Mia, hayatı okuldan ve arkadaşlarından ibaret, masum bir kızdır. Emirhan ise karanlık bir geçmişi olan, okul sıralarına ait olmayan bir sırdır. Aynı lisede yolları kesiştiğinde, Mia onun taşıdığı siyah defteri fark eder. O defterde kan, tehlike ve kaçınılamayan bir kader vardır. Ama defterin arasına sıkışan tek beyaz şey… Mia’dır. Herkes Mia’ya ondan uzak durmasını söyler. Ama Mia kaçmak yerine seçmeyi tercih eder. Bu hikâye; okul zilleriyle karanlık hesapların, masumiyetle tehlikenin, “imkânsız” denilen bir aşkın hikâyesi. Bazı aşklar risklidir. Bazıları yasaktır. Ama bazıları… vazgeçilmezdir

GÖLGEDE KALAN AŞK ​Duru Aktaş: Başarılı bir avukat, düzenin ve kanunların savunucusu. O, hayatını adalete adamışken, ailesinin sırlarının ve babasının işlediği bir hatalı borcun bedelini ödemek zorunda kalacağını bilmiyordu. ​Duru, babasının kanını elinde taşıyan adamla karşılaştığında, Çağatay ile tanıştı. Çağatay, Duru`nun tüm ilkelerini, ahlakını ve dünyasını temsil ettiği düzeni yerle bir eden karanlık bir dünyanın, yani mafyanın ta kendisiydi. ​Duru`nun ona attığı tokat, bir intikam yeminiydi; Çağatay`ın onu rehin alması ise bir ilanı harp. Duru artık adliye koridorlarında değil, Çağatay`ın kanlı ve tehlikeli kurallarının geçerli olduğu gölgeler arasında nefes almak zorundadır. ​Ancak, nefret etmesi gereken bu adama duyduğu karşı konulamaz çekim, Duru`nun kendisiyle savaşmasına neden olur. Bir yanda savunduğu adalet, diğer yanda mafya liderine duyduğu imkânsız aşk. ​Onların hikayesi, gün ışığına çıkması yasak olan, en karanlık sırrıydı.

Başağın aşkla karışık karmaşık hayatı ve mafyalar her şey bu kitap ta1 mükemmel bir kitap bir şans verin

Bazı evlilikler aşkla başlar. Bazıları ise bir bedelle. Mine Serter ve Aras Vardar’ın yolları bir nikâh masasında kesiştiğinde, ortada ne aşk vardır ne de umut. Yalnızca geçmişten gelen bir hata, susulmuş bir gerçek ve ödenmesi gereken bir bedel… Bu evlilik bir tercih değil, bir kefarettir. Aynı evin içinde iki yabancı gibi yaşarken, aralarındaki sessizlik giderek daha tehlikeli bir hâl alır. Dokunulmayan her an, bastırılan her duygu, tenlerinde iz bırakır. Arzu günah sayılırken, kaçılan şey yavaş yavaş vazgeçilmeze dönüşür. Mine için Aras, inkâr edilmesi gereken bir zaaf… Aras için Mine, affedilmek istemeyen bir vicdandır. Geçmişin gölgeleri üzerlerine çökerken, bu zorunlu birliktelik ya ikisini de paramparça edecek ya da hiç beklemedikleri bir şekilde onları birbirine bağlayacaktır. Ve bazı günahlar vardır ki, insanın tenine yazılır… Silinmez. Sadece dönüşür. Tenime Yazılan Günah, zorunlu bir evlilikten doğan yasak arzunun, suçlulukla yoğrulmuş bir tutkunun ve bedel ödeyerek öğrenilen gerçek aşkın hikâyesi.

Aşk bazen kalbi yakar... Ama intikam? Ruhu küle çevirir. Narin bir kalpten çıkan bu ateş, bir zamanlar annesine güvenen bir kadının intikam yürüyüşüne dönüşüyor. Gölgelerin içinden gelen bir ses, karanlık bir geçmiş, yakılan umutlar... Ve yeniden doğan bir kadın: güçlü, kararlı, durdurulamaz. Aşk ile intikam arasında sıkışan bu hikâyede, her adım bir tehlike... her adım bir sır... Ve bazen, kalbin attığı yer bir cehennemin tam ortasıdır.

