Fark edilemeyecek kadar uzaktı yıllardır kıza, ama içinden bilirdiki en çok o yakın, kimse bilmezdi en sevdiği şeyleri ama bir o bilirdi. Unutmak istedi içinden atamadı , ama kavuşma umuduyla sıktı dişlerini her zaman. Yarası olmuştu, şimdi sırada yâri olması vardı İstediğini her zaman alırdı karahan. Bu sefer ne olursa olsun bırakmamaya yemin içmişti.

Mardin`de aşk acısı ile görücü usulü evlenmenin yeri

"Mezar dedikleri enkazdan, hayat fışkıracak." Alp, yirmi sekiz yıllık ömrünü mermilerle mühürledi. Asena, geçmişin sızısını bir nişancı dürbününe hapsetti. İkisi de aynı yangından sağ çıktı, ikisi de aynı celladın peşine düştü: Salazar. Onlar, ailelerinin kanıyla yazılmış bir kaderin, Kayıp Şehitlerin mirasçılarıydı. Bir bina havaya uçacak, intikam küle dönecek ve o enkazın altından hiç beklenmedik ayak sesleri duyulacak. Çünkü bazıları gömülmek için değil, vakti gelince o küllerden doğmak için ölür. Geçmişten gelen bir kurşun, en çok saklananları vuracak. Ateş bittiğinde, çiçekler uyanacak.

Elimdeki silahı ona doğru çevirdim .Gözlerinde rahatlama oluştu. Oysa bir kaç saniye önce silahı kendime doğrultuğumda korkusu elle tutulurdu. Sanırım ölmekten korkmuyordu. Ya da onu öldüreceğime ihtimal vermiyordu. "Sen başka tene dokunduktan sonra bitti her şey niye anlamıyorsun?!"dedim bağırarak. " Kuma almamı sen istemiştin "dedi bu sefer sertçe. ___________ Nefesini kadının yüzüne üflerken gözlerini gözlerine dikmiş acıyla fısıldadı adam.. " Sen benim en büyük hayalimken nasıl en büyük hayalkırıklığım oldun ?!" 2 başrol çiftimiz var ♡ İkinci çiftimiz sonradan katılacak hikayeye.

Hayat zor, yaşamak zor. Bazı şeyleri aşabilmek zor. Ancak biz Türk`üz. Zorsa kolaylaştırır, imkansız ise zaman alsa dahi hallederiz. Aksiyon mu istiyorsunuz? Biraz heyecan, biraz ağlamak ve aynı zamanda da gülmek. Gelin beraber bir yola çıkalım. Kimsenin tutmadığı ellere uzanalım. Hazırsanız başlıyoruz:)

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

Asena Kuntçetin ve Kunt Arslan adında iki kırık ruhlu asker, sevgisizlikle büyümüş geçmişleriyle yüzleşmeye çalışırken yolları kesişir. İkisi de yalnızlıkla, travmalarla ve görev bilinciyle yoğrulmuştur. Ancak beklenmedik bir duygusal yakınlaşma, kaderlerini yeniden yazmalarına sebep olur. Askerî disiplinle çevrili bu hikâye; aşk, öfke, yarım kalmış çocukluklar ve ruhsal iyileşme temalarını işler.

Asrın " Beni bekleme Deniz " Bu bana ve sevdama yazılmış bir sondu. Sonumuzu yazan ise aşık olduğum, sevdiğim adamdı. Vatanım ve sen diyen Asrın Karlıdağ, beni ardında bırakıp gitmişti. Sadece benden değil, herkesden gitmişti. O gideli tam tamına iki yıl , 3 ay ,on gün oldu. Ne ailesini bir kere aramış . Ne de sevdiği kadını.. Ve ben Deniz Bozbey artık sadece Deniz Bozbey değilim. Ben artık Dr. Deniz Bozbey `im. Kendi ayakları üzerinde duran ve yeğenine anne olan bir kadınım. Ve artık yeni bir şehire , yeni arkadaşlara ve hayata adım atıyorum. Başlıyoruz ♥️

BU BİR ASKER KURGUSUDUR. "Sen nasıl özel kuvvetsin ya? Mayına bastım diyorum. Kasaturayla falan imha etsene yüzbaşı!" Bir yandan da hönkürerek ağlıyordum. "Kal böyle de aklın başına gelsin. Belki akıllanırsın ağlayan bela." Ağlarken küfrettim."Senin gelmişini geçmişini..." Beni durdurup sırıttı. "Sana yardım edecek yegâne kişi benken küfür mü edeceksin?" Telaşla bağırdım. "KÜFÜR YOK! VALLAHİ BİLLAHİ TİLLAHİ YOK!" "Tamam sus artık kızım ya! Yardım edeceğim." Bu sefer de sevinçten ağladım. "Şimdi ne yapacağız komutan. Sen benim yerime bassana şuna ben yoruldum." Yere bakmadan parmağımla işaret etmiştim mayını. Hayretler içerisinde bana baktı. "Yok yok ben gidiyorum. Dünya için bu iyiliği yapmam gerekiyor." "Ölüme mi terkedeceksin beni?" "Tek seferde anlamana sevindim." Arkasını dönüp gidecekken durup hala zırlayan bana baktı. "Neyse sana ufak bir kıyak yapayım. Sakın ayağını oynatma. Yoksa uf olursun. Hadi rastgele." Yürümeye başlamasıyla ağlayarak tek bir cümle çıktı dudaklarımdan. "ANNEMİ İSTİYORUM BEN!" *. *. *. Yüzbaşı Cihangir Demiralp. Pilot Teğmen Devrim Işık Uluöz.