Bir kehanet. İki Dünya. Tek bir varis.

Küçük bir mahallede herkes ile yakın olursanız ne olur? Abinizin arkadaşları, Aileler, Bakkal, Manav… Ben söyleyeyim, en sonunda birine karşı bir his beslersiniz. Ben Elçim Mia Yalın. İşte Bu da benim hikayem.

"Bazen hayat o kadar katlanılmazdır ki iki yaka bile bir araya gelmez."

Geliyor gelmekte olan…

Henüz açıklama yok ama yakında göreceksiniz.

Bellilerin içinde bir hayat yaşarken bir anda hayatımi altust eden o adama dediğim tek şey bizden olmazdı hayatım da en büyük yere sahip kişi benden uzaksa ailem de bir o kadar bana yakindi

Hicbir zorluk karşısında güçsüz kalmayın,vazgeçmeyin.

Bazı insanlar vardırki yalan söylemeye gerek bile kalmaz çünkü onlar yalanın tam içinde yapıyorlardır

Yazılacak ileri tarihte

"Seni bir kardeş gibi sevdim," dedi genç kız, sesindeki titremeyi gizlemek için kalbine kilitler vururken. Oysa bu, bir kalbin başka bir kalbe söyleyebileceği en büyük, en fedakâr yalandı. Onlar, henüz iki yaşındayken başlamışlardı aynı yolda yürümeye. Adımları beraber büyümüş, gülüşleri birbirine karışmıştı. Atlas için bu yolun sonu hep aynı kadına çıkıyordu; ancak Ekim için o yol, on beş yaşındayken geçirdiği o karanlık kazayla birlikte sonsuza dek kapanmıştı. Bir gün anne olamayacağını öğrenmenin verdiği o ağır yük, Ekim`i sevdiği adamdan kaçan bir firariye dönüştürdü. Atlas`a bir aile, bir evlat veremeyecek olmanın korkusu, aşkından daha ağır basmıştı. Atlas, defalarca çarptığı o duvarın önünde en sonunda diz çöktü. Gururu paramparça, umudu tükenmiş bir halde, kalbindeki sızıyı dindirmek için aniden bir başkasının hayatına sığındı. İstanbul, Atlas`ın düğün şarkılarıyla yankılanırken; Ekim, elinde Rize`ye çıkan tayin belgesiyle şehrin siluetine son kez baktı. Kimseye veda etmedi, kimsenin yolunu kesmedi. Sessizce, babaannesinin yanına, sisli dağların kucağına kaçtı. Aradan geçen zaman, Ekim`in karşısına başka bir adamı çıkardı. Kalbinde Atlas`ın külleri varken, kendisine uzatılan bu evlilik teklifini geri çevirmedi. Sevdiği adama layık görmediği o "yarım" hayatı, artık hiçbir anlamı kalmamış bir kabullenişle başkasına teslim etti. Şimdi aralarında sadece kilometreler değil; söylenmiş büyük yalanlar, başkalarına verilmiş yeminler ve asla kurulamayacak o yuvanın hayaleti vardı. Bazen birini o kadar çok seversiniz ki; onun başka bir hikayede tamamlanması için, kendi hikayenizi yarım bırakırsınız.

Paranormalimm🤫

On yıl... Bazı insanlar için yalnızca bir zaman dilimi. Bazıları içinse bir ömür. Geçmişin gölgesinde kalan anılar, unutulduğu sanılan duygular ve yıllar sonra yeniden kesişen yollar... Her hikâyenin bir başlangıcı vardır. Bazılarının ise hiç bitmeyen bir yarımı. Aynı Gökyüzü Altında, sevginin, özlemin ve kaderin sessizce ördüğü bir yolculuğun hikâyesi...

“Sadakatimin temsiline,;Siyah Zambak”

“Ben adını bile bilmediğim bir kadına aşıkmışım!”

İncirlerinize dokunmaktan çekinmeyin, onların hangisini alacağınızı düşündükçe harcadığınız zaman onları çürütüyor. Slyvia plath`ın incir ağacı teorisi. Hepinizden birer parça, sende bize katıl emin ol burada bir yerlerde sende varsın :)

Bilinç altında yaralar olan bir kız yanlış zamanda doğru kişiyi buluyor ve zaman doğruya dönüyor.

Boş işler müdürü

​"Bir erkek, aynı anda bir çok kadına ait olabilir. Vücut olarak..." "Peki bir kadın?" "Sadece bir erkeğe." ​Üç yıl önce bir sabah babasının tek bir emriyle arkadaşlarına veda bile edemeden Kanada`nın dondurucu pusuya terk edilen Leyla Alacahan... Geri döndüğünde artık hiçbir şeyi umursamayan o eski küçük kız değildi. Ama kaçtığı cehennem, onu okyanusun ötesinde, NATO ve CIA`in kanlı yüzü olan saplantılı nişanlısı Mert`le yakalamıştı. ​Tam her şeyin bittiği, benzinle birlikte umutların da tükendiği o karlı dağ yolunda, önünü kesen arabadan tanıdık bir gölge yükseldi: Siyahlar içinde bir baron; acımasız, narsist ve mülkiyetçi: Emir Soykan. ​Kaan`ın ruhuna kazıdığı geçmişin travmalarıyla yanan Emir, kontrol edemediği tek şeyi, o camgöbeği gözleri Mert`in kucağına bırakmamaya yeminliydi. Dışarıda kar fırtınası dağ evini döverken, içeride kuralları sadece Emir Soykan koyacaktı. Ve onun lügatında tek bir emir vardı: ​"Kucağımda."