KİTAP AÇIKLAMASI 3K Kunt,kan ve kor... Astenia Kan Talev adı fısıltılarla anılan yüzü hiç görülmemiş kanla taçlanmış bir imparatoriçe maskelerin ardında oynanan bir oyun var ve bu oyunda herkes rol yapıyor ama bazıları rolünü fazla iyi oynuyor Tugay Ulu Kunt soğuk bakışların ardına saklanan bir sır Korel Kor Ateş dokunduğu her şeyi yakabilecek kadar tehlikeli iki ezeli düşman tek bir kadın ve geri dönüşü olmayan bir davet bir bakış bir yalan bir sahte gözyaşı ve her şey alt üst oluyor çünkü imparatoriçe sahneye çıkmıyor ama herkes onun tuzağına düşüyor bu bir güç hikayesi değil sadece bu kanla yazılmış bir kader ve ilk çatlağın hikayesi her saf bir gün çatlak verir ve ben o çatlağı veriyorum KAPAK ARKASI NOTU bazı kadınlar sessizdir bazıları tehlikeli astenia kan talev ise ikisi birden kimliğini maskelerin ardında saklayan tahtını gölgelerden yöneten ve adını duyan herkesin sustuğu bir imparatoriçe maskeli bir davet iki düşman ve tek bir gerçek biri buz kadar soğuk biri ateş kadar yakıcı ve ikisi de aynı kadının peşinde bu hikayede kimse masum değil gözyaşları bile bir silah gülümsemeler bile plan ve bazen en büyük patlama kalbin tam ortasında olur YAZAR YORUMU bu kitabı yazarken kendimi saklamadım acıdığım yerleri kırıldığım anları ve sustuğum her şeyi buraya bıraktım bu bir aşk hikayesi değil sadece bu bir güç hikayesi bir kimlik bir hayatta kalma meselesi satır aralarında beni bulabilirsiniz oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın çünkü bu hikaye siz okudukça büyüyecek sizi seven yazarınız 🫶

Artık her şey açığa çıkmışdı simdi ise sadece her şeyi yok etmek gerekiyordu, Rose geldiği bu okulun normal oklu olmadığını anladı ve arkadaşlarıyla bunun sırı çözmek için uğraşlar verdi ve bu savaşda birine aşık oldu. " Savaşmaktan vazgeçmeyin vazgeçerseniz başlamadan kaybeden siz olursunuz

On sekiz yaş ve üstü sahneler bulunacak,rahatsız olanlar okumasın!! İki düşman şirketin zoraki yollarla birleşmesinden sonra ortaya çıkacak olan;âşk duygusu... Birbirlerine karşı en saf nefretlerini biriktiriyordu Jisung ve Minho... Sonrasında söz konusu şirketlerine gelen yıkım kararı olduğu için,birleştirmek zorunda kalmışlardı şirketlerini.

Bir evlilikle başladı. Ama bu evlilik aşk için değil, suçun tam ortasına sızmak içindi. Kerem Arslan, bir örgütün kalbine girmek için kendi hayatından vazgeçmeyi kabul etti. Yeni bir kimlik, yeni bir soyadı ve herkesin gözü önünde yapılmış sahte bir nikâh. Defne Karahan içinse bu evlilik, ailesinin karanlık mirasını taşımaya devam etmenin başka bir yoluydu. Güçlü görünmesi gerekiyordu. İtaatkâr. Sessiz. Ama ikisinin de hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir zamanlar birbirlerini sevmiş olmaları. Yıllar önce yarım kalan bir çocukluk aşkı, şimdi aynı yatakta, aynı soyadının altında yeniden nefes alıyordu. Her bakış tehlikeydi. Her dokunuş delil. Her arzu ölüm fermanı olabilirdi. Çünkü bu evlilik izleniyordu. Çünkü aşk yasaktı. Çünkü biri rolünü unutursa, ikisi de yok olacaktı. Tenimdeki Yalan, sahte kimlikler arasında sıkışmış bir aşkı, bedende taşınan sırları, nikâh masasında verilen yalan sözlerin altında büyüyen gerçek tutkuyu anlatıyor. Bu romanda aşk masum değil. Bu romanda evlilik güvenli değil. Bu romanda herkesin bir rolü var… ama ten yalan söylemiyor.

kuzenimle şaka gibi aşık oluyorum hemde sevgilim var ken kuzenim ünlümüş bu nasıl olur amerikadan gelen kuzenimle aşk

