Gonca Altıntaş İstanbul`da doktorluk yapmaktadır. Bir gün ansızın memleketi Diyarbakır`dan gelen telefonla, hemen Diyarbakır`a gider. Onu bekleyen olaylar çıkmaz bir hikâye yelken açar.

Bir Anka misali, yanmış hayatımızın küllerinden doğduk. Birbirinden kopmuş beş kişi... Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüyen, aynı hayalleri paylaşan bu beş kişi, şimdi birbirine yabancı, hatta düşman. Bir psikolog, başkalarını kendi karanlıklarıdan kurtarırken, kendisi karanlığın içine düşüyor. Bir polis, adaletin peşinde koşarken, aslında eski bir dostunun izini sürüyor. Bir mafya, intikamın kanlı yollarında yürürken, kendi ablasını hedef alıyor, aşktan yok oluyor. Bir ajan, gerçeği saklamakla görevlendirilmişken, eski bir ihanetle yüzleşiyor. Ve aralarında tüm bu karanlığı kahkahasıyla delen, geçmişin yükünü hafifleten biri... Aynı şehirde yeniden karşı karşıya geldiklerinde, hem sevgiler hem de silahlar çekiliyor. Dostlukla düşmanlık, aşkla nefret birbirine karışıyor. Herkesin gizlediği bir sır, herkesin içine işleyen bir yara var. Nihandan Gelenler, sadece kaybolmuş dostlukların değil, küllenmiş duyguların da hikayesi. Peki, bu beş kişi yeniden aynı yolda yürüyebilecek mi, yoksa nihanda yarım kalan geçmiş onları sonsuza dek birbirine düşman mı edecek?

Bazı yollar vardır seni bir yere götürdüğünü sanırsın, oysa onlar seni senden alıp ait olduğun yere bırakır. İnsan bazen gitmek gitmek zorunda kalır, kalmak için değil dönmeyi öğrenmek için. Şehirler değişir, sesler susar, yüzler yabancılaşır. Ama kalbin… hep aynı yere bakar. Ve bir gün, adını bile anmaya cesaret edemediğin o yer seni çağırır. Bu gidiş hikayesi değil. Bu köklerine geç kalmış dönüş hikayesi…

Gençliği vermiş bir kadın, sadece sabrının sonuna gelmişti. Geride bıraktıklarına döndüğünde elini uzatmaya cesareti olmayan adam, hasretle kalmıştı. Aylin~ Tamer ( Buraki isim, olay ve zaman tamamen hayal ürünüdür.)

Hiçbir şey anlatıldığı gibi değildir, yaşandığı gibidir.

Karanlıktan kaçarken daha karanlık bir adama sığınmak.... Hayatının en büyük hatasımı yoksa kaderimi ? "Tehlikenin Kucağında" onun kaçış değil yeniden doğuş hikâyesi...

Toxic ilişkiden kurtulmak mı?

Mahalleye gelen Altuğ yeni bir arkadaş grubuna dahil olur ve Leyla zaman içinde Altuğ`a aşık olur. Ani bir kararla anonim olarak yazmak ister..

Ekran karardıktan sonra kimse konuşmadı. Odanın içinde garip bir ağırlık vardı. Sanki biraz önce izledikleri şey bitmemişti de… odanın içinde kalmıştı. “Orada biri vardı,” dedi Lara. Sesi netti. Fazla net. Tamer başını yavaşça salladı. “Hayır.”dedi Aynı kaydı izlemişlerdi. Aynı saniyeyi. Aynı görüntüyü. Ama aynı şeyi görmemişlerdi. Evser hiçbirine katılmadı. Gözlerini ekrandan ayırmadan sordu: “Sen ne gördün?” Soru kime sorulmuştu, belli değildi. Cevap veren de olmadı. Çünkü önemli olan cevap değildi. O an herkes çoktan bir şey seçmişti.

