Bu hikaye genel olarak ikinci oğlanı esas alır. Trabzon Sürmene çamlıdağ köyünde iki düşman aile nın oğulları İstanbullu bir kıza aşık olur bu klasik hikaye de ele alınan taraf ne esas kız ne de esas oğlan, ikinci  çocuk boran in gözünden anlatılacakdır.

Çocukken ailesi gözlerinin önünde öldürülen Nehir kara, yıllar sonra Eylül Karaca kimliğiyle Karahan ailesine sızdı Yaman Karahan`a aşık oldu ve kalbi ile intikam yeminin arasında sıkışıp kaldı

2 insanın geçmişte yaşadıkları acıyı gelecekteki hayatlarına iz bırakmaları...

Bu bir gl(girls love)dır. rahatsız edici olabilecek temalar ve sahneler içermektedir ve +12 kitlenin okumasını öneririm ilk omegaverse hikayem bu arada umarım seversiniz hikayenin taslağı çok sertti o yüzden yumuşatmaya çalışıcam umarım eğlenirsinizz

“Ne borcu?” dedim. Gittikçe korkmaya başlamıştım. “Boş ver orasını. Benim sana bir can borcum vardı. Ben bunu annenin canını almayarak ödüyorum. Sen de abimin kanı için benimle evleniyorsun.” Bu adam ciddi miydi? Ne demek bana can borcu vardı ve ne demek onunla evleneceğim? Hangi birine şaşıracağımı bilemiyordum.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

Soğuk bakışlı bir adam… Fırtınaların ortasında savrulan genç bir kadın… Ve kaderin onları aynı kıyıya sürüklemesi. Liman Savar, hukuk fakültesinde okuyan sıradan bir öğrenciydi. Ta ki babasının karanlık bir mafya babasına borçlandığını öğrenene kadar. Borcun bedeli, imzalanmış bir senet değil; kızının hayatıydı. Tam da o anda karşısına çıktı Kuzey Arvas. Küllü buz mavisi gözleri, buz gibi duruşu ve kimseye yaklaşmayan tavrıyla soğuk bir CEO. Ama Kuzey sadece iş dünyasının güçlü bir ismi değildi; karanlık sırları, geçmişin gölgeleri ve tehlikeli bağları vardı. Bir yanda onu borcun karşılığı olarak isteyen mafya… Bir yanda istemeden de olsa Liman’ı koruyan, ama aynı zamanda en çok korkması gereken adam Kuzey. Okyanusun ortasında bir fırtına gibi, iki yabancının yolu aynı limanda kesişti. Ama her liman güvenli değildir… Bazen en tehlikeli yer, kalbin sığındığı yerdir.

“Ölesiye sevdim kızım seni…” hayır ağlamayacaktım ama o konuştukça engelleyemiyordum. “…taki ailemi öldürenin baban olduğunu anlayana kadar.” - Ne güzel! Babamın doğum günümde kutlama için onun ailesini öldürdüğünü öldüğü gün öğrenmem ne güzel… Badem, Adım Badem. Bade değil. Tek hayalim sadece Badem olmak. Bana kahve gözlümü verin yaşamama gerek yok. - Kapak tasarımı:threnic🫶🏻

İnci Yaman, kan davası yüzünden hem annesini hem babasını kaybetmiş, küçük yaşta ağır travmalar yaşamış bir genç kızdır. Ailesinin dağılmasıyla birlikte kardeşi Duru ve abisiyle hayata tutunmaya çalışır. Ancak yaşadığı son büyük kayıpla (annesinin ölümü) içinde intikam duygusu tamamen büyür. Diğer tarafta Sarp Ateş vardır. O da aynı kan davasının diğer tarafındaki ailedendir. Ateş ve Yaman aileleri arasında geçmişten gelen ölüm zinciri vardır: dedeler, babalar ve kardeşler bu çatışmanın içinde kaybedilmiştir. İnci ve Sarp ilk karşılaşmalarında düşmanlıkla yüzleşir. İkisi de birbirini “düşman tarafın çocuğu” olarak görür. İnci intikamla, Sarp ise hem gurur hem de kendi tarafının yüküyle hareket eder. Ama hikâyenin ana çatışması sadece “düşmanlık” değildir; aynı acıyı yaşayan iki insanın birbirini anlamaya başlamasıdır.