20 YIL ÖNCE İKİ BEDENİN ATEŞTEN KURTULUŞU AİLE .KAN . HERŞEY

Baran Karahan’la evlenmek, bir adamı sevmek değildi. Bir savaşı kabul etmekti. Asya, soyadını aldığı gün adını kaybettiğini anladı. Artık o sadece bir eş değil, bir hedefti. Baran’ın geçmişi sustu sanılan silahlar gibiydi; dokunulmadığında bile ölüm vaadi taşıyordu. Nikâh, onları korumadı. Aksine, kanı çağırdı. Tehditler büyürken, sırlar derinleşirken ve kaçacak hiçbir yer kalmamışken Asya, hayatını geri dönülmez biçimde değiştiren bir gerçeği öğrenir. Bu kez tehlike yalnızca onların değil, doğmamış bir kalbin etrafında da dolaşmaktadır. Kanla edilen bir yemin… Karanlıkla kurulan bir aile… Ve her şeyin ortasında, tüm hesapları altüst eden bir doğum. Bazı aşklar kurtarmaz. Ama hayatta kalmayı öğretir.

İhanetlerden ve sırlardan ibaret bir hayatta aşık olmak yasaktı. Hele düşmanına aşık olmak intihar demekti. Peki bu intihara göz yumarsak ne olurdu? İşte İnci Akın ve Ateş Kıvanç Arslan da bu sorunun birer cevaplarıydı.

Selam.Ben Birsu çevik bundan tam 2 hafta öncesine kadar mükemmel olmasada bı hayatım vardı.Şimdi ise bir hiçlik..

Bir şarap lekesiyle başlayan gece kanla yazılmış aşk satırlarına...

Bir telefon çalar. Açılmaz. Ve bir hayat biter. O geceden sonra suçluluk, yas gibi davranmaz. Sessizleşmez. Ağlatmaz. Sertleşir. Anlatıcı, sevildiği için boğulan bir kadındır. Sevdiği adamın ölümünden sonra geriye kalan tek şey, cevapsız sorular ve içinden çıkamadığı bir öfkedir. Cenazede fark ettiği isimsiz bir bakış, geçmişle kapanmamış bir hesabın varlığını fısıldar. Bu hikâye bir aşk hikâyesi değildir. Bu, aşkın insanı nasıl zalimleştirdiğinin hikâyesidir. İntikam peşindeki bir adam, suçlulukla yaşayan bir kadın ve zamanla yer değiştiren roller… Avcı, kurban olur. Kurban, tehlikeye dönüşür. Kan vardır. Vahşet vardır. Ama en yıkıcı olan, kimsenin kendini masum sayamamasıdır. Bu kitap şunu sorar: Bir insanı katil yapan şey ne zaman başlar? Bıçağı tuttuğu anda mı… yoksa telefonu ters çevirdiği anda mı?

Her şey normal düzeninde ilerler ama her normal bir gün anormale döner. 〄 Her şeyin bir düzeni vardır, bir ilki bir sonu vardır. Her durumun da bir açıklaması vardır. Öyle olmalıdır. Öyle olmalıydı. Elimde kaç dakikadır tuttuğumu bilmediğim kağıdı tekrar açıp okudum. Sertçe yutkundum. Bu el yazısı abime aitti, biliyordum ama neden böyle bir şey yazdığını ve nereye kaybolduğunu bilmiyordum. Benden yardım istiyordu, hayır benden değil. Benden birine ulaşarak yardım etmemi istiyordu. Saçmaydı. Ulaşmamı istediği kişi abimin yıllarca yakın arkadaşı olup daha sonra düşmanı olan kişiydi. Neredeyse 8 yıldır görmediğim o kişiydi. En yakın arkadaşı ama sonradan en azılı olan düşmanı... Kartlar yeniden dağıtılacaktı ya da çoktan dağıtılmış ve en sondaki zor olan bana kalmıştı.

"Gerçekten neyin peşindesin? Güç mü? Yoksa geçmişin mi seni buraya getirdi?" "Geçmişin karanlıklarından kaçmak kolay değil, ama ne yaparsan yap, o seni hep takip eder. Benim peşinde olduğum şeyse, geleceğin seni nasıl şekillendireceği." "O zaman neden bu kadar karanlık? Gelecek, ışıkla değil, hep gölgelerle mi dolu olacak?" "Işık ve gölge arasındaki dengeyi bulman gerek. Bunu yapmadığın sürece, hiç bir şey değişmez."