Herkesin bir dönüm noktası vardır. Benimki ise karanlığın tam ortasında başladı. Geçmişin gölgesi peşimi bırakmazken, hayatımın en yanlış yerinde onunla karşılaştım. Soğuk bakışları, mesafeli duruşu ve suskunluğunun ardında sakladığı fırtınayla… O, karanlığı seçmişti. Ben ise karanlığa mahkûmdum. Onun dünyası intikam üzerine kuruluydu; benimki ise kaçmaya çalıştığım acılarla doluydu. Ama bazen en tehlikeli insanlar, en kırık kalplere dokunur. Aramızdaki bağ bir tesadüf değildi… Bir sır, bir hesaplaşma ve belki de geri dönüşü olmayan bir seçim bizi aynı yolda yürümeye zorladı. Karanlık ikimizi de içine çekerken, aşk en beklenmedik anda aramıza sızdı. Bazı hikâyeler ışıkta başlamaz. Bazıları karanlıkta doğar… ve ya her şeyi yakar, ya da küllerinden yeniden doğar.

Aslında herkes içinde bir vicdan taşır ancak önemli olan o vicdanı hissetmek ve başkalarına o kalbin var olduğunu hissettirmektir... Almina Karayel, hayatındaki tüm yaralara ve bu acımasız dünyanın hoyratlığına rağmen sahte mutluluk maskesini düşürmez, kimseye zaaflarını göstermezdi.. Gerçek mutluluğun bir gün kapısını çalacağına, sevinçten gözlerinin dolacağı o ana dair ümidini içten içe kaybetmemeye çalışırdı.. Çünkü bazı insanlar mutluluğa geç kalırdı, Almina geç kalanlardan olmayı ise hiç istemezdi.. Bu cani ve adaletsiz dünyaya karşı şansını denemek zorundaydı. Kim bilir belki şansı yaver giderdi, Belki de kaderi, onu çoktan kurbanı seçmişti...

Savcı Askere kurgusudurr

10 örgüt 10 varis... Lavin, Hekate`nin gölgesi altında büyüyen genç bir kızdır. Ona doğduğunda ilk öğretilen şey nefrettir. Nefret... Bu dünya, düzenin adı altında kurulmuş kusursuz bir sistemdi... Her düşman ezelden beri tanımlanmıştı. Ya da öyle sanılıyordu...

Mafyada aşk başkadır... Bir hoca, bir polis amiri, bir mafya, mafya liderinin sevgilisi bir kız.... Onların hikayesi bir şekilde kesişiyor. Bir üniversite hocası, eski öğrencisi bir polis amirine aşıkken; sonra, mafyanın sevgilisine aşık oluyor. İki aşk arasında; iki ateş arasında kalıp ..... Bakalım ne, nasıl olacak? :)

Mezun olduktan sonra bir kafe işleten Nazlı, dükkan sahibinin onu çıkarmasıyla yeni bir dükkan arayışına girer. Bu süreçte çocukluk arkadaşıyla yaşayan Nazlı, arkadaşıyla evden de çıkmak zorunda kalırlar. Böylece yeni bir mahalleye taşınan ikiliyi yeni maceralar beklemektedir. “Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: ya bir insan yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir.” der Tolstoy. Bizim hikayemiz de böylece başlamış oldu.

Kitap kapağı tasarlıyorum.

Türk Mafya Lideri Harun Cihan Aktan ile Cumhuriyet Savcısı Firuze Aldinç... Bir aile meselesi ile yolları kesişen iki insanın hikayesi, Cihan Mavisi.

Babamın çağırması üzerine Rusya`ya gelmiştim. Nerden bilebililirdim ki, hayatıma farklı dinden birisi gelip beni degiştirebileceğini?

Yılların sırrı bir mutluluğun hançeri olursa

Deliler de günlük tutar! (yersen) Kimse okumasın diye tutuluyorum bu günlüğü. Neyse, çok uzattım demi? Asıl konuya gelirsek; Ben Kaan. Tanıştırayım, bu da günlük işte.

Mira, bilinmeyen numaradan gelen mesajların sadece bir şaka olduğunu sanıyordu. Ama mesajlar onu izliyordu… Mert ise hatırlamaması gereken bir geçmişin içinde sıkışmıştı. Gerçek ile sistem arasındaki çizgi silinirken tek bir kural vardı: Hatırlarsan oyun biter.

