Şehirler değişse, yollar ayrı düşse bile… biz başımızı kaldırdığımızda aynı mavilikte buluşacağız. Çünkü bazı dostluklar yere değil, göğe kök salar ve gökyüzü, hepimizin en ortak noktasıdır.

Bir masada tanışan arkadaşlık bir cinayet ile biter ve aylar sonra düzelir bu arkadaşlık birsüre sonra aşka dönüşür

Ölümden dönen bir kadın… Vazgeçmeyen bir adam… Ve peşlerini bırakmayan bir kader…

KÜLLERİNDEN DOĞAN ADAM Fatih Erbakar’ın Gerçek Hayatından Esinlenen Roman PROLOG Viyana’nın soğuk sabahlarından biriydi… Gökyüzü griydi. İnsanlar telaşla tramvaylara yetişmeye çalışıyor, herkes kendi hayatının yükünü taşıyordu. Şehrin kalabalığı içinde yürüyen bir adam vardı. Başını hafif öne eğmiş, ellerini cebine koymuştu. Dışarıdan bakıldığında sıradan bir adam gibi görünüyordu. Ama kimse onun içinde taşıdığı mezarlıkları bilmiyordu. Kimse iki evlat toprağa vermenin ne demek olduğunu bilmiyordu. Kimse geceleri hastane banklarında uyuyup sabah fabrikaya gitmenin nasıl bir savaş olduğunu bilmiyordu. O adamın adı Fatih’ti. Ve hayat onu daha çok genç yaşta dizlerinin üstüne çöktürmeye çalışmıştı. Ama o… Her seferinde yeniden ayağa kalkmıştı. BÖLÜM 1 GENÇ BİR ADAMIN HAYALLERİ Fatih henüz yirmi yaşındaydı evlendiğinde. İçinde hâlâ çocuk kalmış bir adamdı aslında. Büyük hayalleri vardı. Küçük bir evi olsun, huzurlu bir ailesi olsun istiyordu. Zenginlik değil… Sadece huzur. 13 Ekim 2013 günü hayatının yeni başlangıcı olmuştu. İlk zamanlar her şey güzeldi. Akşam birlikte içilen çaylar… Gelecek hakkında kurulan hayaller… Birlikte alınan küçük eşyalar… İnsan bazen mutluluğun sonsuza kadar süreceğini sanıyordu. Ama hayatın insana ne sakladığını kimse bilemiyordu. Ve bir gün… Fatih baba olacağını öğrendi. İşte o gün, içinde tarif edemediği bir heyecan doğdu. Bir çocuğun “baba” demesini hayal etmeye başladı. Belki de ilk kez gerçekten büyüdüğünü hissediyordu. BÖLÜM 2 RANA 04 Aralık 2014… Hastane odasının içi sessizdi. Sonra küçük bir ağlama sesi duyuldu. İşte o an dünya değişti. Hemşire küçük bir bebeği Fatih’in kollarına verdiğinde, elleri titriyordu. Gözlerinden yaşlar süzülmeye başlamıştı. “Hoş geldin kızım…” diyebildi sadece. Kızının adı Sümeyye Rana olmuştu. O gün Fatih için dünya yeniden kurulmuştu. Daha önce anlamsız gelen hayat, artık anlam taşıyordu. Eve giderken bile yüzünde istemsiz bir gülümseme oluyordu. Gece uykusuz kalmak bile güzeldi artık. Çünkü yanında kızı vardı. Ama mutluluk bazen çok kısa sürüyordu. Henüz iki aylıktı Rana… Bazı hareketleri farklıydı. Ağlamaları değişikti. Önce anlam veremediler. Sonra hastane başladı. Ve o hastane bir daha bitmedi. BÖLÜM 3 HASTANE KORİDORLARI Doktorun söylediği hastalığın adını ilk duyduklarında hiçbir şey anlamamışlardı: CDG07 Sendromu. Nadir görülen ağır bir hastalıktı. Fatih doktorun dudaklarına bakıyordu ama aslında hiçbir şey duymuyordu. Çünkü insan bazen korkudan sesi bile duyamıyordu. Günler geçti. Hastane odaları evleri oldu. Fatih artık hastanenin hangi koridorunun nereye çıktığını ezbere biliyordu. Hemşirelerin yüzlerini ailesinden daha çok görüyordu. Küçücük Rana tam beş ameliyat geçirdi. Ama her ameliyat sonrası gözlerini açıp babasına gülümsüyordu. İşte o gülümseme… Fatih’i ayakta tutan tek şeydi. Bir gün