Noah Filistin`e destek vermek için gittiği mitingte polis tarafından darp edilip kolu kırıldıktan sonra annesi onun artık Filistin`e sosyal medya üzerinden destek vereceğini düşünüyordu. Ama Noah savaşın en çok konuşulduğu çoğunluğu Müslüman olan Türkiye`ye gitmeyi planlıyordu. İnanç, köken, milliyet... Bunlar bir insanın iyi veya kötü olmasını belirleyen şeyler miydi? Noah bunu öğrenmeye gidiyor

Tüm hakları bana aittir, alınamaz, satılamaz, çoğaltılamaz.

Hani derler ya; "Âşkın yaşı yoktur." Küçük iki kalp zamanla tek bir kalbe dönüştü. Âşk, onların birbirine bağlılığının yanında utanırdı. Tamamlanmış kalpler, kırık ve eksik olmaya mahkûm edilmişti. ~ Yetiştirme yurdunun hem soğuk havasın da hemde sıcak odalarında büyümüş çocuklar... Aileleri tarafından neden terk edildiklerini bilmeden yaşarlardı. Çiçek, gerçekten de çiçek gibi bir kızdı; neşesiyle, güzelliğiyle. küçük kalbine çok şey sığdırıyordu. Kimse onunla arkadaş olmazdı. Tek başına oyunlar oynayarak kendi dünyasında yaşıyordu. Onun hayal dünyasını değiştirecek biri gelmişti yaşadığı yurda. Dağhan... Onun da karanlık dünyasını değiştirecekti aynı zamanda. Kimsenin arkadaşı olmayı istemeyen Dağhan, kimsenin arkadaş olmak istemediği Çiçek ile arkadaş oluyor. Hayatlarını değiştirecek çok şey yaşanıyor. Gün geliyor ve Çiçek evlatlık alınıyor. İkisinin hayat serüvenine o gün ara veriliyor. İkisi için de her şey yerle bir oluyor. Ona kalbinde en büyük yeri, kalbini veren doktor Dağhan; On yedi yıl sonra hemşire Çiçek` i bulunca aşkının peşinden giderek yarım kalan hayatlarını yeniden kurmak için onun yaşadığı şehire taşınarak komşusu oluyor. İkisinin de yarası gömüldüğü yerde çok derin. Çiçek` in kırılan kalbini iyileştirmek, Dağhan için sandığından daha zordu. Çiçek` in tekrardan birbirlerinin ilacı olabileceklerine inancı yoktu, karanlıkta büyüyen çocuk ise onun sevgisine çok muhtaçtı... 💗💐🦋💗🌸🌷 DAĞHAN&ÇİÇEK

Geçmişten doğan bir birlik; Kule Eğitim Merkezi. Oynanan bir oyun. Bedelini ölümle ödeyen bir aile. Hırsla haykırdım. "Kimliğim Sözcü, yapacaklarım sözümün teminatıdır!" "Ben, evini korumak için can alan o kadın! Kimse yolumda duramaz, beni asla geriletemez!" Üniformamdaki Kule amblemini hınçla söküp yere attım. "Varlığıma sıkılan tek kurşunla yıkarım bu yeri!" "Ve size son bir şans. Ya yolumdan çekilin ya da yolumu açın!"

Karşısında ne halde olduğumu az çok tahmin edebiliyordum. Gözyaşları kurumuştu ancak bir kelime daha etse yeniden ağlayacak, bu kez kendini toparlayamayacak gibiydi. "Topal Ağa", hakkındaki tüm sert söylentilerin aksine, gözyaşı dökmekten çekinmeyen oldukça duygusal biriydi. Odanın havası giderek ağırlaşırken, sonunda ağzındaki baklayı çıkardı. Endişesini bir an bile gizleyemeyerek konuşmaya başladı. Kalın, bariton bir sesle adımı telaffuz etti; sesi, ismime bile zarar vermekten korkar gibi bir tınıya sahipti: "Selin... Bir daha kendine zarar verme, Selin."