"Bir kere ya, bir kere! Bir kere de ben dediğimi yapın lan! Bir kere! Dişimi kıracağım, sizin gibi lavuklar ancak bana rast gelir zaten. Şerefsizler." Asabım bozulmuştu. Neymiş efendim, şirket hisselerinin birçoğu evli ve çocukları olan abilerime verilecekmiş! Bok yerler... Ben sağ olduğum müddetçe, kimse benim olanı alamaz. O kadar! Sandalyeye daha da yayıldım, başımı ellerimin arasına alıp soluklandım. Daha şirketin yolunu bilmeyenler, bana ahbaplık kesilmekten başka bir şey bilmiyorlardı. Oysa ki ben canımı dişime takıp gece gündüz çalışmıştım. Onlar ortalıkta fink atarken, ben ter döküyordum. Onlar gece kulüplerinden çıkmazken, ben kendi çabamla yolumu çiziyordum. Onlar her gece bir kadının koynunda uyurken, ben iyi bir geleceğim olsun diye didiniyordum. Ben koskoca Kenan Azadoğlu’yum. Buraların hiçbirine yapmamıştım, yapmayacaktım da. Babam ağa olmasına rağmen, ben kendi şirketimi kurmuştum. Babamın şirketi iflas etmişken, benim şirketim her geçen gün biraz daha ihtişam kazanıyordu. İlaçlarımı içmeliydim. Doktor, ilaçlarımı ihmal edersem durumumun kötüye gideceğini açıkça söylemişti. Sakin olmalıydım. Daha 26 yaşındayken felç kalmak isteyeceğim son şeydi. Maazallah başıma bir şey gelse, beni ortadan kaldırmak için ellerinden geleni yaparlardı. Hele o Kezban cadısı... Kimseye fırsat vermeden, ilk o beni cehenneme yollar. Şeref yoksunu bir insandan farksızdı. Kimseye bir hayrı dokunmayan, aile dağıtan bir kadındı. Kadın demek bile kadınlara hakaretken, bu kadın, ortada namuslu rolü kesip göz boyamaktan başka bir bok bilmiyordu. Yedi aylık hamile annemi merdivenlerden itmiş, annemin ölümüne sebep olmuştu. Üstelik kardeşim de o olay yüzünden erken doğmuştu. Kezban yüzünden, güzeller güzeli can parçam Canan’ım tekerlekli sandalyeye mahkûm kalmıştı. Telefonum titrediğinde aramaya baktım. Can parçam arıyordu. Derin bir nefes alıp hızla kendime geldim. Onu üzmek, isteyeceğim son şeydi. Telefonu açtığımda Canan bıcır bıcır konuşmaya başlamıştı bile. Canan: Ağabeyim, nasılsın, iyi misin? Ben: Güzelim, can parçam, sen iyi misin? Canan: Abi, benim canım çiğköfte istedi. Geldikten sonra bana ellerinle çiğköfte yapıp yedirir misin? Ben: Can parçam, lafı mı olur? Ağabeyin değil miyim? Yaparım tabii. Sen iste, konağı ateşe bile veririm. Kıkırdadı Canan: Ağabeyim, sen iyi ki varsın yaa... Yine lafları uzatarak konuşuyordu. Biliyordu ki, en sevdiğim şeydi. Ben: Ağabeyin kurban olur kuzuma. Merak etmeyesin. Erken geleceğim. Sen şimdi git, bir iki bir şeyler ye. Aç kalma sakın. Canan: Ağabeyim, beni hiççç merak etmeyesin. Benim karnım yıla basa dolu. Sen gelene kadar da yerim. Ben: Yiyeceksin tabii. Ağabeyin boşuna çalışmıyor yaa. Canan: Canım ağabeyim, sen hiç merak etme. Ben senin kazandığın paraları çatır çutur yiyorum. Bugün de mağazaya gitmeyi düşünüyorum. Ben: Can parçam, hava sıcak. Sağlığın etkilenmesin. Canan: Ağabeyim, ben iyiyim. Hem tek çıkmayacağım. Korumalar da yanımda olacak. Ben: Elbette ki olacaklar. Boşuna para vermiyorum. Şöyle bir karı kız peşine düşmesinler de, yanında adam gibi dursunlar. Canan: Ağabeyim, sen hiç merak etme. Senin korkundan, bir milim bile benden uzak durmuyorlar. Ben: Can parçam, ben kartına para atacağım. Gönlünce harca, gez dolaş. Sağlığına dikkat et. Bu arada başka diyeceğin yoksa kapatmam lazım. Canan: Ağabeylerin bir tanesi, canım ağabeyim... Sen merak etme. Ben: Hadi sağlıcakla. Canan: Bye bye. Telefonu kapatır kapatmaz Cihan’ı aradım. Cihan ve Cahit… Aradığımda her zamanki gibi uzun süre çalmasını bekledim. Beşinci çalışta açılan telefonla bir an duraksadım. Normalde pezevenk onuncu çalıştan önce açmazdı, şaşırdım. Ben: Alo. Cihan: Buyur ağam, hayrola? Ben: Canan elbise falan alacak. Yanında durun. Cihan: Ağam etme eyleme... Canan Hanım mağazaya gitti mi çıkmıyor, bir de akşam olmadan dönmüyor, bilirsin. Ben: Cihan, oraya gelirsem topuklarından asar, yarım saatte bir kafanı suya sokarım. Dediğimi