Eğlenceaine yazılan bir kitaptır gerçekle alakası yoktur Bir adamın kendinden yaşça küçük masum bı kıza aşık olması ve aşkında ısrarcı olması

Yeni bir okul. Yeni duvarlar. Yeni yüzler. Ve hepsinden nefret etme hakkım sıfırdan tanımlanmış gibi. Ayaklarımın altındaki taşlı yolda yürürken üzerimdeki siyah montun kapüşonunu iyice kafama çekiyorum. Saçlarım hafifçe önüme düşüyor, okyanus mavisi gözlerimi kısarak devasa demir kapıya bakıyorum. Üzerinde, kazınmış gibi duran o altın yazı gözümü alıyor: “RAVEN ROZET LİSESİ — Sadakat Güçle Ölçülür.” “Ne karanlık bir yer seçtik yine, Eflin,” diyorum dişlerimin arasından. Yanımda yürüyen Eflin ise zerre umursamadan çiğnediği sakızla, “İsim havalı bence,” diyor. Gözlerini kısıp binaya bakıyor, “Harry Potter gibi ama daha suçlusu.” Burnumdan gelen kısa bir kahkahayı bastıramıyorum. Ama bu kahkahanın arkasında bir iç sıkıntısı var. Bu okulun adı Raven Rozet Lisesi. İsminden bile belli: burada sıradan bir ders, sıradan bir teneffüs yok. Her öğrenci bir rozetle işaretli ve o rozetler kim olduğunu belirliyor. Sarı, mavi, kırmızı, yeşil, gri, siyah… Her biri bir grubu temsil ediyor. Ve her biri bir tehlike. Mesela sarılar — bağımlılar. Uyuşturucu geçmişi olan ya da hâlâ içinde olanlar. Maviler — suç ağlarıyla bağlantılı çocuklar. Mafya bağlantılı, tetikçilerin torunları falan. Kırmızılar — dövüşçüler. En sert kavgaların içinden çıkan, disiplin dosyası dolu tipler. Yeşiller — bilgisayar hackerları, teknik zekalar. Gri — bilgi toplayıcılar, manipülatif zekalar. Siyahlar — henüz gruplandırılamamışlar. Serbest ama tehlikeli. Ve biz? Biz siyah rozetliyiz. Yeni gelenler olarak hâlâ etiketlenmemişiz. Ama yakında o da olur. Koridorlara girdiğimizde, okulun içi sanki kurgusal bir evren gibi. Herkesin üzerinde o metalik rozetlerden var. Kiminin yakasında, kiminin çantasına iliştirilmiş. Bir grup geçiyor önümüzden; gürültülü, ceketleri mavi. Eflin hemen yanımda fısıldıyor: “Onlar mafya tayfa. Maviler. Hepsi paşa torunu gibi bakıyor.” “Ezik gibiler bence,” diyorum. Ama aslında onları gözlemliyorum. Ne zaman gülerler, ne zaman dururlar… Tetikte olmalıyım. Üçüncü katta, sınıfımıza ulaştığımızda içeriye girdiğimde tüm gözler bana dönüyor. Durup kalıyorum. Eflin ise umursamaz bir tavırla içeri süzülüyor. Sınıf altı kişilik. Üç kız, üç erkek. Ve işte onu görüyorum. Duvara yaslanmış, siyah tişörtü kollarını sımsıkı sarıyor, damarları net şekilde görünüyor. Esmer. Gözleri ela. Kollarını göğsünde birleştirmiş ve bana yukarıdan aşağıya bakıyor. Gülümsemiyor. Ters bir bakış fırlatıyor. İşte o: Araz Yıldırım. Okulun en sevilen çocuğuymuş. Aynı zamanda en çok nefret edilen. En çok korkulan. Ama bana göre… sadece bir ego şovu. “Bu da eksikti,” diyor Araz, hafifçe başını sallar gibi. Sesi boğuk ama net. Sanki gelişimden rahatsız olmuş gibi. Gülümsüyorum. “Senin kadar yer kaplamam merak etme,” diyorum. Gözlerimi ondan ayırmadan sırama ilerliyorum. Karşımda oturuyor. Zaten şansıma, elbette tam karşısına düşeceğim. Yanımızda oturan diğer öğrenciler de tanıdık gelmiyor ama belli ki bir süredir buradalar. Biri gözlük takıyor, yeşil rozetli. Diğeri kıvırcık saçlı, gri rozetli. Kızlardan biri dövmeli, kırmızı rozetli ve diğer kız… gülümseyen tek kişi. O da gri. “Ben Liva,” diyor o gülümseyen. Elini uzatıyor. “Hoş geldiniz. Sizi bekliyorduk.” Eflin hemen selam veriyor. Ama ben hâlâ Araz’ın o yargılayan bakışlarının altında oturuyorum. “Beklemeyin. Ben kimsenin hayatına dahil olmaya gelmedim,” diyorum. Sözüm Liva’ya ama gözüm Araz’da. Araz, dudaklarını sıkıyor. Hafifçe başını yana eğip fısıldar gibi söylüyor: “Bu kızın egosu bana rakip olacak galiba.” “Eğer egona rakip olmamı istemiyorsan, sustuğumda konuşma.” Bir sessizlik oluyor. Ama bir an sonra Liva, gözlerini kocaman açarak “WOAH!” diye bir ses çıkarıyor. “Arkadaşlar, bu sınıf patlayacak. Bayılıyorum yeni gelenlere.” Dersin başlamasıyla birlikte, sınıfa giren danışman öğretmenimiz — Bay Semih — hemen konuya giriyor. Önümüzdeki hafta yapılacak “İlk Görev” hakkında. “İlk Görev” her yıl yeni gelen siyahların rozetlenmesi için yapılan sınav. Ama bu yıl farklı bir şey olacakmış. Bay Semih çok ciddi bir ses tonuyla söylüyor: “Bu yılki görev… eski öğrencilerden birinin ölümüyle ilgili olacak.” Herkes susuyor. Araz bile. “Ceset, kamp alanında bulundu,” diyor. “Ve okul, bu ölümün gerçek sebebini bulacak kadar güçlü olanları ayıklamak istiyor.” Gözlerimi kısıyorum. Kalbim biraz daha hızlı atmaya başlıyor. Yeni okul, yeni insanlar… ve şimdi bir ceset. İşte şimdi işler ciddileşiyor. "Üfleyerek geçirebileceğini sandığın için yüreğime yara açmakta hiç sakınca görmedin ama ben sırf o yaralar sızlamasın diye, geceleri göğsümün üzerine yatamadım."