Mardinde birçok evlilik aşktan değil berdel kararı ile yapılır, töre birçok çiftin birçok Aşkın üzerine çöker . Uzun yıllardır Mardin`de yaşayan 2 köklü aşiretin kendi soylarından olan 2 kişinin birbirlerini severk kaçmaları ile başlayan bu olay zamanla kan davasına dönüşür tüm aşiretler bu durumdan huzursuzluk duyar ve bu iki aşiretin arasındaki savaşı durdurmak için bir karar verirler ve verdikleri karar iki gencin hayatına mal olur bir tarafta üniversite okuyabilmek için evden kaçmaya çalışan mihra Karataş diğer yanda ise Arslanoğulları aşiretinin başı Sancar Arslanoğlu Bakalım bu hikayede Sancar Arslanoğlu & Mihra Karataş nasıl bir ikili olacak

Leyal Sancak, bir yıl önce hayatının en büyük aşkını ardında bıraktığını düşünür. Geçmişi geride bırakmaya çalışırken, hiç beklemediği bir haber onu kaçtığı gerçekle yüzleşmeye zorlar. Üstelik bu kez mesele yalnızca kırık bir kalp değil, zamanla yarışan bir hayat meselesidir. İstanbul`un kalabalığından Bodrum`un huzurlu kıyılarına uzanan bu yolculukta, deniz sadece dalgaları değil, yıllardır saklanan sırları da kıyıya vuracaktır. Her karşılaşma eski yaraları yeniden kanatırken, her sessizlik söylenmemiş cümlelerin ağırlığını taşıyacaktır. Peki ya bazen en büyük savaş, sevdiğin insanla değil, ondan geriye kalan anılarla verilirse? "Sen ne istediğini bilmeyen..." "Aklımda, kalbimde, her zerrem de seni istiyor Leyal. Yani ne istediğimi biliyorum." Leyal Sancak. Ekin Arel Erginsoy. Bu kurgudaki, kurum, kuruluş ve diğer her şey hayal ürününden ibarettir.

Mahalleye gelen Altuğ yeni bir arkadaş grubuna dahil olur ve Leyla zaman içinde Altuğ`a aşık olur. Ani bir kararla anonim olarak yazmak ister..

**Değişen Kaderler: Karadeniz`de Kan Yanılgısı** adlı hikayenin konusu kısaca şöyledir: Karadeniz`in birbirine düşman iki köklü ailesi olan Doğanlar ve Dağlılar, aynı gece ve aynı klinikte çocuklarını kucaklarına alırlar. Ancak, bölgedeki sert fırtınanın ve hastanedeki elektrik kesintisinin yarattığı kaos ortamında, yeni doğan bebekler yanlışlıkla yer değiştirir. Kendi çocuklarının genetik özelliklerine zıt olan bebekleri, aileler büyük bir yanılgıyla kendi öz evlatları sanarak büyütürler. Düşmanının kanını taşıyan çocukların aileleri tarafından sahiplenilmesiyle başlayan bu büyük yalan, yıllar sonra ortaya çıkacak bir tesadüfle her iki ailenin de hayatını kökünden sarsacak, intikam ve sadakat duygularını karşı karşıya getirecektir.

Yıllar önce barış içinde olan bozkurtoğlu hanedanlığı ve çevikarslan hanedanlığı çevikarslan kralının bozkurtoğlu kralını öldürmesiyle düşmanlık başlatmış savaşa kapılar açılmıştır şimdi ise düşman olarak yetiştirlen intikam almaları istenen tahta çıkmaya çalışan krallık varisleri`nin yolları kesişmiştir ve varislerimiz düşmanlığın içinde aşkı bulmuştur Dikkat !!! Kitapta farklı çağlardan ögeler bulunmaktadır ve kitap tamamen kurgudan oluşmaktadır Ayrıca kitabımıma wattpaddende ulaşabilirsiniz Wattpad hesabım medine55 ♡Keyifli okumalar dilerim♡

"Kafka’nın dediği gibi, çaresizlik bazen insanın kendi kalbinin gürültüsünden başka bir şey duyamamasıdır. Ve Woolf’un hatırlattığı üzere; en büyük yalnızlık, sığındığın her gökyüzünde biraz daha yabancılaşmaktır. Bu roman; çaresizliğin içinden geçerek kendi kalbine mülteci olanların hikayesidir." "Aşk, her şeyin bittiği yerde başlayan o sarsılmaz inattır; insan unuttuğu şeyleri bile kalbiyle hatırlar. Çünkü mesafe ve zaman sadece teni ayırır, birbirine mühürlenmiş ruhları asla." "Büyük bir acı, ruhun göç etmesidir. İnsan yaşarken de mülteci olabilir; kendi bedeninden, kendi geçmişinden ve kendi ülkesinden kaçmak zorunda kaldığında..." — Stefan Zweig

