Lina Martin, İzmir`de sıradan bir hayatın gölgesine sıkışmışken, eline geçen birkaç fotoğraf tüm geçmişini yerle bir eder. Hiç tanımadığı babası ve varlığından haberi olmadığı abisinin, bir örgütle bağı olduğunu öğrendiğinde, kaderi artık ona ait değildir. Hukuk fakültesini bir kalkan gibi kullanarak Korhan`a giden Lina`nın tek amacı vardır: Geçmişini yok edenleri bulmak ve intikamını almak. Ama örgüt, göründüğünden çok daha acımasızdır. Kanla çizilmiş kuralları, aile bağlarını yasaklayan soğuk bir düzeni vardır. Lina bu dünyanın içine her adım attığında, daha fazla bataklığa saplandığını hisseder. Ve yolu, örgütün kurucu ailesinin tek varisi Karan Koral ile kesiştiğinde her şey değişir. Soğuğun ortasında alev gibi bir adam. Yakıcı, tehlikeli, ölüm kadar yakın. Onun yanında durmak Lina`ya güç verse de, aynı zamanda yaşamla ölüm arasındaki hattı inceltir. Çakallara karşı çakal gibi oynamak isteyen Lina, geçmişin sırlarını açığa çıkarırken, kendini de en büyük tehlikeye atar. Fakat bilmediği bir şey vardır: Bu oyunda herkes kendi geçmişinden kaçmaktadır ve bazen en büyük düşman, insanın kendi kanında saklanır.

Nova. Söndürülmeye çalışan bir yıldız Atlas. O yıldızı parlatabilecek bir sevda Aşk mı kazanacak yoksa hayatın gerçekleri mi?

Dışardan duyduğum tıkırtı sesiyle kapıma doğru ilerledim. Karşı daireden sesler geliyordu. Bildiğin kadarıyla Leyla teyzeler tatile gitmişlerdi birkaç haftalığına. Nereden geliyordu bu sesler? Korkuyla kapı deliğine doğru ilerledim. Gördüklerim bir anda kalbimde deprem etkisi yaratmış ve nefes alışverişlerim hızlanmaya başlamıştı. Hızla kapıyı açtım. "Eralp, napıyorsun burada? Sen Leyla teyze ve Yeliz ile gitmemiş miydin?" Kaşlarını çatıp bana baktı. Ayakta duramıyor gibi duruyordu. Elinde anahtar vardı ama pek kapıyı açabiliyor gibi durmuyordu. "Sen kimsin?" Söyledikleriyle gözlerimi devirdim. Beni hiç görmüyordu zaten. Onun için vardım ama yoktum. Aynı Ateş ve gölgesi gibi. • silikAnlar: Dün gecenin ne kadarını hatırlıyorsun? Seninle iddiaya girdik hatırlayıp hatırlamayacağın hakkında. İddiayı hatırlıyor musun bari? eralpkaya: Kimsin? Böyleydi işte bizim ilişkimiz. Aylardır onu deli gibi seviyordum ama o bir kez bile beni hatırlamamıştı. Onun için ben kimdim ki? - TΛLIΛ SΣTΛ -

Bu kitap bir sosyal medya fenomeninin hayatını anlatmaktadır. `!!! sahneler, madde kullanımı ve argo kelimeler bulunur rahatsız olacaklar lütfen okumasın!!!` "Hiçbirimiz masum değiliz." İdil gün geçtikçe yorucu hayatının temposuna ayak uydurmakta zorlanırken aile bağlarının tamamen koptuğunu ve herkesin sadece işkolik şeklinde hayatına devam ettiğini fark eder. Onu sevenler ve sevmeyenler arasında sıkışıp kalır. Bir gün paylaştığı postun altına gelen bir yorumla her şey değişir. Hayatına yeni giren insanlar olduğu gibi onu tehdit eden mesajlar da almaya başlar. Bu mesajları atan kişiyi bulabilmek içinse illegal suç işleyen birilerinden yardım ister. Lakin her şey daha da zorlaşmaya başlar. Sırların kapısı açılırken, İdil hiç istemediği işlere bulaşmak zorunda kalır. Sosyal hayatında zorbalıklarla uğraşırken başına geleceklerden habersizdir. Bu kitap rahatsız olabileceğiniz unsurlar bulunmaktadır. Tatlış olduğu kadar vahşi bir kitaba giriş yapıyor bulunmaktasınız. "Kişiler ve kurgu tamamen hayal ürünüdür ve tüm hakları şahsıma aittir!!!"