Lisede sürekli bakışıp ama konuşamayan bir çiftin hikayesi

Neva 3 yıldır plotonik olduğu Buğra`nın da onu sevdiğini öğrenmesiyle başlamıştı herşey şimdi hiç bişey eskisi gibi olmayacaktı...

Kırlangıç ev arkadaşı ile normal bir hayat geçiriyordu. Ama uzun bir süre çalıştığı yeri batmaktan kurtarmaya çalışıyor. Bu sırada eski bir tanıdık çıka geliyor. Karga... Karga iyi haberler getirmiyor. Ve kötü haberden sonra hayat Kırlangıç için değişiyor.

Yaşam, bazen zorunlulukların içinde saklı kalan gerçek aşklarla örülüdür. Aden Dora, geçmişi silinmiş bir kadın... Ölen ablasının yerine geçerken, unutulan sırların ağırlığı omuzlarına biner. Uraz Efe ise kalbini yıllarca bir başka isme kapamış, geçmişin gölgesinde yaşayan bir adam. Bir arada olmaları kaderin bir oyunu mu, yoksa içten içe büyüyen duyguların başlangıcı mı? Geçmişin suskunlukları, sırlar ve yarım kalan hikâyeler, onları birbirine daha da yakınlaştırırken aynı zamanda yavaş yavaş yıpratır. Bir evin içinde saklanan gerçekler, unutulmuş isimler ve yasak aşklar... Peki, bir insan neye mecburdur? Aşka mı? Geçmişe mi? Yoksa kendine? Mecburum, unutulmuş kimliklerin ve sessiz kalmış yüreklerin hikayesi.

Sare, yakın arkadaşına dert mesajı atarken yanlışlıkla tanımadığı birine gönderir. Çocuk cevap verir: “İstersen konuşabiliriz.”bu mesajdan sonra olaylar başlar Merhaba👋 Ben Hivay sonunda istediğim kitabı yazmaya vakit bulabildim, iyi okumalar💕