İlk görüşte aşka inanmam ama onu gördüğümde dünyam aydınlandı

Lise yıllarında başlayan o masum aşk… Birbirlerinin hayatına şarkı gibi giren iki genç. Aynı hayalleri paylaşan, aynı melodiyi söyleyen iki kalp. Ama bazen tek bir yalan, en güzel melodiyi bile susturabilir. Yıllar önce söylenen gizli bir yalan yüzünden yolları ayrılan iki eski sevgili… Her biri kendi hayatını kurmaya çalışırken, geçmişin hatıraları onları hiç bırakmaz. Çünkü bazı aşklar bitmez, sadece yarım kalır. Yıllar sonra kader onları tekrar karşılaştırdığında, geçmişin kırık notaları yeniden duyulmaya başlar. Ama bu sefer ortada bir soru vardır: Gerçek ortaya çıktığında aşk yeniden doğabilir mi, yoksa her şey için çok mu geçtir? Kayıp Melodi, ilk aşkın masumiyetini, saklanan sırların ağırlığını ve yıllar sonra gelen ikinci şansın hikâyesini anlatıyor. Çünkü bazı melodiler kaybolsa bile… kalpte çalmaya devam eder. 🎶📖

yazar:Meryem Ahsen Fidan organizatör Elif Gökçe Kabaağıl

Bu hikaye, İstanbul’un o parıltılı plazalarında, lüks restoranlarında veya tertemiz sahil yollarında başlamadı. Bu hikaye; elleri her zaman yağ lekeli, ağzı her zaman barut gibi, öfkesi ise dükkanın tepesindeki güneşten daha yakıcı olan insanların hikayesi. ​"Ben Kötü Biri Değilim" cümlesi, bir savunma mekanizması değildir. Bu cümle, dünyanın sertleştirdiği, hayatın yumruklarıyla yoğurduğu bir adamın; kendine, geçmişine ve hatta hiç tanımadığı geleceğine attığı bir çığlıktır. Cebrail—namıdiğer Cebo—ve Alev, bu şehrin sadece vidalarla değil, acılarla ve haksızlıklarla dönen çarklarının arasında birbirini bulmuş iki "arızalı" parçadır. ​İkitelli’nin o isli havasında, metalin metale vurduğu o sağır edici gürültüde aşkın yeşermesi imkansız görünür. Ancak aşk, en çok da toprağı beton, gökyüzü gri olan yerlerde yeşerdiğinde dirençli olur. Cebo ve Alev’in hikayesi, bize şunu hatırlatıyor: Dışarıdan ne kadar paslı görünürsek görünelim, içimizdeki o saf cevher doğru elin dokunuşunu bekler. ​Bu hikayeyi okurken; sadece bir aşk hikayesi değil, bir onur mücadelesi, bir aidiyet arayışı ve en önemlisi, insanın kendiyle barışma sürecini göreceksiniz. İstanbul’un o kaosundan Ege’nin mavisine uzanan bu yolculukta, bazen küfürlerle sarsılacak, bazen bir motorun gürültüsünde huzur bulacaksınız. ​Sonunda ise kendinize şu soruyu soracaksınız: Gerçekten kötü olan kim? Ağzı bozuk ama yüreği mert olan mı, yoksa kravatının arkasına saklanıp dünyayı ateşe verenler mi? ​Keyifli okumalar. ​Serhat Onur Kamış

“Beraber olmaya ne dersin?”

Dertlerini anlatacak kimsesi olmayan Hayâl, bir gece rastgele bir numaraya para karşılığında dertlerini anlatmak için yazar. Kuzey`in hayâli...