yap. Cihan: Ağam, emrin ola. Ben: Ha şöyle, adam ol. Ha bu arada, Cihan, kaşın gözün oynamasın. Cihan: Ağam, benim kaşım gözüm ne zamana oynamış? Tessüf ederim. Ben: Cihan, Cahit’i sana  düz getirip yan sokmadan dediğimi yap de. Cihan: Emrin olur ağam. Telefonu kapatıp işime odaklandım. Bu ayki kazançlar epey yükselmişti. Ancak boşa harcayacak zamanım hiç yoktu. Elimdeki dosyaları alıp teker teker okumaya ve imzalamaya başladım. Hiçbir evrakı gözüm kapalı imzalamazdım. Zamanında yaşadığım tatsız olaylar, bu konuda titiz davranmamın en büyük sebebiydi. Küçüklüğümden beri tek isteğim, biricik kız kardeşimin her isteğini yerine getirmekti. Annemin yokluğunda ona en iyi şekilde bakıp, iyi bir hayat yaşamasına olanak sağlamak için elimden geleni yapıyordum. Elimdeki dosyalara gömülüp projeyi incelemeye başladım. Dosyada, gelecek vadeden bir projeye gözüm takıldığında dudaklarımda hafif bir gülümseme oluştu. Tamamen doğa dostu ve düşük maliyetle hayata geçirilecek bu proje, epey para edecek gibiydi. Hemen önümdeki telefonu aldım ve asistanımı aradım. Sen: Alo, Sezin. Bana müdürü çağır. Sezin: Tamam efendim. Telefonu kapattım, gözümü tekrar dosyaya çevirdim. Kısa süre sonra Cemil Bey kapıyı tıklattı. "Gel," dedim. İçeri çekingen adımlarla girdiğinde, karşı koltuğu işaret ettim. "Fire Oranlarını Azaltma Projesi" başlıklı dosyayı önüne bıraktım. Gözümle “bak” der gibi işaret ettim. Dosyaya göz attığında ona döndüm. "Güzel iş," dedim. Bunu beklemiyor olacak ki, şaşırdı. "Efendim, beğenmenize sevindim," dediğinde, hafifçe güldüm. Yüzüne baktım. "Bir de sen açıkla bakalım projeyi," dedim. Bana bakıp hızla konuşmaya başladı: Cemil: “Bu çalışmanın amacı, üretim hattında meydana gelen firelerin sebeplerini analiz ederek, üretim süreçlerinin iyileştirilmesi ve fire oranlarının düşürülmesine yönelik sistematik öneriler sunmaktır. Bu proje sayesinde: Maliyetler azaltılacak, Kaynak israfı önlenecek, Üretim verimliliği artırılacak ve Kalite standardı iyileştirilecektir.” Yüzüne baktım. "Aferin," dedim. "Efendim, beğenmenize çok sevindim. İnanın, güveninizi sarsmayacağım," dedi. "Bak," dedim, sesimi biraz alçaltıp sertleştirerek, "Bu proje iyi sonuç vermezse, bu belgeleri sana yediririm." Yutkundu. "Tamam efendim," deyip odadan çıktı. Saatler sonra gelen telefon aramasıyla hızla ayağa kalktım. Arayan Canan’dı ve sesi korkmuş gibiydi. Canan: Ağabey, hemen eve gel! Ben: Ne oldu canım? Bir şey mi oldu? Canan: Abi... Yaren Abla, Dağdelenlerin oğluyla kaçmış! O an yerimde donakaldım. "Osalak kızın böyle bir şey yapacağı belliydi," dedim dişlerimi sıkarak. Canan: Ağabey... Berdel kararı aldılar! Bu söz, kafamın içinde dönüp duruyordu. Bir an sustum. Canan’ın sesi beni kendime getirdi. Canan: Ağabey? Ben: Kime berdel istiyorlar?! Canan: Sana, ağabey... Boğazımdan öfkeyle gelen bir homurtu koptu. Ben: Nasıl olur bu?! Canan: Vallahi ağabey, Dağdelenlerden Burhan Ağa, kızını kolundan tutup evin önüne attı bile. Berdelin olmama gibi bir ihtimal kalmadı, herkes sus pus! Ben: Olmaz. Sertçe ve kararlı bir şekilde söyledim. Canan: Vallahi abim, gelmelisin. Hemen gel! Ortalık çok karıştı, çok! Hemen yerimden kalkıp hızlı adımlarla yürümeye başladım. Odadan çıkıp asansörün önüne geldiğimde, düğmeye bastım. Asansör hızla geldi. Biner binmez dakikalar içinde aşağı indim. "Hemen arabamı getirin!" dedim. Dakikalar sonra araba gelirken hızla kapısını açıp bindim. Emniyet kemerini bile takmadan aracı sürmeye başladım. Ellerim titriyordu. Birinin benim adıma karar vermesi, en nefret ettiğim şeydi. Böyle bir kararın da ancak Kezban cadısının başının altından çıkacağı belliydi. Trafik ışığının kırmızıda yanmasına aldırmadan geçtim. Çıkacak ceza, gram umurumda değildi. Konağın önüne geldiğimde, arabayı hızla kenara çektim ve indim. Koşar adımlarla konağa girdim. Yerde ağlayan bir kız, görüş alanıma girdi. Üstü başı toz toprak içindeydi. Üstelik giysilerinde kan lekeleri vardı...

