İmkânsız bir aşk hikayesi...

Onunla Bir okulda tiyatro salonunda tanıştık ve o benim hayatımı değiştirdi

Güven aşk romantik adalet sarsilmak karar

Siyah ve beyaz... Beyaz masumiyeti temsil eder, siyah ise yolsuzluğu... Beyaz iyiliği temsil eder, siyah ise kötülüğü... Beyaz gündüzü temsil eder, siyah ise geceyi... Beyaz düzeni temsil eder, siyah ise dağınıklığı... Beyaz umudu temsil eder, siyah ise umutsuzluğu... Beyaz aydınlığı temsil eder, Siyah ise karanlığı... Hangisi olmalıydı peki siyahmı, beyazmı? Cevap her ne olursa olsun siyah ya da beyaz olmadan bu dünya olmazdı. Peki siyah ve beyazı beraber düşündüğümüzde? Siyah ve beyaz beraber olduklarında zıtlığı temsil ederlerdi, tıpkı Emir ve Can gibi... Emir siyahı temsil ediyordu, ya da siyah Emir`i temsil ediyordu... Can beyazı temsil ediyordu, ya da beyaz Can`ı temsil ediyordu... İkisi birbirlerinin tam tersiydi ama birbirleri olmadan yaşayamazlardı, onlar ikizlerdi; dışarıdan bakıldığında birbirlerinin tıpatıp aynılarıydı ama aslında bir o kadarda farklı... Tıpkı siyah ve beyaz gibi. … Ara bölümleri okumanız gerekmektedir zaten “ara” bölüm diye o bölümleri atlamayınız, atlarsanız romanın ana hattından uzak kalırsınız. Kitap hakkında gelişmelerden haberdar olmak için instagramda @neptunyazari hesabımı takip edebilirsiniz. … Keyifli okumalar dilerim…

Orta Çağ`da yaşayan .... Gerçek ailesini bulmak için başka krallığa yola çıkar. Fakat gittiği krallıkta annesine çektirdikleri esaretin intikamını almaya yemin eder. Zamanla bu yemine başka insanlarda katılır. (Düzenlemeler yapılacak)

Uzun zaman sonra hapisten çıkan Demir Yılmaz`ın yer altı dünyasına girmesi ile karşılaştığı Asena Aktaş ile birlikte yer altı dünyasını yok edeceklerdir...

Bazı hayatlar dilek tutularak değil,acıya rağmen yaşanır.

TESADÜFEN KARŞILAŞMAK Hayat bazen istediğimiz gibi gitmez.Ama bazı tesadüfler varki hayatını değiştircek gibi tesadüfler.

Aynı şehir, aynı ofis, farklı iki yalnızlık. Ne başlamış bir aşkları vardı, ne de unutabildikleri bir bakış. Aralarındaki mesafe sadece yaş farkı değildi. Bazı insanlar kaderde yazmaz… Sadece iz bırakır.

Bazı hayatlar yönünü kaybetmez, Hiç yönü olmamıştır. Raven, karanlığın adını koymadan onunla yaşamayı öğrenmiş bir kızdır. Sessizlikle büyür, gölgelerle düşünür, kendi sesini bile yabancı hisseder. Hayat, önüne koyduğu her yolu bir pusula gibi gösterir; ama hiçbir ibre gerçekten ileriye bakmaz. Onu anlayan biriyle karşılaştığında, bunun bir tesadüf olduğuna inanmak ister. Yanında durmayı bilen, konuşmadan da var olabilen bir yabancı... Zamanla acının yerini alan bu yakınlık, Raven için ilk kez nefes almak gibidir. Fakat bazı bağlar iyileştirmez; sadece daha sessiz yaralar açar. Gerçeğe yaklaştıkça, karanlığın dışarıdan değil, çok daha derinden geldiğini fark eder. Ve insan bazen en büyük gölgeyle, onu aydınlatacağını sandığı yerde karşılaşır. Ve bazı insanlar kurtarıcı değildir. Sadece zifirin başka bir yüzüdür...