Denizin üstünde sessizlik vardı ama o sessizlik, fırtınadan önceki türdendi. Beril Arya Karaaslan, bir zamanlar “ev” dediği yerin aslında en büyük tuzak olduğunu çok geç öğrenmişti. Annesinin ölümünün ardında kalan sırlar, yıllar boyunca kapalı kalması gereken bir kapıyı aralamış o kapının ardında ise kanla yazılmış bir gerçek bekliyordu. Ve o gerçek, en çok güvenmesi gereken adamın ellerinden çıkmıştı. Babasının adı sadece bir adamı değil, bir gölgeyi temsil ediyordu: korkunun ta kendisini. Beril öğrendiğinde artık geri dönüş yoktu. Çünkü bazı gerçekler insanı özgür bırakma aksine önür boyu hapis eder Ve sonra o an geldi “Öğrenmemeliydin,” dedi adam Bir an sonra metalin sesi duyuldu. O gece denize düşen sadece bir beden değildi bir hayat bir güven bir isim ve bir masumiyet de suyun karanlığına karıştı. Ama bazı insanlar yaşar yaşadığı zorluklar ve ya yaşadığı ihanetler karşsında yaşar Ve geri döndüğünde, artık aynı kişi olmaz Beril Arya Karaaslan hayatta kalmıştı. Ama artık hayatta kalmak onun amacı değildi. Amacı vardı: unutmak değil… unutturmaktı. Yıllar geçti. Eğitimler, karanlık bağlantılar, sessiz planlar ve sonunda tek bir kimlik: düşmanına en yakın kişi. Karan Atlas Karahan’ın yanında çalışan en güvenilir isim. Ama kimse şunu bilmiyordu: En büyük ihanet, bazen en yakında duran kalpte saklıydı. Onun avukatı onun sonu olucaktı Ve şimdi sadece iki gün vardı Ya yaşayıp öldüricek Ya da ölüp yaşattırıcak

Her günahın bir bedeli vardı. Fakat bazen o bedeli günahkâr değil, masumlar öderdi. Züleyha Demir, ağabeyinin işlediği suçun cezasına mahkûm edildiği gün hayatının geri kalanını kaybettiğini sandı. Karşısında ise adı Adana’dan doğunun en uzak köylerine kadar korkuyla anılan bir adam vardı. Yusuf Boran Karahanlı… Merhameti unutmuş, gücüyle hüküm sürmüş, önüne çıkan herkesi dize getirmiş bir ağa. Birinin kaderi elinden alınmıştı. Diğerinin ise kalbi çoktan taş kesilmişti. Fakat kaderin yazdığı hikâyeler bazen töreden, öfkeden ve nefretten daha güçlüydü. Ve elbet… Yine doğardı güneş. Tüm hakları saklıdır.

Nefes Asi Aladağ, on yıl önce ablası ve abisi tarafından Türkiye`den gönderildi ve geri dönmesi kesinikle yasaklandı. Fransa`da özgür bir hayat yaşaması istenirken o, ailesinin tehlikeli hayatının ta içine düştü ve onlar ile aynı savaş vermekte kararlı. Topraklarına dönebilmek için, AK örgütün lideri olan Kaan Demir Kandemir ile anlaşmalı bir evlilik yapar. İki tarafının da çıkarlarına hizmet eden bu izdivaç, herkesin hayatını değiştirmek ile kalmıyor, zamanla karanlığından aydınlığa çıkmalarına sağlayacaktır. İhanet, gizem, hayal kırıklığıyla dolu bir macera tüm örgütü beklerken. Aşk, şefkat ve güven duyguları Nefes ve Kaan çiftine en beklenmedik anılarında onlara eşlik edecekler. Şimdi sayın yolcularımız, kemerlerinizi takın ve sıkı tutunun . Son Durak`a giden trenimiz şu anda yola çıkıyor. ❦ Unutmayın; « Her son, yeni bir başlangıcın habercisidir. » ✍🏽 @smariaa

Bu deniz ve kumsalın kayıp hikayesidir

Aynı topraklarda doğmuş iki yabancıydılar. Biri, gücün ve bürokrasinin zirvesindeki bir ailenin göz bebeği; diğeri ise şehrin karanlık sokaklarına diz çöktüren, adı fısıltıyla anılan bir yeraltı lideri.

Bir imza. Bir evlilik. Dokuz ay sonra Bir miras

Bay Skandal olarak bilinen Victor Parker ve Katherine Bennett’in anlaşmalı evliliği. (Kişi, kurum, kuruluş ve olaylar hayal ürünüdür. Küfür, argo, cinsellik içerir.)