Hatırla Sevgili… O Mesut Geceyi, Çamların Altında Verdiğin Buseyi..:)

Aşk; üç harf bir heceydi. Gerçekten de o kadar kısamıydı aşk? Bunu görücektik. Aşk yalan mıydı, yoksa doğru muydu?

KÖTÜ OLABİLİR İLK KİTABIM😔

... güzel bir kitap okuyun işte

Elime verdiğin bu silah ya senin sonun ya benim sonum olucaktı karan ama ne olursa olsun annemin adını yasatıcam aşkımdan vazgeçmem gerekse bile...

Bedenini örten ve seni koruyan toprağa rağmen bir mezar taşı kadar soğuk olmak ölümdür.

“Tekerlekli sandalyeye mahkûm edilmiş bir bedenin tek merhemi, bir çift kahverengi gözdü…”

10 yıl boyunca ceşitli salgın hastalıklar.. Abisini ve annesini salgında kaybeden bir savcı yeni bir salgının ortaya çıkmasıyla babasını bulmak ve abisinin akıbetini ögrenmek için yola bir askerle çıkar ... Kuduzun mutasyona uğramasıyla ortaya çıkan varlıklar artık sadece hasta değil—insanlığın çürümüş yankıları. Medeniyet çöktü. Kurallar yok oldu. Geriye kalan tek şey hayatta kalmak. Mesleğinden koparılan bir kadın…Geçmişiyle bağı kopmuş bir asker…Ve kaybolan bir abi—DSÜ’nün karanlık sırlarının tam ortasında. Onu bulmak, gerçeği ortaya çıkarmak ve bu felaketin neden başladığını öğrenmek için çıktıkları yolculuk, onları sadece ölümle değil… insanlığın en karanlık yüzüyle karşı karşıya bırakacak. Çünkü bazı gerçekler, ortaya çıktığında dünyayı kurtarmaz.Sadece neden yok olduğunu açıklar.

Karal Efe Gümüşhan için hayat, asla kontrol edemediği anlardan ibarettir. Bir yanda dünyayı saran yangınlar ve doğal afetler, diğer yanda ise koruması gereken bir hayat. Tam her şey dengedeyken hayatın tesadüfleri Alina Aydemir ile ikinci defa kapısını çalar. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları, kaderin yangının içinden doğar.

Ömer Asaf yapmaması gereken birşey yapmıştı.Karadeniz`in en inat ama bir o kadar da güzel olan Zeynep`e sevdalanmıştı ama bir sorun vardı Zeynep`in bir beşik kertmesi vardı ve Ömer Asaf`ın bu durum dan haberi yoktu...

bir sanatçı ve askerin hayatı

​"Bazı sesler sığınaktır, bazı bakışlar ise fırtına..." ​Sancak Mir Karer için hayat, çizdiği mimari projeler kadar keskin ve hatasızdı. Kusursuz imparatorluğunda tesadüflere yer yoktu. Ta ki bir gece, karanlığını dağıtan o duru sese rastlayana kadar. Kim olduğunu bilmediği o kadın, Sancak’ın ruhundaki en sert duvarları tek bir cümlesiyle sarsıyordu. ​Verda Lavin ise sadece sesini paylaşıyordu dünyayla. Hayatının bir radyo frekansına sığacağını sanırken, kaderin onun için çok daha büyük bir projesi olduğundan habersizdi. ​Biri şehri inşa eden adam, diğeri o şehre ruhunu fısıldayan kadın. ​Asalet ve gururla örülü duvarlar, bir sesin kıyısında ne kadar güçlü kalabilir? Aralarındaki çekim bir tesadüf mü, yoksa inşa edilen her şeyin yıkılmasına sebep olacak o büyük fırtına mı? ​"Çünkü bazen sadece dinlemek yetmez, kıyısına vurmak istersin."