Halis Bey, evine döner dönmez pardösüsünü bile çıkarmadan çalışma masasına oturdu. Sokaktaki rüzgarın uğultusu, zihnindeki o dijital havai fişek seslerini bastırana kadar bekledi. Önündeki boş kağıda önce sert, sonra titrek bir hatla şu satırları düşmeye başladı: Modern Bir Gurbet "Evladım; biz cenneti bir `skor tabelası`, Allah’ı ise doğru şıkkı işaretleyince bize ödül veren bir `mekanizma` sanıyoruz. Oysa din, bir rekabet alanı değil; bir merhamet limanıdır. Bugün modern binaların soğuk mermerleri üzerinde, çocukların ellerindeki ekranlarda `hakikati` aradıklarını gördüm. Ama aradıkları hakikat değil, sadece bir üst seviyeye geçme hırsıydı. Yanındaki arkadaşının omzuna basarak yükselen bir çocuk, Kabe’nin etrafında dönerken `biz` olmayı nasıl öğrenecek? Rakibini elemek için dua eden bir kalp, başkasının derdiyle dertlenmeyi nerede tecrübe edecek? Biz onlara kabuğu verdik; renkli, şekerli ve gürültülü bir kabuk. Ama özü, yani o sessiz ve derin `emanet` duygusunu, dijital gürültülerin altında ezdik. Bu satırlar, bir puan toplama yarışı değildir. Bu satırlar, kaybettiğimiz o zarif vakarın, yere düşen o Esma kartının ve tozlanan ruhlarımızın bir feryadıdır. Şimdi ekranları kapatın. Birbirinizin gözlerine bakın. Çünkü hakikat, parmak uçlarınızdaki piksellerde değil, birbirinize olan edebinizde gizlidir."

Siz: Helal sana yiğido. Çimen adam: Eyvallah bacım. Siz: Hakaret alsaydım bu kadar üzülmezdim bu lafına. (Bu mesaj silindi) Çimen adam: Kızım yazıp yazıp siliyorsun, Çimen adam: Hiç hoşlanmam öyle insanlardan. Siz: Allah Allah zaten yeterince tepenin tasını getirdin Siz: De git yoksa elimden bir kaza çıkmasın. Çimen adam: Ben nasıl bir taşa denk geldim Çimen adam: Hasbiyallah.. (Görüldü) Bu kurgumu kıymetlim, Emine Ateş`e armağan ediyorum. Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır.

0536...: Naber kaybedenler güzeli? 0536...: Özdebir de yine batırmışsın 0536...: Bir ara gelde ders verelim sana bu engin bilgimizle *Kaybedenler güzeli çevrimiçi 02.16* Siz: ?? Siz: Dalga mı geçiyon aq Siz: Bi s*ktir yaa

Bazı hayatlar sessizce dağılır. Ne büyük bir kavga olur, ne dramatik bir veda...

İki hasta. İki yalnız insan. Aynı hastane koridorunda kesişen iki eksik ömür. Onlar mucize beklemiyor. Sadece biraz daha zaman istiyorlar. Birlikte oturabilecekleri birkaç gün. El ele tutulabilecek birkaç akşam. İsimleri yok. Çünkü burada herkes dosya numarasıyla anılıyor. Ama bakışları hâlâ canlı. Ve sevgi, hastalıktan daha inatçı. Bu bir iyileşme hikâyesi değil. Bu, nefes sayarak sevmenin hikâyesi. Sonunda kazanan olmayacak. Sadece hatırlayan kalacak.

Kendi olamayan biri

Suna çok sever ama en son... Sevgisinin karşılığını çok da güzel alır.:(

Bu iki kavuşamayanin hikayesi... Boşa giden iki aşığın hikayesi... Bu kelebek ile papatyanın hikayesi...

✨✨✨ Göl kenarındaki evlerinde, üç kız kardeşi ve geçimsiz problemli babasıyla yaşayan bir kız… Rengârenk Işıklar adında masalsı bir şehir… Güneşin tam batmadığı, her gece beyaz gecelerin yaşandığı bir şehir. Gökyüzü her zaman sıcak hava balonlarıyla süslü. Yeni başlayan bir aşk. Sihirbaz bir sevgili ve olağanüstü güçler. Dramı ve fantastiği hayali ve gerçeği aynı anda hissedeceğiniz; kısa ve hoş bir hikâye… ✨✨✨

Okul ve olaylar

Konuşmak isteyip, susanlara. Görüp, görmezden gelenlere.

İki yaralı kalp birbirlerine yuva olabilcekmi

Sarıyor okumanı tavsiye ederim

Yeni kitap yaziyorum ismi : Zoraki Evlilik

Kısa bir hikaye... Baba ile oğlu arasında geçen olayların, başka bir baba-oğul hayatıyla keşişmesini anlatan kısa, sürükleyici bir hikaye. İyi okumalar...

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.

1990-2000 yıllarını özellikle kapsayan özlem duyulan mutluluk ve güzel yılların çocukluk hikayeleri

(Kitap İngilizcedir)Two cousins stay at their grandmother`s house on a Ramadan night. They both enjoy playing Roblox, especially the easy parkour levels. Happy reading!

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreterini öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz,hanımefendi?)