Umarım beğenirsiniz :)

Hayatımı yazsam roman olurdu. Ben de yazdım,oldu. Feriha Ferhan İbermek`e ithafen yazılmıştır.

.... Ben daha ne olduğunu anlamamıştım

Mesafeler, hatalar ve içten duygular… Kalbinin peşinden gitmeye cesaret eden birinin hikayesi. Aşkın, bağışlamanın ve kaybolan zamanın arasında yaşananlar sizi içine çekecek.

yakında yazmaya başlıyacağım

pal sokağı çocukları

Aşk için yanmak mı ? Gerek yoksa intikam için yaşamak mı? Ya taht için ihanete uğrarsan yada onun için yaşarsın. Lord ola bilmek için evlenmesi gerekir ve kendide karşı kralığın en küçük kızını kendine almaya çalışır.

Size aileniz neyi yasaklıyor? Fazla ekran süresinden sonra telefonu? Yanlış kişiyle görüşmeyi? Ya da size zararı dokunan herhangi bir şeyi mi? Benim ailem bana Türk olmayı yasakladı. Peki ya Türk olmanın bana ne gibi bir zararı vardı..?

TALSAKAKAKAKAKKAKAKA

Yokluk içinde büyümüş iki kardeş gözlerini açtıklarından itibaren beraberler bu serüven onların gerçek hayatı ancak kardeşlerden biri ölünce ne olacak

Portekiz kokenli hemsire bir kiz ve kiizn haberi olmadan onu yillarca arayan mafya nin hikayesi.

Rastgele oyundan tanıştığı birinin hayatını alt üst ediceğini kim bilebilirim ?

Bazı insanlar hikayemizden gerçekten gitmez. Sadece... Doğru zamanda geri dönmek üzere kaybolurlar

Hastanede karışan çocuklar kimin kaderiydi.

Onu hiç sevmemişti

Hayatının yeni başlayacağını düşündüğü bir gecede hayatının bittiği bir gün olacağını nereden bilebilirdi?... Mezuniyet partisinde kalabalıktan sıkılan Liyan biraz yalnız kalmak için partinin verildiği mekanın arka bahçesine geçer.Arka bahçede kendisi dışında kimsenin olmadığını düşünür fakat hiç beklemediği bir zamanda,hiç beklemediği bir anda bir katilin cinayetine tanık olur.Henüz bilmiyordur ama aslında tanık olduğu cinayetin katili,lakabıyla bilinen ve ülke tarafından yıllarca aranan seri katildir. Ve işte o günden sonra bir katilin ellerinde yaşamaya çalışmak ölümün içinde hayat bulmaya çalışmakla aynı şeydir...

“Bazı kelebekler, kısa bir ömre sığacak kadar uçmaz; onlar, dokundukları her kalbi iz bırakacak kadar yaşar.” Gökçin Mariposa, annesinin ölümünden kısa bir süre sonra kendi hayatının sınırlı olduğunu öğrenir. Zamanı azdır, ama artık kaçacak hiçbir şeyi yoktur. Yağmur altında özgürce dönerken hayatın tüm acılarına ve güzelliklerine sarılmaya karar verir. Ve o gün, sessizce onu izleyen biri vardır. Bir şair gibi gözlemleyen, her hareketini kelimelere çeviren… farkında olmadan Gökçin’in hayatına dokunacak biri. İki ruh, kaderin ince iplerinde birbirine yaklaşır; aşk, kayıp ve yaşamın değeri… Kelebeğin ömrü kısa olabilir, ama bıraktığı iz sonsuzdur.

Arkadaşının zoruyla yaz tatilinde İnternetten bir cocugu trolleyen Nil, o çocuğu okulda tam karşısında görür...

İyi Okumalar🙉 Şimdiden teşekkürler

Yetimhane Suçluları... Onlar sadece bir grup çocuk değil bir aileydiler onlar kendilerine hiç bir zaman öğretilmemiş bir kavramı birbirlerine olan güven ve sevgileriyle öğrenmişlerdi 8 küçük çocuk başlarına gelecek onca şeyden habersiz son rahat uykularını uyuyorlardı ve belki de çoğu bu hikayede uyanamayacaktı. Onlar akıllanmadı ve akıllanmayacaktı...

...................

Kaybolan gölgeyi buluyorum

O asla kazanmadı

Klasik Wattpad hikayelerinden ve 3 metre adamların 110 cm`lik kadınlardan sıkılan ve bol bol `Bunu sana kim yaptı?` cümlesini duymak isteyen gerçekçi hikayeler okumak isteyen kızlar ve erkekler içinnnnn.

"Nergis çiçeği kendi kendini büyütür, değil mi?" İnce, kemikli parmakları kapının kolunda duraksadı. Bu bir saniyelik duraksamadan sonra sessiz bir nefes aldı, omuzları düştü, başını eğdi ancak Feride`ye yüzünü dönmedi. Sessizliği uzayınca Feride başını eğip gülümsedi. Gözlerini kaldırıp sırtına dökülen siyah saçlarına, düşük omuzlarına, hırkasının ucunu sıkı sıkıya tutmaktan beyazlamış parmaklarına baktı. Bir süre daha sırtını izleyerek yanıt bekledi, ancak Nergis omuzlarını kaldırıp kapının kolunu indirdiğinde, yine Feride`ye dönmeden "Bende senin sorularının cevabı yok." deyip özellikle yüzünü saklayarak kapıyı kapattığında Feride bir adım geri çekildi.