HEPİMİZİN FARLI HAYATLARI FARKLI YOLLARI VARDIR BENİM NE HAYATIM NEDE YOLLARIM TAMAMLANDI HEPSİ YARIM KALDI

Bu yolda bakalim kim daha sansli cikacak ?

Alan`ın saçlarında neredeyse hiç eksik olmayan bir kurdele vardır. Sade, zarif ve özenle bağlanmış. Pek çok kişi onun tarzı olduğunu düşünür, kimileri de sadece bir alışkanlık. Ama o kurdele... sadece bir aksesuar değildir. Sessizce taşınan bazı şeyler vardır ya hani - konuşulmaz, gösterilmez ama hep oradadır. Alan`ın da öyle bir tarafı vardı Ailesinin ani ayrılığıyla sarsılan Alan Ölge, annesinden ayrılıp babasının yanına taşındığında sadece ev değil, tüm hayatı değişmeye başlar. Yeni bir şehir, yeni bir okul, yeni yüzler... Ancak bu yüzlerin ardında sırlar, fısıltılar ve maskeler vardır. Sessizliğin içinde saklanan gerçekler, Alan`ın geçmişindeki çatlaklarla birleşerek onu beklenmedik karanlıkların eşiğine getirir. Gördükleriyle gördüğünü sandıkları, tanıdıklarıyla aslında kim oldukları arasında kalırken, Alan kendini sadece yeni bir hayatın değil, çok daha derin bir oyunun içinde bulur. Ve bazı maskeler... çıkarıldığında her şey daha da karanlık olabilir.

Türk ama ailesi Rusya`da olan liya duman Babası Türk ama Rusya`da doğan ve yaşayan baran emir karahanlı

Diyarbakır’ın sert dağlarıyla, Batman’ın asi rüzgârları arasında yıllardır süren bir düşmanlık vardı. Bedirhan, kudretiyle saygı duyulan bir aşiret ağası; Zelal ise düşman aşiretin güzelliğiyle dillere destan kızıydı. Bir gece alınan karar, iki gencin kaderini çok değiştirecekti. Bedirhan, Zelal’i kaçırdı; çünkü aşkları, töreye ve kanla yoğrulmuş geleneklere meydan okuyordu. Bu yol, iki aşireti ateşe sürecek; aşkları ise hem en büyük güçleri hem de en büyük sınavları olacaktı. Oysa kader, hiç kimsenin tahmin edemeyeceği oyunlarla onları sınayacaktı.

Geri döndügü mahallede kapısını ilk açan yıllardır görmediği abisinin en yakın arkadaşıdır.Tanıdık bir tebessüm,geçmişten gelen güvenli bir sıcaklık taşır.Tanıdık bir yüzle başlayan sade ve içten bir hikaye.

"Ama sen hiç olmamışız farzet..."

Hırs, insanı zehirleyen bir kördüğümdür. Avcı hırslıydı, av ise korkuyordu. Ama av, avcıdan değil, onu zehirleyen hırsından korkuyordu.

Hayat size en iyi ikinci şansı, sahte bir ölümle verirdi. Amata başlangıç demekti ve kız kendini öldürerek hayatını başlatmıştı.

25 yaşındaki Mina Çığ,yaşadığı bazı talihsiz olaylar yüzünden ağır depresyona girmiştir,hep olumsuz düşünür. Yaşam sebebinin olmadığını ve hiç bir şeyi hak etmediğini düşünür.

