırlar… İkisini de birbirine doğru çeker. Ama kurtuluş, sadece aşka kavuşmak değildir. Bazen yalnızlığın en karanlık anında kendi gücünü keşfetmektir. Bazen de, en çok yara aldığında kalbinin hâlâ atabildiğini fark etmektir. Alev’in kurtuluşu belki de hepimizin içinde saklı: Acının içinden geçen, düşse bile ayağa kalkmayı öğrenen bir yürek.

Bir çarpışma sonrası tanışmaları sonucu hayatlarında önemli bir değişikliğe giden Alin ve Melih hiç beklenmedik olaylarla karşılaşacaktır.Bu olaylar onları bazen yıpratırken bazen mutluluklarına sebep olacaktır...

17 yıl önce karışıldığını öğrenen Tomris Asena’nın hayatı

Çocukluğumdan beri adaletin peşinden koştum. Kaybettiklerimin ardından geriye sadece sorular kaldı: Kim? Neden? Nasıl? Her cevapsız soru, kalbimde bir boşluk açtı ve o boşluğu dolduracak tek şey vardı: gerçeği bulmak. Dedektif oldum. Her ipucu, her delil, her suç mahalli benim için bir pusula oldu. Ama bugün… bugün farklı. Bugün, en tehlikeli dosya önümde duruyor. Hakan Yıldırım. İsim, yalnızca bir imza değil; bir labirent, hem çözmem gereken suçla hem de kalbimin gizli yanıyla bağlantılı.

“Ne yazık ki gerçekler, her zaman ortaya çıkacağı günü bekler,” dedim, vücudum hıçkırıkların ardından titrerken. “O gün geldiğinde, kalbime sapladığın hançeri çıkarıp sana saplamak için gözlerinin içine bakacağım. Ve sen… bunu bile bile, gözlerim gözlerinle buluşsun diye bana yalvaracaksın, Kral Aren.” İhanet, sanılanın aksine her zaman zehirli değildir. Öyle ihanetler vardır ki, düşman da kardeş de acı çeker. Öyle terk edişler olur ki, terk eden de terk edilen de... onları izleyen bir çift gözde tuhaf bir huzur bırakır. Ve bazı ölümler vardır ki... bir soytarıyı deli eder. Bir bakmışsın, gülüşleriyle sarayları inleten o soytarı, şimdi karanlık bir mahzende, tek başına nefes alışlarıyla titriyor. Titreyen nefes büyür... büyür... sonra kulakları kanatan, yürek yakan bir çığlığa dönüşür. Kulağını tıkarsın, gözlerini kaparsın... ama nafile. Gözlerini tekrar açtığında... yer altının en karanlığında mahvolan o soytarı, Velvaria Kralı’nın tahtının solunda tüm ihtişamıyla kraliçe olmuştur. Değişmeyen tek şey... gözlerindeki yangındır.

Asena ailesiyle mutlu bir yaşam sürerken her şeyin yolunda gibi görünmesiyle babasının annesini aramasıyla her şey değişir

Lise aşkı ile yıllar sonra karşılaşıyor… “Adalet, evrenin ruhudur…”

Okulunda dışlanan ve zobralık gören cabbarsunun subhanAllah dedirten mistik değişimi 🤲🏻😎

Kanı döken, canı alan hep erkeklerdi. Kendilerini dünyanın hâkimi, hatta tanrısı ilan ettiler. Ama Defne Savran, onların kurduğu bu düzeni yıkmaya yemin etmişti. Taş kalpli sanılan, belki de gerçekten taş kalpli olan bu kadın; erkeklerin hüküm sürdüğü karanlık dünyada kendi tahtını kurdu. Artık mafya dünyasının en acımasız tanrıçası oydu. Ve onun gözünde erkekler, tanrı değil yalnızca köle olabilirdi. Defne, gücün bedelini ödemeye hazırdı. Peki ya karşısına çıkanlar onun gazabına dayanabilecek miydi?

Küçüklüğünden beri şiddet gören 17 yaşındaki genç kız yıllar sonra ailesine kavuşur bakalım ne olacak Hergün saat 12 den sonra bölüm gelecektir (gece)

Her şey babasının son dileğini kabul etmesi ile başlamıştı Gizli sırlar olmaması gereken bir bağlılık koparılması gereken bir aşk Kader onlar tersine düşünsede onları birbirine bağlamaya başlamıştı bile büyüyü ilk kim bozacaktı dilekler istendiği gibi işlenecek miyidi Dilek cini gerçekten son kez mi bir dileği yerine getirecekti birinin dileği mi olacak yoksa birini mi dilicekti sahi bir dilek cini dilek diliyebilir miydi yoksa sadece dilek mi gerçekleştirirdi...

Babasının işi yüzünden taşınmaları gerektiği için şehir değiştirmek zorunda kalan baş karakterimizin başına gelenler ve geleceklerden bi habersiz oluşu onu büyük bir bozguna uratacak belkide tek bu şaşkınlığı üzerinde taşıyacak tek kişi baş karakter değildir belkide kitabın sonunda yaşanacaklar sizi de etkileyecek

Her aşkın bir finali vardır...ama bu final sahnede yazıldı.