doktor: “Artık eve çıkabilirsiniz.” dedi. Fatih ilk kez derin bir nefes aldı. “Bitti…” dedi içinden. “Artık geçti…” Ama kader henüz bitmemişti. BÖLÜM 4 HELİKOPTER Rana’nın kalbi durmuştu. O an Fatih’in içindeki bütün dünya parçalandı. Küçücük bedenine kalp masajı yapıyordu. Ellerini çekerse kızını kaybedeceğini hissediyordu. “Hayır…” diyordu kendi kendine. “Hayır… Gidemez…” Sonra ambulans geldi. Ama durum ağırdı. Bir süre sonra evin önüne helikopter indirildi. Mahallede herkes camlardan bakıyordu. Fatih ise sadece kızına bakıyordu. Helikopter havalandığında, sanki Fatih’in ruhu da onunla birlikte göğe yükselmişti. Bir ay boyunca Rana yoğun bakımda uyutuldu. Ve sonra… 04 Ocak 2015. Doktor sadece başını eğdi. Bazen tek bir hareket bile bütün dünyayı yıkmaya yetiyordu. Fatih o gün kızını kaybetti. BÖLÜM 5 TOPRAK Türkiye’de hava çok soğuktu. Toprak sessizdi. Fatih kızının küçücük tabutuna bakıyordu. İnsan nasıl dayanırdı buna? Bir baba kendi evladını nasıl toprağa koyardı? Kızını mezara koyduklarında Fatih’in içinden bir şey koptu. O an sadece şunu düşündü: “Ben de burada ölmek istiyorum…” Ama ölmedi. Çünkü bazen insan yaşamak istemese bile yaşamaya devam ediyordu. BÖLÜM 6 DUHA Yıllar sonra oğulları oldu. Adını Duha Basri koydular. Fatih korkuyordu. Çünkü kaybetmenin ne demek olduğunu biliyordu artık. Oğlunu her uyurken kontrol ediyordu. Nefes alıyor mu diye bakıyordu. Sonra bir gün hastane yeniden başladı. Yoğun bakım… Makineler… Hortumlar… Fatih’in kabusları geri dönmüştü. Kayseri’deki hastanede geceleri banklarda uyuyordu. Sabah fabrikaya gidiyor, akşam tekrar hastaneye dönüyordu. Yorgundu. Ama baba olmak bazen ayakta kalmak zorundaydı. Sonra Konya… Sonra umut… Sonra tekrar korku… Ve bir gece… Doktorun ağzından çıkan iki kelime: “Başınız sağ olsun…” Fatih ikinci kez evladını kaybetti. O an içindeki son ışık da söndü. BÖLÜM 7 KARANLIK Aylar sonra Fatih hastalanmaya başladı. Kan kusuyordu. Yemek yiyemiyordu. Vücudu eriyordu. 79 kilodan 42 kiloya düşmüştü. Bir gün hastaneye gidip sadece: “Yardım edin…” dedi. Sonra bayıldı. Gözünü açtığında doktor karşısındaydı. “Fatih… Sende üçüncü evre karaciğer tümörü var.” İnsan bazen ölmekten korkmuyordu artık. Sadece yoruluyordu. Ama Fatih yine savaşmayı seçti. Çünkü içinde hâlâ küçücük bir umut vardı. BÖLÜM 8 BUĞRA Ve sonra… Hayat ona son bir hediye verdi. 05 Haziran 2021’de oğlu Buğra Abdülkerim dünyaya geldi. Fatih oğlunu ilk kez kucağına aldığında ağladı. Çünkü bu çocuk… Onun yeniden hayata tutunma sebebiydi. “Sen Rabbimin bana hediyesisin…” dedi oğluna. İlk kez uzun zaman sonra içindeki karanlık biraz olsun aydınlandı. FİNAL Hayat Fatih’ten çok şey aldı. Evlatlarını aldı. Sağlığını aldı. Gençliğini aldı. Güvendiği insanları aldı. Ama bir şeyi alamadı: İmanını… Çünkü Fatih biliyordu: Bazı insanlar yıkılarak güçlenirdi. Ve bazı adamlar… Küllerinden yeniden doğardı. KÜLLERİNDEN DOĞAN ADAM Fatih Erbakar’ın Gerçek Hayatından Esinlenen Roman BÖLÜM 9 YALNIZLIK ŞEHRİ Viyana… Kalabalık bir şehir olmasına rağmen insanı en çok yalnız hissettiren yerlerden biriydi. Kış sabahları gri olurdu burada. Gökyüzü sanki hiç tamamen aydınlanmazdı. İnsanlar birbirine bakmadan yürür, herkes kendi hayatının telaşıyla kaybolurdu. Fatih