Halis Bey, evine döner dönmez pardösüsünü bile çıkarmadan çalışma masasına oturdu. Sokaktaki rüzgarın uğultusu, zihnindeki o dijital havai fişek seslerini bastırana kadar bekledi. Önündeki boş kağıda önce sert, sonra titrek bir hatla şu satırları düşmeye başladı: Modern Bir Gurbet "Evladım; biz cenneti bir `skor tabelası`, Allah’ı ise doğru şıkkı işaretleyince bize ödül veren bir `mekanizma` sanıyoruz. Oysa din, bir rekabet alanı değil; bir merhamet limanıdır. Bugün modern binaların soğuk mermerleri üzerinde, çocukların ellerindeki ekranlarda `hakikati` aradıklarını gördüm. Ama aradıkları hakikat değil, sadece bir üst seviyeye geçme hırsıydı. Yanındaki arkadaşının omzuna basarak yükselen bir çocuk, Kabe’nin etrafında dönerken `biz` olmayı nasıl öğrenecek? Rakibini elemek için dua eden bir kalp, başkasının derdiyle dertlenmeyi nerede tecrübe edecek? Biz onlara kabuğu verdik; renkli, şekerli ve gürültülü bir kabuk. Ama özü, yani o sessiz ve derin `emanet` duygusunu, dijital gürültülerin altında ezdik. Bu satırlar, bir puan toplama yarışı değildir. Bu satırlar, kaybettiğimiz o zarif vakarın, yere düşen o Esma kartının ve tozlanan ruhlarımızın bir feryadıdır. Şimdi ekranları kapatın. Birbirinizin gözlerine bakın. Çünkü hakikat, parmak uçlarınızdaki piksellerde değil, birbirinize olan edebinizde gizlidir."

Siz: Helal sana yiğido. Çimen adam: Eyvallah bacım. Siz: Hakaret alsaydım bu kadar üzülmezdim bu lafına. (Bu mesaj silindi) Çimen adam: Kızım yazıp yazıp siliyorsun, Çimen adam: Hiç hoşlanmam öyle insanlardan. Siz: Allah Allah zaten yeterince tepenin tasını getirdin Siz: De git yoksa elimden bir kaza çıkmasın. Çimen adam: Ben nasıl bir taşa denk geldim Çimen adam: Hasbiyallah.. (Görüldü) Bu kurgumu kıymetlim, Emine Ateş`e armağan ediyorum. Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır.

0536...: Naber kaybedenler güzeli? 0536...: Özdebir de yine batırmışsın 0536...: Bir ara gelde ders verelim sana bu engin bilgimizle *Kaybedenler güzeli çevrimiçi 02.16* Siz: ?? Siz: Dalga mı geçiyon aq Siz: Bi s*ktir yaa

Bazı hayatlar sessizce dağılır. Ne büyük bir kavga olur, ne dramatik bir veda...

İki hasta. İki yalnız insan. Aynı hastane koridorunda kesişen iki eksik ömür. Onlar mucize beklemiyor. Sadece biraz daha zaman istiyorlar. Birlikte oturabilecekleri birkaç gün. El ele tutulabilecek birkaç akşam. İsimleri yok. Çünkü burada herkes dosya numarasıyla anılıyor. Ama bakışları hâlâ canlı. Ve sevgi, hastalıktan daha inatçı. Bu bir iyileşme hikâyesi değil. Bu, nefes sayarak sevmenin hikâyesi. Sonunda kazanan olmayacak. Sadece hatırlayan kalacak.

Kendi olamayan biri

Suna çok sever ama en son... Sevgisinin karşılığını çok da güzel alır.:(

Bu iki kavuşamayanin hikayesi... Boşa giden iki aşığın hikayesi... Bu kelebek ile papatyanın hikayesi...

✨✨✨ Göl kenarındaki evlerinde, üç kız kardeşiyle birlikte ve geçimsiz problemli babasıyla yaşayan bir kız… Rengârenk Işıklar adında masalsı bir şehir… Güneşin tam batmadığı, her gece beyaz gecelerin yaşandığı bir şehir. Gökyüzü her zaman sıcak hava balonlarıyla süslü. Yeni başlayan bir aşk. Sihirbaz bir sevgili ve olağanüstü güçler. Dramı, fantastiği, gerçeği aynı anda hissedeceğiniz; kısa ve hoş bir hikâye… ✨✨✨

Okul ve olaylar

Az sözle çok şey anlatma sanatı

Konuşmak isteyip, susanlara. Görüp, görmezden gelenlere.

