`SANA DIŞARI ÇIKMA DEMEDİM Mİ? NİYE DİNLENMİYOR SÖZÜM!?` Küçük kız çok korkuyor ve titriyor `S-sen i-izin vermeyin-`Sözü kesildi küçük kızın `Kurallarımızı unuttun galiba? Tekrar mı hatırlatayım? Hm?` Diyerek kızın yüzüne tısladı,küçük kızın ağlaması artmıştı,bunu kayle almayan genç adam küçüğünü kolundan tutup sürüklemeye başladı... Lütfen saçma yorumlar yapmayın! Yoksa kitabımı silerim bilginiz olsun

Bazı aşklar şifadır bazıları ise zehir, ve bazen hayatta kalmak için o zehri içmen gerekir

Ailesindeki herkesi korkunç bir ölümle kaybedip, Dayısının evinde yaşamaya başlayan Kumsal, içindeki dertlerden dolayı herzaman gittiği yere, bir sahile gitmişti. O sahilde neler yaşana bilirdi? Hayat ona kötü bir oyun oynuyordu. Bir intikam evliliği yapan kumsal hayatında ilk defa bir kişiye güvenmiş, ona kapılarını açmıştı. ismi gibi soğuk Karadeniz gibi hırçın bir adama güvenip, onunla beraber yol kat eden kumsal. Girdiği bu yolun nereye çıkacağını bilmiyordu.

Bu benim hikayemdi ve bu hikayede dikkatsizliklere yer yoktu ta ki o gelene kadar

İlk kitabım kötü olabilir... Bir mafyanın bir kıza aşık olması ve bunu ondan saklayarak ona onu sevdiğini söylemesi ...

" Sen kimisin ve benden ne istiyorsun " dedim ürkek ce " Benim kim olduğumu yakında öreniceksin ve senden ne istediğine gelirsekte benim yanımda olmanı istiyorum küçük hanım " Dedi ....

Birazcıkta GÜÇLÜ kadın karakter rahat erkek karakter okuyalım (Görsel bana ait değil.) Tamamen eğlence amaçlı yazdığım bir kitaptır. Kafa dağıtmak amaçlıdır. Eğer bir yanlışım olursa kusura bakmayın.

Yıllardır gözü şarap hariç kimseyi görmeyen bora ve boradan nefret eden şarap Bu aşk karşılık bulacak mı? Şarap ve boranın evliliğine sizi davet ediyorum Şarabın tüm inkarlarına karşı çıkan bora lazanabilecek mi Ne derler bilirsiniz, aşkı uğruna savaşanlar asla kaybetmez #borap !EĞLENCE AMAÇLI YAZILMIŞTIR!

22 yaşında genç bir doktor. İlk görev gününde hastanede tanıştığı 19 yaşındaki Elvin’le başlayan duygusal bir yolculuğun içinde. Sorumluluk ile kalbinin arasında sıkışmış, hayat dolu bir adam.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Türk kızı olan Neriman bir gün ispanyol mafya tarafından kaçırılır Ve Azerli bir mafyala tanışır

Catherine Elise Sinclair - Sarp Arel Karahan "Bu hâlde, burada olmanın tek açıklaması var. Ya çok aptalsın ya da çok tehlikelisin." "Tehlikeli değilim ben." "O zaman aptalsın" "Sadece gitmek istiyorum." "Gitmek istiyorsan git. Ama unutma dışarıda benden daha kötü insanlar var." Oxford`da özgürdü. Kanada`da yabancıydı. Türkiye`de... avdı. Catherine`in babası, onu bir intikam planının içine doğurdu. Şimdi tek istediği şey, kızının o planı tamamlaması. Ama Catherine`in önünde iki seçenek var: Ya babasının ipleriyle yaşayacak... Ya da kendi kaderini koparıp alacak. Ve bir gece, bir kafesin önünde, bir adam ona anahtar uzatıyor. Ama kimse şunu söylemiyor: Bazı anahtarlar kurtuluş değil, başka bir esarettir. Kafeste Bir Kızıl... Yayınlanma Tarihi: 19.02.2026

İki çete arasında mahv olmuş lee felixin 1 haftada kararan hayatından onu kurtaran mafya hwang hyunjin

Kalbim çaresizce sana yöneldi. Hayat, karşılaşmak istemeyeceğim en son kişi olsan da seni sürekli karşıma çıkardı. Her seferinde canımı yakmana rağmen kalbim seni bulmaya devam ediyor. Dahası, bencil, duygusuz ve kaba bir insan için neden bu kadar hızlı attığını anlamıyorum. Kimseye karşı nefret beslemeyen ben, bu adamdan nefret ediyorum. Murat Soykan; bir holding sahibi, zengin, ukala ve kendini beğenmiş biri. Parayla herkesi ve her şeyi satın alabileceğine inanan bir egoist. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

"H:çok güzel bir hayatım var!" "M:...evet" -Hyunho- ilk hikayem umarım seversiniz🤍

Zülal Yılmazer tarafından oluşturulmuştur.

