Kaçmak istiyor… saklamak istiyor… yok saymak istiyor. Ama Emre’nin karanlık gölgesi her adımda peşinde. Çünkü bazı bağlar kopmaz. Bazıları… zorla kurulur. Ve bazı gerçekler… ne kadar saklanırsa saklansın ortaya çıkmanın bir yolunu bulur. Peki ya en büyük sır, kalbinin altında büyüyorsa

- Çiğköfte, ayran, yanında şalgam Memlekette lakabım "Tarkan" İki çanta, girdim banka Bu kadar nakiti n`ap`ı`c`ı` banka ( 2.22) 0563 - ne anlatıyon birader gece gece?( 3.12)

Güneş`in, atlas ile yaptığı anlaşma hayatını nasıl değiştirince?

Bu hikâyemin de diğer hikayelerim de olduğu gibi bütün hakları tarafıma aittir. En ufak taklit kopyalama vs de resmi işlem başlatılır. Hayat... Gelecekte çocuk sahibi olamayacak olan 21 yaşında genç bir kız. Kaya... Karısı, oğlu 6 aylıkken evi terk eden ve iflasın eşiğindeki şirketini kurtarmaya çalışan sıkıntılı bir iş adamı. Aylardır küçük oğluna bakıcı bulamayan Kaya sahibi olduğu kafeden kovduğu kızı oğlu yüzünden bakıcı olarak almak zorunda kalınca hayatlar kökünden değişiyor.

"Söylese İdil, yüzündeki lekelere öpücükler demem mi, hayata döndürdü seni?" ✎ᝰ. Yüzündeki doğum lekeleri yüzünden dışlanan İdil`in, katıldığı okulundaki karma voleybol takımıyla, hayatı değişmişti... Ailesinden hiç ilgi görememiş, annesinin geninden gelen doğum lekelerini kusur gibi benimsemiş İdil, zengin olsada diğer insanlara yaranamamıştı. Her gün koluna attığı çizikler, bir vakit sonra bağımlılık olmuş ve bundan kurtulmanın çözümünü aramıştı. Umut görüp, ardından umutları boşa çıkan İdil, artık hayatından bir ümidi kalmamış bir vaziyetteydi. Ancak bir serviste tanıştığı üç genç hayatını değiştirmişti. Onlara kollarındaki çizikleri gizleyememiş, kendini saklayamamıştı. Onların teşviki ile okulun karma voleybol kulübüne katılıvermişti. O voleybol kulübü hayatı, içindekiler ise umudu olmuştu. On bir kişinin ona yuva gibi olması artık kaçınılmazdı...

"Öylece öldürecek misin?" dedi en sadık adamı Musa. Sesi, bu gergin sessizliğin içinde bir kırılma noktası gibi yankılandı. Savaş`ın en sadık adamıydı o; fırtınanın ortasında bile geri adım atmayan tek kişi. Savaş."Öldürmeyip ne yapacağım Musa?" diye kükredi. Sesi deponun boş duvarlarında çarparak çoğaldı. "O bana ihanet etti! Sırtımdan vurdu beni!" İki adım geride duran Musa, soğukkanlılığını korumaya çalışarak bir adım daha geriledi. "Ben sadece pişman olma diye söyledim abi," dedi fısıltıdan hallice bir sesle. Savaş hışımla arkasını döndü. Bir ağız dolusu küfür savururken elindeki silahı havaya savurdu. "Neden pişman olacağım lan? Bana ihanet eden bir kadın için mi?!" diye bağırdı. Sesi kontrolünü tamamen kaybettiğinin kanıtıydı. Öfkesi, içindeki o derin hayal kırıklığını örtmeye yetmiyordu. Musa, elindeki Efnan`ın çantasını karıştırırken bulduğu küçük, siyah-beyaz kağıt parçasına son kez baktı. Parmakları titriyordu ama geri dönüşü olmayan o yolu kapatmak zorundaydı. Savaş tekrar Efnan`a dönüp silahı doğrulttuğu sırada Musa, o kağıdı Savaş`ın görebileceği şekilde havaya kaldırdı. "Abi..." dedi Musa, sesi bu kez titriyordu. "O hamile."

Bu kitap ağır küfür ve şiddet içerir! Okuyucularımızın bunu ön planda tutarak okumasını öneriyorum.

Her şey ödevini yetiştirmek isteyen Şebnem`in yanlış numaraya mesaj atmasıyla başlamıştı.

0542***: Bir varmış, bir yokmuş. 0542***: Evvel zaman içinde kalbur saman içinde 0542***: Çok güzel ve sakin bir mahalleye taşınan bir genç adam, yürürken bir kıza çarpmış. 0542***: Ama ne çarpış... (Görüldü ✓) Siz: Ee devamı? Adama bir şey mi olmuş? 0542***: Olmuş tabii Siz: Yihh! Yoksa düşüp kafasını vurmuşta beyin kanaması mı geçirmiş? 0542***: Yok devenin nalı! Tüm hakları saklıdır. Kopyalanması ve (ç)alınması durumunda gerekli işlemler yapılacaktır.

Suskunluk bir tercih değil, ruhun üzerine giydirilmiş kanlı bir kefendi." Evin`in dünyası, annesinin soğuyan bedeninin başında, bir kumanın zehirli fısıltısıyla karardı. "Konuşursan," demişti o ses, "canından can gider." O gün Evin, kelimelerini bir mezara gömdü. Dili vardı ama yeminliydi; sesi vardı ama lal kesilmişti. O artık Mezopotamya`nın ortasında, fırtınanın kalbindeki o ürpertici sessizlikti. Baran Ağa ise, koca bir coğrafyanın kaderini iki dudağının arasında taşıyordu. Ancak eski karısının bıraktığı o kirli leke, isminin temsil ettiği "yağmur"u ondan koparıp almıştı. Dünyanın en büyük aşiretinin başındaydı ama kısırlık iftirasıyla "kurumuş bir ağaç" muamelesi görüyordu. Onuru, bir kadının hırsına kurban edilmişti; toprağı bereketliydi ama adı "verimsiz"e çıkarılmıştı. Biri sözlerini kurban etti sevdiğine, diğeri ise yarınlarını kaybetti bir iftirada. Kader, bu iki yaralı ruhu törenin soğuk ve keskin kılıcıyla birleştirdiğinde, kadim topraklar yeni bir efsaneye gebe kalacaktı. Baran, Evin`in dilsizliğinin ardındaki çığlığı duyabilecek miydi? Evin, Baran`ın üzerine çöken o kara bulutları dağıtıp, onun kurak bırakılan kalbine can suyu olabilecek miydi? Bu; dillerin mühürlendiği, gururun hançerlendiği yerde, sadece gözlerin konuştuğu o sessiz ihtilalin hikâyesidir