“Türkiye’nin büyük uzay operasyonuna seçilen beş kişilik bir ekip, Ay’a çıkmak için hazırlanır. Fakat bu yolculuk pek de beklendiği gibi ilerlememektedir. Uzay boşluğundan bilinmeyen bir gezegene çekilen Hayal Ekibi’nin başına gelmeyen trajikomik olaylar kalmayacaktır.” Rotamız Ay’dı ama kaderimizde uzaylılara çekirdek çitlemeyi öğretmek varmış! Karşınızda Yıldız Arslan: Biraz fevri, bolca “dobra” ve belanın ta kendisi. Yanında ise her şeye rağmen ciddiyetini korumaya çalışan (ama başaramayan) bir Komutan… Asosa gezegeninde işler bildiğiniz gibi yürümüyor. Burada lazer silahları değil, anne terliği etkili; diplomatik krizler ise ancak “Turkish Kovboylar” dansıyla çözülüyor. Aşk, kahkaha ve galaksiler arası bir kaos… Kemerlerinizi bağlamayın, çünkü burada yerçekimi bile kafasına göre takılıyor! Fantastik ile bilimkurgunun kesiştiği bu eğlenceli roman, evrenler arası bir macerada kahkaha ile kaderi yan yana getiriyor.

0533*******: Napıy`osun mesela? Siz: Anlamadım. Siz: Kimsiniz? Hemen textingle başlamıyor, ilk bölümün başı yazışma, böyle birkaç bölüm sonra texting moduna geçiyor. Bilmem kaçıncı kitabım neyse neyse neyseee okuyun oylayın yorumlarınızı belirtiiinnnn💗 İYİ OKUMALARR

Hatay/İskenderunlu bir kız ve Antalya/Alanyalı bir erkeğin kilometrelere rağmen aşkı mı denir? Karşınızda sekizinci kurgum 497 Km. İyi okumalar, oylarınızı bekliyorumm🖤

Siz: Sen bilir misin? 533: Neyi? Siz: Yaşarken sönmüş, donmuş bir mezarı? 533: Anlamadım? Siz: Kemikten bir rüyayı ya da? 533: Anlamadım? Siz: Haydan gelip huya giderim diyor Mustafa Yavuz. 533: Tanıyorum. Ama neden böyle mesajlar atıyorsunuz? Siz: Çiçeğin öldüğünde, yaşatamadığında bilir misin? Aynı Yazardan Farklı Kitaplar; Ölmek İstemiyorum İsimsiz Gözler-Texting- Son Yemin -Aşk Hikayesi- Parmaklıklar Ardında Boks Torbası -Texting- Ay Yüzlüm -Yarı Texting- Napıy`osun Mesela -Yarı Texting- 497 Km -Texting- İyi okumalar💗

Lavin, çocukluğunda geçirdiği geçici körlük sırasında, kimliğini bilmediği bir adamla tanışır. Onu hiç görmeden kurulan bu bağ, Lavin’in hafızasında güvenle özdeşleşen bir yere dönüşür. Görme yetisi geri geldiğinde yolları ayrılır ve Lavin, geçmişi geride bıraktığını düşünerek hayatına devam eder. Yıllar sonra bir yolculuk sırasında yaşanan beklenmedik bir durum, Lavin’i geçmişiyle yeniden yüz yüze getirir. Tanıdık bir ses ve yarım kalmış bir bağ, onu kaçamayacağı bir sürecin içine çeker. Geçmişle bugün iç içe geçerken, Lavin yaşadıklarını anlamlandırmaya ve kontrolü elinde tutmaya çalışır. LAVİN, görmeden kurulan bağların, sevgiyle karıştırılan güvenin ve geçildiği sanılan eşiklerin hikâyesidir.

"Selam Komiser Hanım. Sizin burada ne işiniz var? Bildiğim kadarıyla bu müze hafta sonları kapalı. Yoksa ben mi yanlış hatırlıyorum?" Soğuk nefesini boynumda hissettiğimde ne yapacağımı şaşırmıştım. Bu adam nasıl buldu beni? Ben ne kadar da sessiz(!) ilerliyordum halbuki. Bir anda önüme çıkmasıyla attığım ufak çaplı çığlığımı kesmek amacıyla bir eliyle ağzımı kapatmıştı, diğer eliyle de ellerimi bileklerimden kavrayıp onu itmemi engellemişti. Her şey şaka gibiydi. Şaka gibi bir gün... *** Instagram: ruhumcekilmis Not: House Of Wax(Mumya Evi)`dan esinlenilmiştir.