Dostunu uzağında tut. Düşmanın ile evlen. Sahte bir imza. Gerçek duygular. Ve iki güçlü ruhun birbirine sığınışı... Vera için aşk, sadece bir tehlike daha demekti. İnanç içinse Vera, hayatı boyunca aradığı fırtınaydı. Adam, kadına yaslanacak kadar güveniyordu. Kadın ise adamı yok edecek kadar kurallara bağlıydı. Kusursuz bir plan. Kusursuz bir aşk. Ve ölümcül bir bağ. Güldürecek, ürpertecek, kalbini titretecek bir hikâyeye hazır ol. Çünkü bazı aşklar, yaşamak için savaşmaya değer. İz bırakacak bir aşk için risk almaya var mısın? Komedi unsurları, ölümcül sözler içerir. Psikolojik dayanıklılığınız yoksa, geri dönün.

GEÇMİŞ Küçük Efsun hiçbir şey bilmiyordu. Bu hayatta ona hiçbir şey öğretilmemişti; hayat nasıl yaşanır, nasıl yürünür, nasıl koşulur… Ailesi tarafından önemsenmez, sevilmezdi. Zaten doğduktan sonra annesiyle çocuğunu bırakıp terk etmişti babası… Ailesi ya da “ailesi” denmezdi buna; bırakmak istedikleri denirdi. Ya da sebebi… O, küçük yaşında hayatın ne olduğunu daha hiç anlayamamış, gözleri hâlâ puslu gören o minik bebekti. Çünkü duyduğuna göre babası o yüzden bırakmıştı o masumu. Bunu Efsun normalde anlamazdı ama annesi… Ah, o kendi canından çok sevdiği annesinin dediği o laflar… Her gün el kadar bebeğe ettiği sitemler ne yedisinde ne yetmişinde yenilir yutulur şeyler değildi. Annesi ona çok yüklenirdi; o yaşında bir sürü sorumluluk yüklemeye çalışırdı. “Senin yüzünden her şey,” derdi. “Senin yüzünden!” deyip suratına haykırırdı küçük Efsun’un. “Ben seni istememiştim. O da istememişti. Dile getirmedi ama söyledi bana, belli etmeye çalıştı. Benim salak kafam seni sevdi. Senden bir umut bekledi; belki sever seni dedim ama senin neyini sevsin?” Bu lafları, küçük yaşında babası onları terk ettiği günden sonra daha da artırarak Efsun’a çok zarar verirdi. Vururdu, döverdi. Annesi ona iğrenerek bakardı; hatta suratına bile bakmazdı. Eşinin onu pısırık bir kız çocuğu yüzünden bırakıp gitmesini kabullenemiyordu. Geceleri çalışırdı, sabah evde olurdu. Bu işi Efsun için yapmıyordu; kendi istediklerini alabilmek için yapıyordu. Annesi Efsun’u hiç sevmezdi. Dışarı çıksa Efsun’u yanına almazdı. Bazı zamanlar alırdı; o zamanlarda da o kadar iğrenerek bakardı ki Efsun’a, dışarıdan bakan arabada şeker gibi bir kız çocuğu değil de bir böcek olduğunu sanırdı. Oysaki Efsun, o bebek hâliyle çoğu kişiyi kendine hayran bırakırdı. Görenler bir daha görmek, bakanlar bir daha bakmak isterdi. Bunu anlayan annesi, ilk başlarda fark ettiğinde kapatırdı bebek arabasının üstünü ve Efsun’un görünmesini istemezdi. Daha sonrasında da hiç açmadı o üstü. Annesi çok, çok, çok nefret ederdi Efsun’dan. Yemek yesin, su içsin, ışık görsün istemezdi… Efsun dışarının nasıl olduğu unutmuştu artık. Evde de annesi, odasının perdesini siyah bir perdeyle kapatır, perde yapıştırıcısıyla yapıştırırdı; karanlıkta bırakırdı Efsun’u. O karanlıkta yaşadığını, o evde annesiyle tek kaldığında yaşadıklarını ne birilerine anlatabilecekti büyüyünce ne de bu günler onu bırakacaktı. En ummadık zamanında “atlattım ben” dediğinde boğazına yapışacaktı geçmişi. İnsanın geçmişi silmesi mümkün müdür? Bunu hep öğrenmek isteyecek kadar kötüydü yaşadıkları. Dedesi onlara bazen uğradığında Efsun biraz nefes alabilirdi. Çünkü annesi bir tek o zaman ona bir şey yapmaz, bir şey söylemezdi ama eline bile yine almazdı. Dedesi bunu bir süre sonra sorgulamaya başladığında annesi: “Baba, sen az görüyorsun. Hasret gider, özlersin onu görmediğinde,” derdi. Babası minnetle bakan gözlerini kendisine çevirdiğinde büyük bir nefrete dönüşmesi, Efsun’un henüz dört yaşında taşıdığı o minicik kalbine anlamını bilmediği cümleler olarak ağırlık yapıyordu. Bu ağırlık gelecekte Efsun’un hayatını mahvedecekti. Panik atak sahibi olacaktı o güzel, narin kız. Ama bundan henüz ne o masum çocuğun ne de dedesinin haberi vardı. Annesi zaten umursamıyordu…