Karanlığı düşünün, etrafta hiçbir ışık hüzmesinin olmadığını. Sadece hayal edin, o ıssızlığın içinde bir şule ne kadar kıymetlidir ademoğlu için. Korkmaz en basiti, yaşamı hisseder, umudu kazanır ve yahut yeniden doğar. Çünkü o karanlıkta ölüme terk edilişinin ardından kim veya ne olduğunu bilmediği bir nur ona el uzatmıştır. Kaan karanlıktı bu hikâyede Efsun ise o hale. Kaan karanlığında ölmeyi beklerken hayatta değer verebileceği parıltıyı gördü ve ona tutundu. Efsun ise Kaan için bu kadar kıymetli olduğunu bilmeden çekti çıkardı o kuyudan. Sonunda ise Kaan geçmişini, ağıl da bulduğu ziya nın gölgesinde bıraktı....

"Artık bu işin içindesin çıkışın yok Aylin" "Bir gün hepinizin sonu olacağım, sizin sonunuz benim çıkış yolum olacak"

Mentira serisi1# Ailesinin ihaneti üzerine yıkılmak yerine onlardan büyük bir intikam almak isteyen Agatha nieve fuentes ortaya koyduğu "ölüm başlı güve" sayesinde ailesinin Türk düşmanı oğluyla anlaşmalı bir evlilik imzalarlar. İspanyaya bu şatafatlı ve lüks odalarının içinde dönen kirli sohbetleri bu ikili ortaya çıkarabilecek mi Agatha intikamını alarak ailesini ezip geçebilecek mi? Kitap başlama tarihi:29.05.2026