Kaç insan daha hayallerine ulaşmak için bu kadar acı çeker ben çok çektim." benim için sadece hayalim olan dans vardı oysaki kimse dokunmasın bana gözlerimi kapatıp kendimi hayalime kaptırmak isterdim, ama hayat o kadar acımasız ki ... Olmadı Oldurmadılar

Müzisyen kurgusu

Aile. Çoğu Çocuğun onların yanında kendini en iyi ,en mutlu, en huzurlu hissettiği kişiler benim acılarım, pişmanlığım ve Ölümüm olacaktı. En büyük korkum ise bir gün bulunmak ya da renklere hapsolmaktı. Her yer rengarenkti. Ama benim rengim siyahtı. Renkler ise en büyük tramvam...

Beni Görmeden" Lidya, hayatının sıkıcı ve rutinleşmiş akışından sıkılmıştır. Bir gün, Umudunukaybetme adında birinin mesajlarıyla karşılaşır ve her şey değişir. Henüz bir yüzü, bir kimliği yoktur ama yazdığı her kelime Lidya’yı derinden etkiler. Görmeden tanımak, kelimelerle bağ kurmak… Korktuğu şeyin tam olarak ne olduğunu bilmeden, onunla daha da yakınlaşmayı ister. Ama bir soru vardır: Bunu yaşamak, gerçek bir aşka dönüşebilir mi?

Perdenin Arkasındaki Sessizlik – Kısa Tanıtım Yazısı Zeynep, başkalarının yaralarını sarmayı meslek edinmiş bir psikologdur; Ömer ise kusursuz çizgilerle binalar tasarlayan, hayatı dışarıdan imrenilen bir mimar. İkisi de kalabalıklar içinde güçlü, başarılı ve mutlu görünür. Ama perde kapandığında geriye kalan tek şey, adını koyamadıkları derin bir yalnızlıktır. Tesadüf gibi başlayan bir karşılaşma, iki sessiz hayatı birbirine dokundurur. Konuşulmayanlar, söylenemeyenler ve bastırılan duygular yavaş yavaş su yüzüne çıkarken, Zeynep ve Ömer kendilerine sormak zorunda kalır: Gerçekten görüldüğümüzde, hâlâ sevilir miyiz? Perdenin Arkasındaki Sessizlik, kusursuz hayatların ardında saklanan kırılganlıkları, modern insanın yalnızlığını ve sessiz bağlarını anlatan derin, tanıdık ve sarsıcı bir hikâye.

asi sadece asi kendi için yaşayan ama kendini sevmeyi bilmeyen asi

Bazı resimler vardır; kimisi rengârenk kimisi siyah beyaz...

Eğer bu hikâyeyi okumaya devam edecekseniz, bunu sadece iki gencin maviye emanet ettiği yarım kalmış bir aşk masalı sanmanızı isterdim. Çünkü bazen gerçekler, hatırlanan o güzel anılardan çok daha ağır ve katlanılmazdır. İnsan, geçmişi hatırlarken kendini korumak ister; anıların içini yumuşatır, acıyı törpüler, eksik kalan yerleri umutla doldurur. Oysa bazı hikâyeler vardır ki, ne kadar süslenirse süslensin, özünde taşıdığı ağırlığı asla kaybetmez. Benim hikâyem de onlardan biri.

KONUSU Helin Ateş, ailesini korkunç bir kazada kaybettikten sonra bir yıl boyunca geçmişinden kaçar. Ama bazı şehirler vardır; terk edilmez, bekler. İstanbul da onlardan biridir. Doğum gününde geri döndüğü bu şehir, Helin’i yalnızca anılarıyla değil, kaderiyle de yüzleştirir. Bir gecede, bir silah sesiyle, bir yabancının mavi gözlerinde… O adam Viran Alaz Demir’dir. Yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, “Gölge” lakaplı bir mafya. Merhameti olmayan, geçmişi karanlık, hükmü tartışılmaz. Helin ise herkesin sandığı gibi kırılgan değildir. O, Ateşin Kızıdır. Yanmış ama kül olmamış, acısıyla güçlenmiş bir kadın. Bir kurşun, iki hayatı birbirine bağlar. Kaçış, tehdit, kan ve bastırılmış duygular arasında; ateşle gölge yan yana gelir. Bu bir aşk hikâyesi değildir. Bu, iki yaralı ruhun çarpışmasıdır. Ateş yakar. Gölge saklar. Peki ya biri diğerine dokunursa?