de o kalabalığın içinde yürüyordu. Ama onun taşıdığı yük, hiçbir insanın omzunda görünmüyordu. İki evlat toprağa vermiş bir baba… Kanseri ölümün kıyısından dönerek yenmiş bir adam… Ve içinde hâlâ kapanmayan yaralar taşıyan bir insan… Bazen tramvay camından dışarı bakarken kendi kendine düşünüyordu: “İnsan gerçekten ne kadar acıya dayanabilir?” Cevabını bilmiyordu. Ama hâlâ nefes aldığına göre demek ki insan sandığından daha güçlüydü. Akşam eve geldiğinde sessizlik onu karşılıyordu. Sessizlik bazen bağırmaktan daha ağırdı. Çünkü insan en çok sessiz kaldığında geçmişini duyuyordu. Rana’nın gülüşü… Duha’nın minicik elleri… Hastane makinelerinin sesi… Yoğun bakım kapılarının önünde geçen geceler… Hepsi hâlâ zihninin içindeydi. Uyku bazen ona uğramıyordu. Gözlerini kapattığında hastane koridorlarını görüyordu. Ve insan bazı anıları unutmak istemese bile taşımaktan yoruluyordu. BÖLÜM 10 BİR BABANIN ELLERİ Fatih için babalık sıradan bir duygu değildi. O, evlatlarına sadece baba olmamıştı. Hem baba olmuştu… Hem anne… Hem savaşçı… Bir çocuğun ateşi çıktığında sabaha kadar başında bekleyen adamdı o. Hastane banklarında uyuyup sabah işe giden adamdı. Kendi acısını içine gömüp çocuğunun yüzüne gülümseyen adamdı. Buğra doğduğunda ilk kez uzun zaman sonra kalbinin içindeki karanlığın biraz dağıldığını hissetmişti. Oğlunu kucağına aldığında elleri titremişti. Çünkü korkuyordu. Kaybetmekten korkuyordu. Bir daha aynı acıyı yaşamaktan korkuyordu. Bu yüzden Buğra uyurken geceleri defalarca nefesini kontrol ediyordu. Bazen sessizce yatağının kenarına oturup onu izliyordu. İnsan bazı şeyleri kaybettikten sonra, sahip olduklarına daha sıkı sarılıyordu. Fatih’in hayatta kalan tek ışığı artık oğluydu. Ve o ışığı söndürmeye kimsenin gücü yetmeyecekti. BÖLÜM 11 KIRILAN GÜVEN İnsan bazen en büyük yarayı hiç beklemediği yerden alıyordu. Fatih bunu çok geç öğrenmişti. Bir akşam telefon ekranında gördüğü mesajlar, yıllardır ayakta tutmaya çalıştığı dünyayı yeniden sallamıştı. İçinde tarifsiz bir sessizlik oluşmuştu. Bağırmadı. Çağırmadı. Sadece sustu. Çünkü bazı acılar insanın sesini bile elinden alıyordu. En çok da şuna kırılmıştı: Onca mücadeleden sonra hâlâ yalnız bırakılmasına… Çünkü o yıllarca savaşmıştı. Ailesi için… Çocukları için… Yuvası için… Ama bazen insan ne kadar fedakâr olursa olsun bazı şeyleri kurtaramıyordu. Yine de dağıtmadı kendini. Çünkü artık sadece kendisi için yaşamıyordu. Buğra için güçlü olmak zorundaydı. BÖLÜM 12 KÜLLERİNDEN DOĞMAK Hayat bazı insanları kırardı. Bazılarını ise güçlendirirdi. Fatih artık eski Fatih değildi. Acılar onu değiştirmişti. Eskiden daha çabuk gülen bir adamdı. Şimdi ise sessizleşmişti. Ama içindeki merhameti kaybetmemişti. Çünkü gerçek güç… Acımasızlaşmadan güçlü kalabilmekti. Bir gece oğlunu uyuturken sessizce şunu söyledi: “Ben seni yarım bırakmayacağım oğlum…” İşte o an anladı… Hayat onu ne kadar yıkarsa yıksın, yeniden ayağa kalkacaktı. Çünkü insan bazen sadece kendisi için değil… Sevdiği insanlar için hayatta kalıyordu. Ve Fatih artık biliyordu: Bazı insanlar doğmazdı… Küllerinden yeniden yaratılırdı. BÖLÜM 13 AYRILIK VE HASRET Boşanmak… Bazı insanlar için sadece bir imzaydı. Ama Fatih için bir evin sessizce dağılmasıydı. 