Bu kitap bir aile nin iki çocuklarını bırakıp gitmesini anlatıyor

Polisiye bir hikayedir keyifle okumanız dileğiyle

Eflâl İlzem Yıldırım Aşk… Herkes için bir başlangıç sayfası; benim içinse sonunu önceden bildiğim bir hikâye. İçimdeki en zayıf halka. İnsan neye yakınsa oradan kırılırmış ya, ben de hep en çok sevdiğim yerden çöktüm. Aşk, bana güç değil, eksiklik hatırlatır. Birine bağlandığım an, kendi ipimi başkasının eline teslim ettiğimi bilirim. O tutarsa nefes alırım, bırakırsa düşerim. Ve düşmek… işte ben buna ölüm derim. Kalbin hızla çarpması, adının dudaklarımdan dökülmesi, gözlerine bakınca içimde yükselen o sıcaklık… Bunların hepsi bana zaafımı hatırlatır. Çünkü ben kimseye bu kadar yaklaşmamalıydım. Yaklaştıkça kendimden uzaklaştım. Sevginin değerli olduğunu söylediler, ama kimse sevmenin bedelinden bahsetmedi. Kimse, insanın en çok sevdiği tarafından en kolay öldürülebileceğini söylemedi. Bazen düşünüyorum; belki de ben aşkı hiç anlamadım. Ya da fazla anladım ve ondan korktum. Çünkü benim için aşk bir kapı değil, bir uçurum. Bir adım atıp kendini bıraktığında tutan olmazsa, düşüşün sesi yalnızca sende yankılanır. O yüzden aşka yaklaşmak bile ölümün nefesini ensemde hissetmem demek. Belki de sorun bende. Belki de ben aşka dayanacak kadar güçlü değilim. Ama bildiğim tek bir şey var: Birine kalbimi verdiğimde, kendi mezarımı kazmaya başlıyorum. Ve aşk benim için hep aynı cümleyle biter: “Zaafım oldun… ve her zaaf gibi beni öldürdün.” İhanet, insanın kalbine saplanan en soğuk bıçaktır; acısı geç kalsa da izi hiçbir zaman silinmez. En çok güvendiğin, en fazla yaslandığın kişi tarafından yaralanmak, yalnızca bir duygunun değil, bir dünyanın yıkılmasıdır. Çünkü ihanet, sadece verilen bir sözün bozulması değil, aynı zamanda insanın kendine olan inancının da çatlamasıdır. Ardından kalan sessizlik, kırılmış bir güvenin ağırlığıyla daha da derinleşir. Ve insan, bir gün yeniden güvenir mi bilinmez ama ihanetin bıraktığı gölge, kalbin en gizli köşesinde hep kendini hatırlatır. (…) “Adı ‘İhanet Günceleri’ olabilir, ama satırlarında sevgi saklı; çünkü kalbim en karanlık sayfalarda bile umudu ve bağlılığı buluyor.”

Her gülen mutlu değildi . Her kadın çocuk , Her erkek adam olamadı. Hayat hiçkimseye adil davranmazken bazılarına daha acımasızdır . Livia sizi kendi hikayesiyle etkilemeye geldi , Her kadının içinde sessiz bir güç yatar...

Ankara`ya grafik tasarım bölümü okumak için gelen Defne Çiçek,en yakın arkadaşı Bartu Kaya`nın basketbolcu abisi Emin Kaya`ya aşık olacağını bilmiyordu.