"Hevin..." diye başlar hikaye. Anlamı sevgidir. Kulaklara fısıldandığında huzur veren, iç ısıtan o koca, sıcak kelime: Sevgi. Ama kader, bazen insanla alay eder gibi isimler fırlatır yüzüne. Adı sevgi olan bir kız, sevgisizliğin en kör kuyusunda, buz gibi bir karanlıkta büyür müydü? Büyürdü. Hevin, o kuyunun ta kendisiydi. Tülay ve Caner’in öfkeli bağırışları, evin içinde yankılanan o ağır el darbeleri onun teninde birer morluğa, ruhunda ise derin birer uçuruma dönüşürken; Hevin adının ağırlığı altında her gün biraz daha eziliyordu. Vücudundaki her bir iz, adının tam tersi bir nefretin imzasını taşıyordu. Oysa tam o anlarda, şehrin bambaşka bir yakasında, ultra lüks bir villanın odasında Nazlı, Özdemir ailesinin el üstünde tuttuğu, şımarıklığıyla etrafındakileri canından bezdiren o kız, hunharca para harcamakla meşguldü. Kaderin adalet terazisi çoktan bozulmuştu. Ta ki o güne kadar...

Gonca Altıntaş İstanbul`da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır`dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır`a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

Bazı gerçekler ortaya çıkmak için bekler. Bazı sırlar ise insanları değiştirmek için... Bir savcı, bir doktor, bir adli uzman ve bir avukatın yolları karanlık bir dosyada kesişir. Geçmişin izleri, saklanan gerçekler ve imkânsız görünen duygular arasında adaletin bedeli hiç kolay olmayacaktır.

BİR KARDEŞİN KALEMİNDEN GERÇEK BİR MÜCADELE HİKAYESİ

Hayatları birbirinden farklı iki kardeş karşılaşırsa ne olur? Gerçek ailem kurgusu

Bazı duygular vardır, adı konulsa bile tam anlatılamaz. İçinde özlem vardır ama sadece özlemek değildir. İçinde sevgi vardır ama sadece sevmek de değildir. İşte saudade, tam olarak böyle bir duygudur… Eksik kalan bir şeyin, geri gelmeyecek bir anın ya da artık dokunamadığın birinin kalpte bıraktığı o derin, sessiz iz. Saudade, sadece bir kaybın ardından hissedilen boşluk değildir. Aynı zamanda hatırlamanın, değer vermenin ve bir zamanlar gerçekten yaşamış olmanın en güçlü kanıtıdır. Eğer bu satırları okurken kalbiniz bir an duraksar, gözleriniz uzaklara dalar ya da içinizde tarif edemediğiniz bir his belirirse… bilin ki yalnız değilsiniz. Çünkü saudade, herkesin içinde bir yerlerde saklıdır. Bu kitap, o saklı yere dokunabilmek için yazıldı.

Biraz dram biraz edebiyat ve romantiklik seviyorsanız, Ahsen`in hayatına bir şans vermenizi tavsiye ederim. İyi okumalar.💙✨ Okuduğunuz her şey hayal ürünüdür.

Diyarbakır`ın toprağı alev, Karadeniz`in suyu hırçın. Barlas Karan, Diyarbakır`da doğmuş bir fırtına. Elvin Bade, Ordu`dan kopup Diyarbakır`a savrulmuş bir dalga. Kardeşi kaçırıldı. Namusu çiğnendi. Mecburiyetten doğan bu evlilikte, ikisi de birbirinin düşmanı olmalıydı. Ama kader, "İki Şehrin Yazgısı"nı tek bir ateşe yazdı... Barlas Karan Arsoy Elvin Bade Sancaktar ...

Bazen bir skandal, tek bir fotoğrafla başlar. Bazen de tek bir bakışla. İnsanlar gazetelerin manşetlerine inanmayı sever. Gördükleri her kareyi gerçek, duydukları her fısıltıyı doğru sanırlar. Oysa hiçbir fotoğraf, çekilmeden birkaç saniye öncesini göstermez. Hiçbir manşet de iki kalbin gerçekten ne hissettiğini anlatamaz. Bu hikâye, milyonların tanıdığı bir kadının ve adını sadece yaşadığı topraklarda fısıldayan bir adamın hikâyesi. Biri, alkışların arasında yaşamayı öğrenmişti. Diğeri, sessizliğin içinde hüküm sürüyordu. Biri ışıkların altında parlıyordu. Diğeri gölgesiyle bile saygı uyandırıyordu. Kimse onların yollarının kesişeceğine ihtimal vermemişti. Belki de bu yüzden, bütün ülke o gün tek bir kelimeyi konuştu. Skandal. Ama kimse gerçeği bilmiyordu. Çünkü bazı aşklar, manşetlere sığmayacak kadar derin; bazı sırlar ise anlatılmayacak kadar ağırdır. Ve her şey... Mardin`e uzanan o uzun yolda başladı.