08 Eylül 2025 tarihinde mahkeme kararıyla evlilik resmen bitmişti. O gün adliyeden çıktığında hava yine griydi. İnsanlar yürüyordu, arabalar geçiyordu, hayat herkes için normal devam ediyordu. Ama Fatih’in içinde bir şey daha kopmuştu. Çünkü bir adam bazen eşinden değil… Evladından ayrıldığında yıkılıyordu. Mahkeme kararı gereği oğlunu haftada sadece bir kez, sekiz saat görebiliyordu. Sadece sekiz saat… Bir babanın evladına sarılması için verilen küçücük bir zaman… Fatih günleri artık takvimle değil, oğlunu göreceği saate kalan vakitle sayıyordu. Buğra geldiğinde dünya değişiyordu. Evin içi yeniden canlanıyordu. Oyuncak sesleri… Küçük ayak sesleri… “Baba…” diye koşarak sarılması… Fatih o an bütün acılarını unutuyordu. Ama saat ilerledikçe içinde büyüyen başka bir acı vardı. Çünkü akşam olunca oğlunu geri götürmek zorundaydı. Ve en ağır an hep o saat oluyordu. Buğra her defasında babasına sarılıp ağlıyordu. “Baba ne olur götürme beni…” “Ben senin yanında kalmak istiyorum…” “Ona gitmek istemiyorum…” Bu sözler Fatih’in içine bıçak gibi saplanıyordu. Çünkü insan kendi acısına dayanabiliyordu… Ama evladının gözyaşına dayanamıyordu. Fatih bazen arabayı kenara çekip sessizce ağlıyordu. Kimse görmüyordu. Kimse bilmiyordu. Bir baba bazen sadece direksiyona tutunarak ayakta kalıyordu. Oğlunun annesiyle yaşadığı her şeyi sineye çekebilirdi. Hakareti… İftirayı… Yalnız bırakılmayı… Hepsine susabilirdi. Ama oğlunun bir tarafının eksik büyümesine razı olamıyordu. Çünkü Buğra artık onun hayattaki son emanetiydi. Ve Fatih içinden her gün aynı duayı ediyordu: “Allah’ım… Bana yeterince güç ver. Oğlum beni bir gün yanlış tanımasın…” BÖLÜM 14 MAHKEME KORİDORLARI Fatih’in hayatı yeniden koridorlarda geçmeye başlamıştı. Ama bu kez hastane değil… Mahkeme koridorlarıydı. Dosyalar… Dilekçeler… Sessiz bekleyişler… Bir babanın evladına daha fazla sarılabilmek için verdiği mücadele… O artık sadece kendisi için savaşmıyordu. Buğra için savaşıyordu. Çünkü biliyordu… Bir çocuk annesiz büyümekte zorlanırdı. Ama babasız büyümek de insanın içinde kapanmayan boşluklar bırakırdı. Fatih oğlunun bir gün: “Babam benim için savaşmadı…” demesinden korkuyordu. Bu yüzden yorulsa da vazgeçmiyordu. Bazen geceleri eski fotoğraflara bakıyordu. Rana… Duha… Ve şimdi Buğra… Hayat sanki ona sürekli aynı yerden vuruyordu. Ama hâlâ ayaktaydı. Çünkü bazı insanlar artık güçlü olmak istedikleri için değil… Mecbur oldukları için güçlü kalıyordu. BÖLÜM 15 BİR BABANIN DUASI Gece olmuştu. Viyana’nın sokak lambaları camdan içeri vuruyordu. Buğra o gece babasının omzunda uyuyakalmıştı. Fatih kıpırdamadan öylece oturuyordu. Sanki hareket ederse o an bozulacaktı. Oğlunun saçlarını sessizce okşadı. Sonra gözlerini kapatıp içinden dua etti. “Allah’ım… Ben çok şey kaybettim. Evlat kaybettim… Sağlığımı kaybettim… Yuvamı kaybettim… Ama oğlumu kaybetmek istemiyorum. Onun kalbinde kötü bir baba olarak kalmama izin verme…” İşte bir babanın en büyük korkusu buydu. Evladının gözünde yabancı olmak… Fatih artık şunu çok iyi biliyordu: Hayat bazen insanı defalarca kırıyordu. Ama bazı insanlar kırıldıkça keskinleşmiyordu… Derinleşiyordu. Ve Fatih’in içindeki bütün yaralara rağmen hâlâ yaşayan bir şey vardı: Bir babanın sevgisi…