"Yine hayallere mi daldın, Deniz?" diye sordu babası masasının arkasına geçerek. Sesi kuru ve duygusuzdu. "Bugün Melis’le görüşmelisin. Babasıyla büyük bir anlaşma imzalıyoruz. Bu izdivaç, holdingimizin geleceğini garanti altına alacak. Sen sadece benim varisim değil, aynı zamanda bu ailenin yeni yüzü olacaksın." Deniz derin bir nefes alıp babasına döndü. "Baba, ben senin çizdiğin o `garantili` hayat kâğıdında bir figür olmak istemiyorum. Benim dünyam renkler, atölyeler. Benim mutluluğum senin yatırım planlarında değil." _______ _______ _______ "Yine nerelere daldın, Güneş?" diye fısıldadı yanına gelen arkadaşı Aylin öğretmen. Güneş gülümsedi. "Deniz’e doğru, Aylin. Onun yanındayken bu yemekhanenin kokusu, ailemin o ağır planları uçup gidiyor. Ama bazen korkuyorum... Bu `zalim` hayat bizi birbirimize çok görür mü diye?" Aylin elini onun omuzuna koydu. "Senin gururunu ve sevgini hiçbir sefalet boğamaz. Ama dikkatli ol Güneş; seni o Serhat’la evlendirme planları hâlâ masada duruyor."

Firuze ana haber spikeri olarak işini yaparken,bir gün ona ajanlık teklifi gelir görevi ünlü iş adamı olan Barçın`ı araştırmaktır lakin bu savaşla başlayan mücadele ikisinide bambaşka duygulara sürükledi; "Düşmanına bu kadar yakınsan, kalbinin sesini bastıramazsın." Bir tarafta devletin en gizli operasyonlarının kilit ismi, soğukkanlı ve kusursuz bir ajan: Firuze. Diğer tarafta iş dünyasının zirvesinde, karanlık bağlantılarıyla şehre diz çöktüren karizmatik bir iş adamı: Barçın Ateş. Büyük Bir Oyun, Tehlikeli Bir Aşk. Firuze`nin hedefi belliydi: Barçın Ateş`in imparatorluğunu yerle bir etmek. Ancak her adımda karşısında sadece bir "hedef" değil, zekasıyla ve duruşuyla onu zorlayan bir rakip buldu. Barçın ise bu gizemli kadının gelişindeki tehlikeyi seziyor ama onu yanından uzaklaştıramıyordu. Nefretle başladı, tutkuyla körüklendi. İki ezeli düşman, aynı masada karşı karşıya. Aralarındaki savaş sadece silahlarla değil, bakışlarla ve zekayla veriliyor. Kırmızı ışık yandığında tüm dünyayı durduran bu ikili, birbirlerini yok mu edecekler yoksa beraber mi yanacaklar? "Seni bitirmem gerekiyordu, seni sevmem değil."