Alev babası tarafından şiddete uğrar ama bir gün babası onu borçlarının yarısı olarak borçlu olduğu kişiye verir. (Kitabın konuları veya kitap kopyalanırsa adli işlem başlatılacaktır.)

"Korku kaybolduğunda, insana ne olur?" Dr. Livia Ardent, kendi yarattığı formül bir arkadaşının ölümüne yol açtığında her şeyini kaybetti. Şimdi önünde tek bir seçenek var: Müebbet hapis ya da yeraltı dünyasının en karanlık noktasına, Kafes`e sızmak. Ama Kafes sadece bir dövüş kulübü değil. Burası, korkunun hiç uğramadığı bir adamın kurduğu imparatorluktur. Kod adı Architect. İki yabancı. Aynı kırıklık, zıt taraflar. Aralarındaki çekim, üzerinde çalıştıkları formül kadar tehlikeli ve bir o kadar bağımlılık yapıcı. Burası Kafes. Burada kimse özgür değil, ama herkes kendini özgür sanıyor.

Ela Yıldız, sıradan bir hayat yaşadığını sanıyordu. Ta ki yanlış gecede, yanlış yerde, yanlış adamla karşılaşana kadar Karan Efe Arslan... Şehrin karanlık yüzünü yöneten, adı fısıltıyla anılan adam. Soğuk,tehlikeli ve ulaşılamaz biri. Güveni yoktur , merhameti ise asla... Sırlar, ihanetler , düşmanlar ... Bu hikayede kimse masum değildir. Ve bazı aşklar, kurşundan daha ölümcüldür...

Kendini sevmeyenlere; Bir gece gözlerini açtığında, babasının bileklerine kelepçeler vurulan Sare’nin hayatı altüst olmuştu. Onu hayatta tutan tek şey, geçmişinden gelen insanlardı. Sare, daha önce hiç görmediği ve gitmediği insanlarla eğitim alacaktı. Bu yolculukta onu aşkın kusuru, dostluğun acımasızlığı bekliyordu. Ama hafızasına kazınan tek şey; kusursuz insanın olmadığıydı.

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur."

Antepli bir mafya vârisi ve İstanbullu bir katil. Bir cinayet yüzünden iş birliği yapıp birine aşık olan iki kişi... Tenlerindeki çekim,dillerindeki sahipleniş. İşbirliği yapan çalışan Demir ve Derin ... Derin`i Antep`e götürüp korumak isteyen Demir ... Ve buna mecbur kalan Derin. İçerisinde malûm öğeler bulunmaktadır. Antep`te yaşanan olaylar daha çok komedi malûm öğeler barındıran bölümlerdir bilginize...

Bazı günahların bedeli kanla ödenir, bazıları ise bir ömür boyu taşınacak bir mahkumiyetle..." Demir Soykan; şehrin karanlık dehlizlerinde nam salmış, öfkesi fırtınalara bedel, ruhu ise buz tutmuş bir adam. Onun dünyasında merhamet bir zayıflık, ihanet ise ölüm demektir. Geçirdiği sinir krizleri arkasında sadece yıkım bırakırken, hayatına giren tek bir kadının bu yıkımı durdurabileceğini hiç hesaplamamıştı. Elya; kaybettiği geçmişinin küllerinden doğan bir intikam meleği. Tek bir amacı var: Ailesini yok eden Soykan imparatorluğunu yerle bir etmek. Demir’in karanlığına sızdığında, onun pençesine düşeceğini biliyordu

Gayet normal ve sıradan bir lise hayatı geçiren Eda`nın eski sevgilisinin düşmanının okullarına gelmesiyle hayatı değişir.