Karanlık dünyadan aydınlığa çıkan bir hikaye

Hayatın gölgesinde doğmuş..Hiçbir şans tanınmamış bir tek vatan ve bayrak aşkıyla yücelmiş olan binbaşı Alptuğ Şahin nam-ı değer `bozkurt`... Ve Yaşamın tüm güzellikleriyle karşılaşmış fakat içindeki o boşluğu dolduramamış olan savaş muhabiri Umay Yıldırım... Hayat bu iki kişiyi birleştirip bir bütün haline getirmeli...Eksikleri , yalnızlıkları ve kaybettikleriyle bir bütün olmalıydılar. Bakalım rüzgar onları nereye sürükleyecek.

ZEYTİN SOKAK Zeytin Sokak, dışarıdan sıradan bir mahalle gibi görünür. Ama bazı mahalleler vardır… insanın hayatını sessizce değiştirir. Mavi ve abisi Alp, geçmişlerini arkalarında bırakıp bu sokağa taşındıklarında yeni bir başlangıç beklerler. Kutular açılır, eşyalar yerleşir, duvarlar boyanır. Ama bazı şeyler yerleşmez: hatıralar, eksikler, yarım kalmış cümleler… Zeytin Sokak’ta günler ilerledikçe, yeni ev sadece bir ev olmaktan çıkar. Komşular, sokak sesleri, kapı aralarından sızan hayatlar… hepsi yavaş yavaş Mavi ve Alp’in dünyasına karışır. Ama bu mahallede herkesin taşıdığı bir şey vardır: görünmeyen bir hikâye. Ve bazen en sessiz sokaklar, en çok şeyi anlatır. Zeytin Sokak; dostluğun, kaybın, alışmanın ve yeniden başlamanın, bir mahalle içinde büyüyen hikâyesidir.

Geçmiş geleceği de yansıtır mı yoksa sadece ardında kalan bir gölge midir? Bir insanı geçmişi mi şekillendirir yoksa kişi olmak istediği kişiye dönüşüp geçmişi bahane mi eder?

Hayata her ailede sorunlar olurdu aynı Vural ailesin de sorunlar oldugu gibi öyle ki herkes bir birine kırılırdı günün sonunda ise herkes barışırdı Ancak kimsenin tahmin etmedigi birşey oldu Aysu rüzgarın gidişiyle dağılmıştı sevdiği adam onu nişan günü terk edip başka bir kadına gitmişti Aysu bu acıyı nasıl atlatacagını düşünürken nenesi ve ablasının yaptıgı kötülüklere yanamayıp ailesinden uzağa gidip egtimini tamamlayıp ailesinin yanına döndüğünde ise hiç beklemediği bir anda içine gömdügü tüm acılar sıkıntılar gün yüzüne çıkar.......

Leya tek dostu ve tek ailesi olan annesi ile bir hayat kurmuş bir kızdır. Annesinin yakalandığı hastalık sonucu onu kaybetmesi üzerine tek başına kalır ya da o öyle sanar. 20 yıl sonra ortaya çıkan gerçek sonucunda hayatının tamamının yalan olduğunu öğrenir. Bilerek yalnız olmaya mecbur bırakıldığını öğrenir. 💐 Kaşlarımı çattım gözlerimi açarak gözlerinin içine baktım. Sabrım taşıyordu artık, kimsenin acımasına ihtiyacım yoktu. “Neden? Gitsene işte yapacağını yaptın. Yanımda durmak destek olmak istedin oldun daha fazla yanımda olmana gerek yok kimsenin acımasına kalmadım anladın mı beni?” Dedim hırsla. ”Sana acıdığımı mı düşünüyorsun cidden?” dedi inanamaz bir tonda. ”Acımıyorsan ne o zaman? İki gündür tanıdığın birine aşık olamayacağına göre ya da kanatsız bir melek olmayacağına göre? Neyim oluyorsun ya? Kimsin sende daha fazla yanımda duracaksın?” dedim sinirle. Sinirlenmişti Kahve gözleri koyulaşmış kaşları çatılmıştı. “Kimim öyle mi?” ”Evet kimsin ben şuan itibari ile kimsesiz kaldım yanımdaki tek insanı da kaybettim.” ”Sen kimsesiz falan kalmadın. Senin koskocaman bir ailen var.” ”Ne saçmalıyorsun be? Benim tek ailem annemdi o da gitti.” ”Senin bir ailen var. Senden çaldıkları bir aile var. 20 yıl geç olsada sonunda kavuşman gereken bir ailen var hani sormuştun ya senin neyinim diye söyleyeyim sana kim olduğumu ben Şafak Demirel senin abin oluyorum, küçük hanım.”

