"Reha, kendi adaletini ararken karanlık sokaklar ve etrafında ölümle örtülü sırlar... Peşinde saplantılı bir aşk, her adımı bir tehlike, her nefesi bir gizem. Kim kazanacak, kim kaybedecek?"

Karan`ın bir maçtan sonra hayatının değişmesi, lalin`in ise abisinin maçındaki son röportajından sonra değişen herşey

Esma 17 yaşında, geçmişini bilmeden büyümüş sıradan bir hayat sürmektedir. Yetimhaneden sonra evlat edinilmiş, kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan güçlü ama içine kapanık bir kızdır. Her şey normal giderken, hayatına hiç beklemediği bir adam girer: Kartal. Kartal onu bulur… ama neden bulduğunu Esma bilmez. Zamanla Esma, geçmişinin sandığı gibi “basit bir kayıp” olmadığını öğrenir. Gerçek ailesi, yıllar önce parçalanmış bir hikâyenin içindedir. Ve Esma’nın dönüşü sadece onun hayatını değil, herkesin dengesini bozar.

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Küçük kız, yıllarca boş bir odada büyür. Oda öylesine sessizdir ki, insan kendi nefesini bile yabancı sanır. Duvarlar çıplaktır, eşya hiç yoktur, ama odanın asıl ağırlığı sessizliktedir. Çünkü o odada ona öğretilen ilk şey konuşmak değil, susmaktır. "Ses çıkarma." Bu söz, ninnilerden daha sık tekrar edilir. Çocuk zamanla öğrenir. Boş odalarda en küçük ses bile yankılanır. Bir kalemin düşüşü, bir hıçkırığın titremesi, bir nefesin düzensizliği... Hepsi duvarlardan geri dönüp büyür. Ve o yankılar birilerinin hoşuna gitmez. Bu yüzden çocuk canı yansa da susar. Bir yerine vurulduğunda gözleri dolar ama ağlamaz. Korktuğunda köşeye çekilir ama yardım istemez. Çünkü bilir; acının sesi vardır ve o ses duyulursa yankı yapar, Bir gün küçük kızın kalbi kırılır. Nedenini tam anlayamaz. Belki sert bir söz, belki görmezden gelinen bir bakış, belki de yalnızca çocuk kalbinin taşıyamadığı bir ağırlık... Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlar. Ama ses çıkaramaz. Küçücük ellerini ağzına bastırır. Titreyen parmakları dudaklarını kapatırken, omuzları sessizce sarsılır. Çığlık olmak isteyen acı, boğazında düğümlenir. Gözyaşları akar ama odada tek bir ses bile duyulmaz. Çünkü küçük kız, ses çıkarmaması gerektiğini mâlesef acı çekerek öğrenmiştir. Ve bir süre sonra sessizlik onun hayat düzeni olmuştur,

Kitabını paylaşmamı isteyenler yazsın 🥰

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

Klasik gerçek ailem kurgusu

Yine parmaklarımı kütlettim, ellerim kavuşup birbirlerine baskı uygulamaya devam etti. "Peki, ya sana ihaneti başarırsa ve kaybeden sen olursan" Bir süre düşündü, belki de aklında toparladı. Derin bir nefes aldı. Bunun cevabını gerçekten de merak ediyordum. İnanmıyordum, bana bir şey olacağına. Hata mı ediyordum? Belki de. Fakat istesemde olmuyordu. "Ben tek başıma kaybetmem. Ben kaybedersem çevremdekiler de kaybeder." Durmadım, devam ettim sormaya. "Ya senin yakınında değilse?" "Uzağımda olması neyi değiştirir? Ben kaybedersem tek kaybetmem. Yakınımdaysa benimle birlikte dibe batar. Uzağımda ise tek başıma patlamam. Ben yanarsam yakarım."

Talya, anne ve babasını erken yaşta kaybetmiş, hayata tutunmaya çalışan dünyalar tatlısı bir kızdı. Değerlerini korumak için seçtiği o sakin hayattan sonra, o yaz teyzesinin evinde kaderiyle karşılaşacaktı. Teyzesinin oğlu Kerem o yaz yanında süpriz bir misafirle eve döner; Metehan ile yolları, hiç beklenmedik bir temizlik gününde kesişir. Gözlerin sakınıldığı, kalplerin ise sessizce birbiri için çarptığı; kurallarından ödün vermeden büyüyen mesafeli ve sıcacık bir aşk hikayesine hazır mısınız? O halde sizi şöyle yerinize alalım..