"AMERİKA`YA MI GİDİYORUM?" Cansu, düzenli takip ettiği fizik dergisinde uzun zamandır çözülemeyen fizik sorularını görür ve birisini çözmeyi başarır. Bu başarısı üzerine Amerika`da bir yaz fizik kampına davet edilen Cansu, arkadaşlığı, gençlik dramalarını ve aşkı yeniden tanır.

Nazmi Karaman ve Rafet Kaya’nın ortak kitabıdır.

Ilk kitabım yazım yanlışları ola bilir şimdiden kusura bakmayın 🙏🏻

Daha iki yaşındayken hayat beni yarım bıraktı. Ben koşmayı öğrenemeden durmayı, düşmeden önce yorulmayı öğrendim. Çocukluğum sokaklarda değil, başkalarının yaşadığı hayatları uzaktan izleyerek geçti. Herkesin sıradan sandığı şeyler benim ulaşamadığım hayallerdi. Yıllar boyunca içimde biriken sessizliği kimse duymadı. Kimse, geceleri kaç kez yeniden başlayabilmek için dua ettiğimi bilmedi. Sonra biri geldi. Bana acımadı, beni eksik görmedi. İlk kez birisi bana engellerimin ötesinden baktı. İçimde ölmeye yüz tutmuş umutları yeniden uyandırdı. Tam hayatla barışmayı öğrenirken onu kaybettim. O gün bir insanı toprağa vermedim sadece; çocukluğumu, hayallerimi, geleceğe dair en güzel inançlarımı da onunla birlikte gömdüm. Bu kitap, yaşamak için her gün yeniden ayağa kalkmak zorunda kalan bir kızın; görünmeyen yaralarının, sustuğu çığlıklarının ve hiç bitmeyen mücadelesinin hikâyesidir. Bazı hayatlar yaşanmaz; her gün yeniden taşınır. Bu da onlardan biri

Okuldaki ölüm ve katil...

Abisiyle dağ yürüyüşüne çıkan alinanın gizemli bir şekilde başka bir dünya`da uyanması ve bu dünyada`ki gizemleri çözmeye çalışması ona yardım eden kim olucak "uzaklarda duran birisi vardı,o beni izliyor hissediyorum" ses"hissedebilmen görebileceğin anlamına gelmez ufaklık"

Bu benim ilk kitabım, bazı hatalarım olabilir ama elimden gelenin en iyisini yazmaya çalışıyorummm🫶🫶🫶

-Hepimiz aile nedir biliyoruz demi,aslında hiç bilmiyoruz.İşte burda tam da aile anlatılmakta yaşanan güzelliklerin arkasındaki karanlık yüzler ve geçmişi görmek için okuyacaksın.Aksiyon ve dram dolu upuzun bir yolculuk.,Suçlar,cinayetler,aşk,yaşamak daha doğrusu huzurlu yaşamak için verilen savaş,planlar ve hesaplaşmalar ve daha neler.Özelliklede duyguya hitap eder.temposu hiç düşmeyecek bir dram ve aksiyon hikayesi! Gelecek olan karanlık soyun başlangıcıdır. Arkadaşlar Yıkılışı. (Bu hikaye bir dizi projesi olarak kurgulanmıştır. Tüm Hakları Saklıdır.)"

Mardinli bir ağanın karşısında, devletin gücünü arkasına almış bir kadın savcı var." ​"Yıllar önce ezilen, kaçmak zorunda kalan o genç kız; şimdi tüm o düzeni değiştirecek tek yetkili olarak geri dönüyor."

Bu benim ilk kitabım o yüzden bazı hatalar olabilir, elimden geleni yazmaya çalışıyorummm🫶

Küçükken gerçek ailesini kaybeden Miray, çocuğunu kaybeden ve onun acısıyla yanıp tutuşan bir aile tarafından evlatlık alınır. Evlatlık alındığı ailede sevileceğini zanneden Miray eski kızlarının yerini dolduramamış ve geri plana atılmıştı. Geçmişte yaşananlarla beraber gelecekte Miray`ı hiç istemediği bir yola sürüklemeye çalışan üvey ailesinden kaçmak için bulduğu çözüm yolu, kaçmak için zorlanacağı en güzel çözüm yolu olur.