Bir adam düşümün kalbi kırılmış.Her seferinde yalnız bırakılmış .Bir kadın düşünün güler yüzü ile her yere neşe saçıp,ne yaşarsa yaşasın yıkılmayan .Bu hikaye güzeller güzeli Eda ile kalbi kırık Umut’un hikayesi.

Liseden beri arkadaş olan bir grubun yıllar sonra karşılaşması ve hep beraber tatile gitmek istemeleri. Ardından lisede üstünün kapatıldığı düşünülen konuların tekrar gün yüzüne çıkarılmasıyla başlayan gerçekler.

Tester üzerine düşündüm yazdım

Eliz Doğan, babası hayatta olmasına rağmen hiçbir zaman bir “baba”ya sahip olamamış bir kızdı. Çocukluğunu eksik sevgiyle, yarım kalan güven duygusuyla ve büyümek zorunda kaldığı bir evin sessizliğiyle geçirdi. Annesi Derin Doğan’ın boşanması her şeyi düzeltmedi… Aksine Eliz’in hayatı daha da karanlık bir düzene sürüklendi. Çünkü babası Zeki Bozgun’un yeni hayatı, Eliz’in kaderine yeniden dokunacaktı. Alkol, öfke ve dengesizlik… Üvey anne Hacer Bozgun ile birlikte Eliz’in hayatına sadece yeni insanlar değil, yeni yaralar da girdi. Eliz, kimseye güvenmemeyi öğrenmişti. Kalbini korumak, onun için yaşam biçimiydi. Ta ki Alperen Vural ile karşılaşana kadar… Alperen dışarıdan bakıldığında sakin, ölçülü ve güvenilir bir adamdı. Eliz’in yanında nazik, korumacı ve yumuşak… Ama kimsenin bilmediği başka bir hayatı vardı. Bir yanda Eliz’e duyduğu gerçek aşk, diğer yanda borç dünyasının karanlık ağı… Alperen’in sakladığı sırlar yavaş yavaş ortaya çıktıkça, Eliz bir kez daha aynı gerçekle yüzleşecekti: Bazı insanlar sevilmeyecek kadar tehlikelidir… Ama kalp bazen en tehlikeli yere sığınır. Ve bazı yaralar sessiz kalır… ama insanın içini en çok onlar yakar. “Sessiz Yaralar” Bir aşk hikâyesi değil… Bir hayatta kalma savaşı.

İletişim Fakültesi`nden yeni mezun olan Nisan Akkoç bir medya ajansına girer. Burada sorumlu müdürü Serhat Ulueren ile tanışan Nisan`ın kendisini kabul ettirmesi pekte kolay olmayacaktır.

Boşverin gardaşlar

Biri duymak istediklerini seçebilir mi , oysa seçtiğiyle ne yapacaktır ve ya yapabilecektir? Kitabımın ve bizlerin cevapları dual halde anlamlı olmalı. Bir başlamadan önce , bir tamamladıktan sonra , hepimizin birer birer doğruya anlam bulacağına temenni ediyorum. Yazanın ve eseri iyi değerlendiriyor olan okuyucunun , zamansız beraberliğinde tat aldığı yer kitap olmayacaksa okuyucu ve yazar olmaz. Buradan kendime pay bırakırsam ; okuyan her kim ise ve ya kimler ise bütünümüzü seviyorum. Eserimde hepimize yetecek kelimeler , işaretler , anlamlar var. Anladığınız yöntemi , biçimi ise hangi okuyucuyu nasıl sevebildiğime şahit olabilir. Kitabı eser yapan , kabul etmemiz gereken gibi okuyucular ve yazarlardır... Aksi olsaydı nasıl gülümserdik , belki ben yazarken , belki siz bölümlerden birini okurken? Geri bildirimlerinize ihtiyaç duyarım ; bunu eksik etmeyin , tamam? :)