Uzun yıllar geçti, açılar yaşandı, kayıplar verildi. En zoru kayıp vermek miydi yoksa geride kalmak mı? Ruhen ölmek ama hala nefes almak… Reha ben, reha soykan. Başka bir isimle başladığım hayatıma bambaşka bir isimle geri dönüyordum. Reha ben, doğduğum kimlikle ölüp başka bir kimlikle kendi hayatıma geri dönüyorum. Kendi hayatıma başkası olarak dönmek, başka bir isimle, başka bir yüzle…

Aslında bazı hayatlar vardır ki sanki kaderi daha doğmadan karamsar yazılmış. Sadece herşey yolunda gitsin istersin... herşey olumlu olsun ve zorluklarla uğraşmak istemezsin... Sahra aslında bu olumsuzluklara rağmen gülmeyi başarmanın vücut bulmuş haliydi. Sahra en kurak topraklarda bile yeşermeyi başaran bir fidan gibiydi. En büyük okyanusta bile dalgalara karşı savaşan bir yosun gibiydi. Atlas ise okyanusların en karanlık merkezi gibiydi. Atlas yağmurlu hava da bile susuz kalmış bir bitki gibiydi. İkisi de bu hale nasıl geldi? Birbirlerini iyileştirebilecekler mi?

Asena ve Alp... İki farklı dünya Nereden bile bilirlerdi ki farklı sandıkları dünyaların aynı olduğunu. Bu iki dünyanın birleşmesi için gerekli olan tek şey 2 belge. Peki bu belgeler bu dünyaları nasıl değiştirecek. Peki sadece değiştirmekle mi kalıcak? Birinin dünyası alt üst olurken, diğeri kendi gücünün farkına varacak mı?

Zorla başlayan bir evlilik, ne kadar zor ve zahmetli olabilirdi? Bir kadın onu istemeyen kocasına karşı ne kadar sabırlı olabilirdi? Peki ya adam sevmediği bir kadına nasıl duygularının değiştiğini anlatabilirdi.? Bu evlilik hiç bu kadar zahmetli olmayacaktı.

Artık aramızda bir kan davası vardı.Düşmandık.Ve bu Aslanlı aşiretinin ruh hastası ağası beni kaçırmıştı...

Hafiften yaklaştı Yiğit. Bununla birlikte aynı anda geri gitti Dilruba. Yere bıraktığı bidona takılsa da Yiğit`e kalmadan toparladı kendini, azıcık utandı al al oldu yanağı. Öksürdü, soracağı sorudan emin olmayarak şöyle bir etrafta gezdirdi gözlerini Yiğit. Ağaca, kurda, kuşa, yerdeki tırtıla, köşede şip şip su içerek keyifle kendilerini izleyen kediye baktı. "Yavuklun var mı? Bi` sevdiğin?" Ani bir şok geldi geçti Dilruba`nın mavi gözlerinden. Köşedeki kedi bile şok olmuş gibi su içmeyi bıraktı. Bir tövbe çekti sessizce. `Belli...` dedi kendi kendine. `Bu az çapkın değil. Tipi de müsait az kız koşmuyordur bunun peşinden.` Bir elini beline koydu, eğilip bidonunu aldı eline. "Var!" dedi. Bilmem kaç bıçak saplandı Yiğit`in gönlüne. Ardından söylediği sözler bir bir söktü o bıçakları, yarasını sardı, üzerini bile öptü. "Kocam var benim, bebem de karnımda! Yanımda seni görürse vurur topuğundan alimallah! Hadi var git yoluna." Saçını savurur gibi başını salladı şöyle bir. İçinden `Hıh!` demeyi de ihmal etmedi. Eli belinde ardını döndü, salına salına gitti tahta kapıya. Girmeden önce arkasını dönüp kontrol (!) etme amacıyla baktı sadece. Göz göze gelince çekemedi birazcık bakışlarını. Eli cebinde kendine bakıp gülümseyen adamda takılı kaldı gözleri. O hafifçe başını eğip selam verince kendine geldi. Omzunu silkti nazlı nazlı. Ayaklarındaki çamuru otlara silip girdi tahta kapıdan içeri. Ardında ise derince iç çeken Yiğit`i bıraktı şüphesiz. "Ah ulan!" dedi cebinden sigarasını çıkarırken. "Ah ulan Kızılca, yaktın beni!" Kızılca`sının onu yaktığı gibi o da sigarasını yaktı. Akşama kadar ayrılmadı oradan, belki camdan başını uzatır diye.