Abisi aşkı için kardeşini satar mıydı?? Asla olmaz denilen şey öyle bir oluyorki tüm hayatın mahvolmuş halde bulursun…

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Not: Haftada bir yeni bölüm gelecek.Dünyama, zihnimin kuytu köşelerine hoş geldiniz ****

Gerçek ailem, teşkilat sahibi aile. İki yarım hikâyedir aslında birbirini tamamlayan. Görünmez ip dediğimiz bir değil birçok yerden bağlar iki yüreği bir birine. İki yarım hayat birleşir ve koca bir ömür olur. Ne zaman gelir karşına çıkar kimse bilemez çünkü kader planla hareket etmez.Yarın uyandığında hiç kimse ne olacağını bilemez.Çünkü kader bir oyun ve insanlar sadece onun istediği doğrultuda sahnelenen aktörler.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

"Hanımefendi, eşinizin beyninde ateşli silah yaralanmasına bağlı olarak kalan bir mermi bulunmaktadır. Yapılan tüm incelemelerde merminin bulunduğu bölgenin çıkarılmasının mevcut durumda taşıdığı risklerin, yerinde bırakılmasından daha yüksek olduğu değerlendirilmiştir. Bu nedenle mermi cerrahi olarak çıkarılamamaktadır. Sevindirici olan nokta, eşinizde şu an için felç, konuşma bozukluğu, hafıza kaybı veya herhangi bir nörolojik işlev kaybı bulunmamasıdır. Günlük yaşam aktivitelerini yerine getirebilmekte ve genel sağlık durumu stabildir. Ancak beynin içinde bulunan mermi nedeniyle gelecekte öngörülemeyen nörolojik komplikasyonlar gelişme ihtimali tamamen ortadan kalkmış değildir. Ayrıca yoğun fiziksel efor, yüksek stres, darbe alma riski ve operasyonel koşullar altında görev yapmak ek sağlık riskleri oluşturabilir. Bu nedenle sağlık kurulu, eşinizin aktif askerlik ve operasyon görevlerinde bulunmasını uygun görmemiştir. Kararın nedeni mevcut bir engellilik veya nörolojik yetersizlik değil, beyninde bulunan merminin oluşturduğu kalıcı tıbbi risk ve olası komplikasyon ihtimalidir." Aylar sonra taburcu günü geldi. Arabayla eve dönerlerken arka koltukta oturan Hatem heyecandan yerinde duramıyordu. "Baba... eve gidiyoz mu?" "Evet kuzum." Hatem gözlerini kocaman açtı. "Sen de gelcen mi?" "Evet oğlum." "Kendi evimize mi?" "Evet." Hatem sevinçle alkışladı. "Yaaşaa! Babam da geliyo!"

Gayet normal bir hayatı olan Rabia, ve daha sonra bütün normalliğini zor bir hedefe bağlayan hayatı… Genel kurgu dediğine bakmayın kitap türlerine pek hakim değilim rastgele koydum

Kömür karası gözlerine bakarak fısıldadım, " Ben senin kaderin değilim" Derin derin gözlerime baktı sanki bişey çözmeye çalışıyor gibi sonra araladı o biçimli ve hafif dolgun dudaklarını, " Ben senin kaderin değilim, Eylül.... Ben kaçamadığın sonum" o an anlamıştım Emir Asaf şahoğlu `n dan kaçmak hiçte düşündüğüm kadar kolay olmayacaktı.

Birisinin hayatıyla ilgili aldığı kararları konu edinen cümlecikler.

Sevdiğin kızın berdel yoluyla evleneceğini duyar, onunla imkânsız olacağını ve hiç bir zaman olamayacağını kabullenir. Ama kader onun için çoktan her şeyi düşünmüştür. (Bu hikayemi wattpad`te yayınlıyordum ama artık wattpad`e giremiyorum. Bu sebepten artık burda yayınlıyordum _SiyahGecenin_ Kullanıcı adım da buydu.)

Ben Mirza Ulusoy bu benim hayat hikayem.. Benimle birlikte mutlu olmak üzülmek acı çekmek ve hayal kurmak istiyorsanız sizi hikayemi okumaya davet ediyorum. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Amerika`da açtığı restoran `da ayakları üzerinde durmaya çalışan bir Müslüman kızın, Amerika`nın ünlü iş insanı, Hristiyan adamın hikayesidir. Nicholas ve Hafsa`nın hikayesi..

Geçmiş bazı insanları bırakmaz. Türkan, yıllarca taşıdığı yaralarla hayata tutunmaya çalışan genç bir kadındır. Yeni taşındığı mahallede tek isteği sessiz bir başlangıç yapmaktır. Ama kaderin onun için başka planları vardır. Karşı dairede yaşayan Barış, karanlık geçmişini kimseye göstermeyen bir adamdır. Birbirlerinden uzak durmaya çalışsalar da hayat onları aynı yola sürükler. Aşk, sırlar, ihanetler, kayıplar ve intikam... Bazı yaralar kapanır. Bazıları ise insanın kaderine dönüşür. İhanetin, fedakârlığın, tutkunun ve acının iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Çünkü bazı insanlar birbirlerini kurtarmak için yaratılır. Ama önce birbirlerini mahvetmeleri gerekir.

Kitabımı merak ediyorsan burayı değil bölümlerini okumalısın ;)

Bir insan hafıza kaybı yaşadıktan sonra bazı insanlar değişebilir mi? Kardeşimin katili kim? neden öldürdü? Neden hafıza kaybı yaşadım?