İki yaralı kalp birbirlerine yuva olabilcekmi

Sarıyor okumanı tavsiye ederim

Yeni kitap yaziyorum ismi : Zoraki Evlilik

Kısa bir hikaye... Baba ile oğlu arasında geçen olayların, başka bir baba-oğul hayatıyla keşişmesini anlatan kısa, sürükleyici bir hikaye. İyi okumalar...

Benim bildiğim tek hayat, 14 yıl boyunca yaşadığım ve gerçek sandığım ailemin gölgesiydi. Babamın öfkesi... ve yaptıkları... Vücudumun her köşesi, özellikle sırtım, onların izleriyle doluydu. O zamanlar bunu neden hak ettiğimi anlamaya çalışırdım; ama hiçbir mantık, yaşadığım acıyı açıklamaya yetmezdi. 14 yaşımda beni yurda bıraktılar. İlk başta korkmuştum; ama bir yandan da rahatlamıştım. En azından artık bir yerde zorla tutulmuyordum. Yurtta kendi küçük dünyamı kurdum: kitaplarım, pencereden yıldızlara bakışım ve sessizliği... Burada en azından nefes alabiliyordum. Ama 16 yaşımda her şey değişti. Gerçek ailem ortaya çıktı. Abilerim, ikizim... Onlar beni görmek istediler, ama ben onlara inanmak istemiyordum. Çünkü ilk bakışta önyargılıydılar. Ben, onların sıcak kucaklamalarını beklerken, aslında şüphe ve mesafe vardı. Her adımda geçmişimin acısı, yeni ailemin beklentileri ve içimdeki öfke arasında sıkışıp kalıyordum. Kimse anlamıyordu... belki de yıldızlar hariç. Onlar hep yanımdaydı, sessizce fısıldayan tek dostumdu. Ve işte o gün, kapımın önünde durduklarında, derin bir nefes aldım. Her şeyin yeniden başlaması gerekiyordu... ama bu sefer kendi kurallarımla.

1990-2000 yıllarını özellikle kapsayan özlem duyulan mutluluk ve güzel yılların çocukluk hikayeleri

(Kitap İngilizcedir)Two cousins stay at their grandmother`s house on a Ramadan night. They both enjoy playing Roblox, especially the easy parkour levels. Happy reading!

Siz: Merhabalar. Siz: Size yazmam gerektiği söylendi. Yani sekreterini öyle söyledi. Siz: Rahatsız etmiyorum, değil mi? Siz: Eğer meşgulseniz hiç sorun değil, ben beklerim. Bilinmeyen Numara: Lei chi è, signora? (Siz kimsiniz,hanımefendi?)

Kore dizisinden esinlendi İyi tatiller

Bir anlık dalga her şeyi değiştirdi. Nefes almak zorlaşırken, denizin ortasında beliren bir kapı bana sadece kurtuluşu değil, içimdeki gücü de gösterdi.

"Dünya senin etrafında dönmüyor Chan!" Dedi changbin chan ona gözlerini dikerek acı bir şekilde gülümser ve der: "Evet etrafimda dönmüyor ama sana el sürenin hepsinin amına koyarım"

Bir “merhaba” ile başlayan bir hikâye… Mesafelerin arasına sıkışmış, mesajlarla büyüyen bir aşk. Hayaller kuruldu, sözler verildi, gelecek planlandı. Ama bazı kavuşmalar geç kalır… bazı vedalar hiç söylenmez. Bir mektup, bir mavi gül ve yarım kalan bir sevda. “İmkânsız” İlk aşkın saflığını ve bazı hikâyelerin kalpte tamamlandığını anlatıyor.

Bir masada üç kişi vardı. Biri seviyordu. Biri dinliyordu. Biri seçiyordu. Masayı kuran, en güvendiği insanı araya koydu. Kazanmak için attığı adım, kaybetmenin başlangıcı oldu. İhanet bir gecede başlamadı. Küçük kaymalarla, geç cevaplarla, uzayan bakışlarla büyüdü. Ve bir gün inkâr edilemeyecek kadar netleşti. Ama bu hikaye aldatılmanın hikâyesi değil. Bu hikaye karakterin hikâyesi. Birini bir başkası için bırakabilen insan, bir gün aynı kaderi yaşayabilir mi? Sevgi mi daha güçlüdür, yoksa seçim mi? “İçimizdeki İhanet”, aşkın değil; tercihlerin, zayıflıkların ve yüzleşmenin hikayesi. Çünkü ihanet bir olay değildir. Bir eşiktir. Ve o eşiği geçen herkes değişir.