Verka`nın yanında bir kadınla içeri girmesini beklemiyordum. "Verka bir gelir misin?" Başını sallayınca beraber mutfağa doğru ilerledik. "Evimize getirdiğin kadın kim?" "Evimize mi ? Burası benim evim. Hem sen bana ne hakla hesap soruyorsun," diye bana çıkışında ben de ona çıkmıştım. "Karınım ya hani!" "Sadece bir anlaşmadan ibaresinin. Bana hesap sormakta koynumdaki kadınlara karışmakta sana düşmez." Doğruydu. Acıtmaması gerekiyordu ama acıtmıştı işte. Ama onun daha büyük bir sorunu vardı. Çünkü artık ben de onun gibi davranacaktım.

Salona girdiğimde tüm yüzler bana döndü.Bazıları şaşkın hareleri ile bu kadar önemli bir toplantıyı neden bozduğumu düşünüyor,bazıları ise zaten böyle birşeyin olacağından haberdar oldukları için sessizce yapacağım hamleleri bekliyordu.Kimse ses çıkarmaya cüret etmiyordu. Masada oturan yüzlere teker teker bakarken bir yandan da baş köşesinde oturmuş ve arkası bana dönük Genel Başkan Vekil Hazarden`e doğru yürümeye başladım.Arkasını dönüp bir kere bile bakmamıştı.Aramızdaki mesafe sıfırlandığında,yavaşca eğilerek kulağına fısıldadım. "Ops, sei stato beccato!"İ İrkilmiş,bir kaç saniye yakalanma`nın verdiği korkuyu tatmış, yavaş yavaş titrmeye başlamıştı.Bunu ben hariç kimse göremiyor ve hissedemiyordu.İnsanların üzerinde bıraktığım etkiyi görmek oldukça hoşuma gidiyordu.Kuyumu kazmak ne demek birazdan öğrenecekti.Dudaklarım bu görüntü karşısında yavaşça iki yana kıvrıldı. Dudağımdaki sırıtış ile birlikte irislerimi diğer baş köşede oturmuş beni izleyen boş harlere çevirdim. Baransel Ferhunzade,kaşları belli belirsiz çatılmıştı.Kemikli yüzü kasılmıştı.Koyu kahverengi gözleri ne kadar boş bakıyor olsa da bu yaptıklarım onu bir hayli şaşırtmıştı.Gözleri önce kırmızı ruj ile boyanmış dudaklarıma kaydı,yüzümün her zerresini dikkatle izledi.Bakışlarımı ifadesiz,boş bakan harelerden çekip,gözlerimi titreyen bedene çevirdim.Kimse`den çıt çıkmıyordu.Ölüm sessizliği bu olsa gerekti.Parmaklarım yavaşça önümdeki korkak bedenin şah damarına dokundu.Orada akan kanı hissetti,bu his çok hoştu.Hamlem karşısında elimin altında ki beden transa girmiş gibi dondu kaldı.Alt dudağımı dişlerimin arasına aldım ve uzun manikürlü tırnaklarımı titreyen damara bastırdım.Ve bombanın pimini çekmiş bulundum. Kurgu bana aittir.Herhangi bir kopyalama durumunda yasal işleme başvurulacaktır.

Bir gül kadar zarif… Bir diken kadar ölümcül. ~~ Rosalind Draeven, yaşadığı acı dolu hayata rağmen babasının ihanetiyle asılarak ölüme terk edildi. Ancak bir bilinmezlik vardı ki; nefretin toprağı onu öldürmek için savaşırken, kehanetin altın yazısı kalbini tekrar uyandırmıştı. Kanının lanetiyle hikâyesini baştan yazmak için küllerinden doğan Rosalind artık eskisi gibi değildi. Geçmişe dönen bu genç kadın, aynı hataları tekrar etmeyecek; karanlığın bizzat kendisi olacaktı. Ablasını kendi zindanına kilitleyecek, düşmanının gelini olarak hanedanının mezarını kendi elleriyle kazıyacaktı. Ama beklemediği tek şey, evlendiği düşmanının kalbinde kendi kırık parçalarını bulmasıydı. Aralarındaki nefret zamanla tutkuya, kin yavaşça aşka dönüşecekti. Ve bu aşk, her şeye rağmen yeniden kurduğu kaderin en kanlı savaşı olacaktı. Rosalind; yalnızca intikamını değil, kalbini de fethedecekti. ~~ “Geçmiş, kalbin yaralarıyla anıldığında… O topraklarda artık sadece nefret yeşerir.”

Geçmişinle arkadaş olmazsan Geçmişine düşman olursun

Herşey bir ölüm ile başladı ve durmadan devam etti