Eskiye dayalı yoları tekrar karşılaşan iki arkadaş arasında yenide duygular

"Benim hakkımda hiçbir şey bilmiyorsun, küçük köstebek." Yutkundum. O, Eymir Valen`di. Aynı otelde, yan yana odalarda kalmıştık ve ben ona yakalanmıştım. Beni bir köstebek olarak görmesinin sebebi buydu çünkü hakkında bilgi toplamaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa benim amacımın Eymir`le hiçbir ilgisi yoktu. "Peki ya sen, benim hakkımda ne biliyorsun?" "Bir köstebek olduğunu." Kendi söylediği cümleyi düzeltti. "Güzel bir köstebek." Dudaklarım iki yana kıvrıldı. Belki harekete geçip varlığını ifşa etmem gerekirdi ama ben genelde kuralları çiğnerdim. "Burada olmamalıydın." Dedim, net bir şekilde. Abimler onu fark ederse cesedini çıkartırlardı. "Burada olmasaydım yarattığım şaheseri görme imkanını nasıl bulacaktım?" Bence benden bahsetmiyordu, elbiseden bahsediyordu. "Şaheserini bana göndermek yerine evinde muhafaza da edebilirdin." "Seni evimde muhafaza etme fikrini sevdim." 🕸 Mafya▪︎Düşman Aileler▪︎Anlaşmalı Evlilik Yayım tarihi: 22.08.2025

KIZI ZORLA KENDİNE ESİR EDEN BİR MAFYA.. ONDAN KURTULMAK İÇİN HER TÜRLÜ KAÇMAYA ÇALIŞAN KIZ..

Derin, hayatını değiştiren o gece Karan’la karşılaştığında, bunun sadece bir tesadüf olduğunu sanır. Ama Karan’ın dünyasında tesadüf yoktur. Karan’ın dokunduğu her şey ya yanar… ya da kanar. Derin kaçmaya çalıştıkça daha çok içine çekilir. Ve bir süre sonra anlar: Bazı aşklar masum değildir… kanla yazılır.

Bir aşk hiç bu kadar acı vermemişti...🥀🍂 Eflin hayatını tek bir kişiye adamış biriydi. Küçüklüğünden beri kalbi sadece o kişiye aitti. Ama nerden bilebilirdi ki o aşkının karşılıksız olacağını ve sevdiği adamın onu hep o küçük kız çocuğu olarak gördüğünü. Kalbi aşkla beş yaşındayken tanışan Eflin hayatının en büyük ilk darbesini 16 yaşında sevdiği adamın bir anda ortadan kaybolarak alır. İkinci büyük darbeyi ise yılardır arayıp ama tek bir iz bulamadığı anlarda alır; doktorluk yaptığı hastanede sevdiği adamı acil gelen bir vaka ile ambulansta görür. Ölümün kıyısında olan sevdiğini yani Ateş`i görmek onda büyük bir yıkıma neden olmuştu. Sevdiği adamı yıllar sonra böyle görmeyi beklemiyordu. Onu ölümün kolarında görmek Eflin için büyük bir yıkım olmuştu. Asıl olayların başladığını ve hayatının nasıl çıkmaza girdiğini henüz bilmiyordu. Ama onu sevdiğine çok pişman olacaktı Eflin! İşler sarpa saracak ve her şey tepetaklak olacaktı. Karma elbet insanı bulurdu. Yaşattığını yaşamadan ölmezmiş insan işte karma tam olarak bu ikisinin hayatını alt üst edecekti... Eflin ve Ateş! Karmaşık bir aşk serüvenine katılmaya ne dersiniz bakalım sizi sürükleyenbilecek mi Eflin ve Ateş`in kaoslu, tutkulu, nefret dolu bu aşkı?

"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

MAFYA KURGUSUDUR !!!! Kalbinde eğer bir filiz yeşerirse onu kökünden kopartamayacağını bile bile yeşertirsin o filizi ama ya kökleri zehir saçıyorsa işte o zaman bu hayat zehirli bir iğne gibi gelir küçük bir acısı ama büyük sonuçları işte bu yolculukta bunu anlatıyor yanlışlıkla toplağa atılan bir tohumdan çıkan filiz anlaşılmadan ama büyük acılar ve sonuçlar doğaracak belkide aşk duygusunun ne olduğunu öğretecek bu hikayeyi yavaş yavaş filizlendirmeye sizde ne dersiniz. (Elviranın hikayesine hoş geldiniz:) İyi Okumalar :)

"Rüzgarın iyileştiren şefkati ile Özgür`ün ruhunu ateşe veren tutkusu arasında sıkışan hayal, bedeninde beliren açıklanamayan kanamalarla kendi savaşını veriyor bu bir özgürlük hikayesi mi, yoksa kendi yarattığı bir hapis mi?"