20 yıllık hayatında çekmediği eziyet kalmayan kumsalın aslında Her şeyinin yalan olduğunu öğrenir...

Senden hiç bir sorumluluk istemiyorum" "Sınır ihlali yapıp çok yanlış surlara girdin. Bu gece yapacağımız hatanın içinde duygu yok, sorumluluk yok sadece bir birimizin ihtiyaçlarını gidereceğiz.." Fısıldayarak devam etti "Ve bugün olanları unutsan bile sınırı zorlayıp benim topraklarıma girmeyi sen istedin. Bunu unutmayacaksın.." Gülümsedim. "Sen unut desende ben unutmayacağım."

Arkamdan gelen ses ile adımlarım durdu. "Hey, yakışıklı!bunu unuttun galiba!"arkamı döndüğümde yere düşen araba anahtarını elinde gördüm. Kadın yanıma geldi titrek adımlarla. Sonra anahtarı uzattı. Tam alacakken geri çekti. Kaşlarım çatıldı. "Eğer bir kere öpüşürsek veririm." Nefes verdim. Sakin ol oğlum. Bileğini kavradım ve kadını kendime doğru çektim. Ama hesaplamalarımda bu kadar yakınıma çekeceğim yoktu. Burun buruna gelmiştik. Yutkundum. Kokusu burnuma ilişti. Derin bir nefes aldım. Kokusu... Acayip bir şekilde çok güzeldi. Vanilya kokuyordu. Ya da bir bilmediğim çiçek kokuyordu. Kokunun ne olduğunun önemi yoktu. Önemli olan bu kokuyu hep duymak istememdi. Parmaklarım hâlâ bileğindeydi. Kadın ise gözlerini gözlerime dikmiş, en ufak geri çekilme göstermeden bana bakıyordu. Aramızdaki mesafe o kadar azdı ki nefesi yüzüme çarpıyordu. Sinirle nefes verdim. "Şu anahtarı ver." Dudakları küçücük kıvrıldı. "Önce ödül." "Çocuk musunuz siz?" "Bazen." Gözlerimi kısa bir anlığına kapattım. Sabır taşı olsam çatlamıştım. Tam konuşacakken kadın bir anda kaşlarını hafifçe çattı. Bakışları omzumun arkasına kaydı. Yüzündeki o alaycı ifade silinmişti. "Yakışıklı..." Ses tonu değişmişti. Kaşlarım çatıldı. "Ne var?" Cevap vermedi. Kadın bir anda bana yaklaştı. Beklemedim.Parmaklarını ceketimin yakasına hafifçe tutturdu. Gözleri gözlerimdeydi. "Bir şey söyleyeyim mi?" "Söylemeyin." "Geç kaldın." Kaşlarım çatıldı. "Neye?" "Beni susturmaya." Sonra bir anda elimin arasından kayar gibi yaklaşarak ensemden tuttu.Ve dudaklarını dudaklarıma bastırdı. Bir saniyede. Gözlerim kocaman açıldı. O ise dudaklarımı emmeye başladı. Hareketsiz kaldım. Bu, bu, bu kadın ne yapıyordu?! Neden öpüyordu beni?! Öpüşmek mi? İĞRENÇ! BENİ SEN BOZARSIN

"Gitmek gibi bir düşünce belirdiyse aklımda, Kizdığımdandır. Kizgınlıklar da sevgiye dahil."

Yıl 1500 lerdeydi.Dünya tam olarak Orta Çağ’ı yaşıyordu.Toplumsal eşitsizliğin yaşandığı,imparatorluklar ve krallıkların olduğu, zor şartlarda ; özellikle bir kadın olarak şanslıysanız yaşardınız.Ha ben kim miyim?Ben prenses İlora.Peki bir prenses olarak hanedanın gerekliliklerini yerine getirip onlara boyun eğmek mi daha zor, yoksa her şeye rağmen kendi yolunu çizmek mi…