Okulun ilk teneffüsünde kantin sırası kaosa dönerken, 12-A sınıf grubunda da ipler geriliyor. Evdeki fırtınadan kaçıp okula sığınan Derin, arkasında kalın duvarlar saklayan Aras`ın o mesafeli ve kibirli tavırlarına daha fazla sessiz kalamıyor. Sınıfın ortasında başlayan bu ilk ciddi inatlaşma ve bitmek bilmeyen bakışma, ikili arasında kopacak daha büyük fırtınaların habercisi oluyor.

İki benzer hayat, iki kaybedilen hayat ile başlayan iki yeşeren umudun hikayesi. "İyi iş çıkardık." "İyi takım arkadaşıyız." "Hadi tokalaşalım"

İmgoingcrazyright

Bazı sırlar, karanlıkta saklanmayı tercih eder. Ta ki biz onları bulana kadar. Korku, bazen en beklenmedik anda, en çok güvendiğin insanın gözlerinde gizlidir. Hayatımı cehenneme çeviren o aksiyonun içinde tek bir gerçeğe tutundum: Ona. Ama karanlık her şeyi yuttuğunda, sevdiğin kişinin bir kahraman mı yoksa asıl canavar mı olduğunu nasıl anlarsın?

Yaklaşık 100.000 doları geçmiş olan bir kayıp kadın ilanı düşünün. O kadın Alev Yıldızar... Sadece yaptığı meslek için yıllardır tehditlere uğrayan, üzerine iftira atılsa bile her daim o güçlü duruşunu bozmayan bir kadından ibaret. Kaçacak yeri kalmayınca onun her zaman vardır bir beyaz atlı prensi...

Sera`nın kazara Ateş ile tanışıp bu hikayelerini sonsuzluğa götürmeleri

Ankara’nın protokol kokan, düzenli ve sessiz evlerinden birinde büyüyen küçük bir kız: Hazal. Henüz altı yaşındadır. Okumayı bilmez, dünyayı tam anlamıyla çözmemiştir ama hayatında iki sabit vardır: Biri abisi Uygar, diğeri ise çocukluk arkadaşı Alaz. Alaz’ın evi ise bambaşkadır. Edirne kökenli, doktor bir ailenin sıcaklığında büyüyen, kahkahaların eksik olmadığı bir dünya… Ve aralarındaki bağ, çocuk aklının saf haliyle kurulmuş bir dostluktur. Ama büyüklerin dünyası farklıdır. Siyasetin ağırlığı, artan baskılar ve değişen hayatlar… Bir gün Hazal’ın ailesi “yeniden başlamak” ister. Ve hiçbir şey açıklanmadan, o çocukluk yarıda kalır. Hazal gider. Ve Alaz kalır. Yıllar sonra ise hiçbir şey çocuklukta kaldığı gibi değildir. Ama bazı isimler, bazı lakaplar ve bazı anılar… Unutulmaz.

Dışarıda sakin, ağırbaşlı ve saygın bir iş adamı Evde anneannesinin sözünü dinleyen bir torun Ama perde arkasında herkesin çekindiği bir adam Bir imza attı Dedesini kurtarmak istedi Ama karşılığında Aras Yalçınkaya`nın karısı oldu

Doğudaki yaşamın ne kadar zorlu bir hayat olduğundan bahseder, doğuda kızlar okutulmazken bir doğulu ve batılı kızları arasındaki farka vurgu yapan bir kitaptır. Aynı zamanda asıl baş karakter olan, doğuda yaşayan Eyşan karakteridir. Annesi ve babası Eyşanı hiç bir şekilde okutmaz, zorla evliliğe tabi tutar. Eyşan bunu istemediği için evden kaçar ve isviçreden gelen bir turistle tanışır ama dilini bilmediği için konuşamaz. İsveçreli adam Eyşan`a sevdalanır. ama hayat hep umduğuna diğil bulduğun tarafa bakar.

Siz: Merhaba, ben aynı sınıftan Efsa. Numaranı sınıf grubundan aldım. Hoca ödevleri verirken uyuyordun. Sayfa 113`ten 120`ye kadar ödev var. 12/A Yaman: Ödevleri almak istesem zaten sınıf grubuna yazardım. Siz: Sessiz ve çekingen bir öğrenci gibi duruyorsun, o yüzden söylemek istedim. 12/A Yaman: Tamam.