Başarılı bir avukat olan İklim Karasoy yaşadığı şehirdeki devlet kadınları ve çocukları hep ayak bağı olarak gören ve yok etmek isteyen bir devlet ile karşı karşıyadır çok masum ve adaletli avukat İklim Karasoy Okumak istediği için kardeşi nın idam ettirilmesinden sonra devlet`in işlettiği bir kumarhaneye arkadaşları ile sızar ve Kerim Akdemir ile karşılaşır.

Güneş kolejinde, iki gurup vardı bunlar okulun en havalı guruplarıydılar ama en önemli özellikleri de birbirlerinden nefret etmeleriydi, bu iki gurup liderlik için savaşıyorlardı ama ortada kazanan hiç olmuyordu çünkü bu iki gurup birbirlerine ustaca saka yapıyorlardı, bir gün herşey değişmişti birbirlerine yaptıkları şakalar artık zekaya yada itibara vurmuyordu tam tersi duygulara vurmaya başlamıştı tek bir sorun vardı her iki gurup aşktan nefret ediyordu. Pekiya sizce ne olmuş olabilir.

~TÜM HAKLARI SAKLIDIR ~ 09/09/2019tarihinde aşiret temasiyla harmanlanmış epilepsi ve otizm temasını içeren ilk töre kitabı Wattpad yazılan bu kitap 114 bin okumaya kavuşurken kitappadde de aranızda olacak ..... Epilepsi hastası genç bir kadın, kendi sınırlarını aşarken özel gereksinimli çocuklara umut olan bir öğretmen... Hayata dokunmaya, yüreklere ışık olmaya gelen Sofia, Kapadokya`ya atandığında öğrencilerinin sevgisini kazanır ama kalbini hiç beklemediği birine kaptırır. O, bir aşiret ağası... Güçlü, sert ama Sofia`ya dokunduğunda tüm dünyası sarsılan bir adam. İlk bakışta başlayan bu aşk, masal gibi bir evlilikle taçlanacak sanırken kader bambaşka bir yol çizer. Berdel... Sofia, aşiret geleneklerinin içinde sıkışıp kaldığında, aşkı için savaşmak zorunda kalır. Peki, gerçekten aşk mı galip gelecek, yoksa kader mi her şeyi belirleyecek? Ve sırlar... Bu aşkın içinde saklı kalan gerçekler, ortaya çıktığında her şeyi geri dönülemez bir noktaya mı sürükleyecek?

Aşk suçtu. Senin olmayan birisi için beslediğin duygular bir cellat gibi dikilirdi karşına. Sonra kollarına iki asker girerdi, o askerler başını bir kütüğün üstüne bastırırken boynuna inecek baltayı büyük bir sabırla beklerdi insan beklerdi ki, cellat alacak onun kellesini. Ama o balta inmeden önce, dururdu zaman. Sabır kanatırdı insanın her bir zerresini, bir işkenceden farksız akardı saniyeler, bir sudan sessiz, bir dalgadan daha hırçın. Aşk cellatı, ve o balta aşkın ellerinden inerdi insanın boynuna. Sevda cehennemdi, seni sevemeyen birinin aşkı ateşdi. Kendi kalbini yakan, kendi kanını akıtan bir kılıçtı. İnsan nasıl saplardı kendi sırtına bıçağı? İnsan ancak aşık olsa ihanet ederdi kendisine. Aşk ihanetdi, aşk en büyük oyun ve insanın kendine yaptığı ihanetdi. O Yavuz Payidar`dı, kendine en büyük ihaneti yapmış sırtına bir bıçak saplamış, boynunu bir cellatın önüne uzatmıştı. O Payidar`dı, sevdalanmıştı. Ve sevda, onun ihanetiydi.

17 Ocak 2020 Kaderimiz alın yazımız mıydı? Seçimlerimiz mi kaderi belirlerdi, Kader mi seçimlerimizi? İnsan kendi kaderini belirler miydi… ... İlk defa zorlandı, ilk defa tetiğe basmamak için kendini zor tuttu, ilk defa duygularıyla hareket etmek istedi. Oysa ki o duyguları yıllar önce gömmüştü derine. Bir daha çıkmamak üzere. Söz vermişti babasına. Düşmemeliydi, düşünmemeliydi. Postalları karın üzerinde koştukça ses çıkarıyordu bu durum gizlenmesini etkilemişti.

Ben Şevval. Henüz on altı yaşındayım ama yaşadıklarım, omuzlarıma yaşımdan büyük yükler yüklemiş durumda. Annem öldüğünde, sadece on yaşındaydım. O gün bugündür, evimizde ne düzen kaldı ne de huzur. Annemin ardından, babamın üzerine kuma olarak gelen Hanife kadın, beni hiçbir zaman sevmedi. Bunu biliyorum, hissediyorum. Oysa annem... Annem bambaşkaydı. Annem ince uzun boylu, yüzünde her zaman bir bahar esintisi taşıyan, kocaman yürekli bir kadındı. Saçları koyu kestane, gözleri zümrüt gibi parlayan bir yeşildi. Abilerime düşkündü; başlarına bir şey gelecek diye gözüne uyku girmezdi. Bizimle güler, bizimle ağlardı. Annem, evimizin kalbiydi. Ama şimdi... O kalp durmuştu. Hanife kadın bambaşkaydı. Soğuk, otoriter ve hep hesap kitap içinde biriydi. İşin doğrusu, bu evde kimsenin ondan hoşlandığını sanmıyorum, ama babam sessiz. Belki annemin yokluğunun ağırlığı altında eziliyor, belki de buna boyun eğiyor. Ama benim, asla boyun eğesim yok! Yine çağırdı beni. “Şevval! Gel ortalığı toparla!” diye seslendi salonun bir köşesinden. Sesindeki buğulu ton, her zamanki gibi mideme bir yumruk gibi oturdu. Oysa ortalığı kimin dağıttığı belli; kızlarıyla, gelinleriyle sabahtan akşama kadar oturup dedikodu yapar, her yanı karmakarışık ederler. Ama iş temizliğe, düzenlemeye gelince iş hep bana kalır. Neden onlara söylemez? Neden hep ben? Bilmiyorum. Ya da biliyorum ama kabul etmek istemiyorum. Çünkü benimle uğraşmaktan, bana yük olmaktan keyif alıyor. Ayağa kalktım. Hızlıca salona yöneldim. Yerlerde, halının üzerinde çay bardaklarının izleri, tabakların dökülen kırıntıları vardı. Pencereler, günlerdir silinmemiş gibi kir içindeydi. Derin bir nefes aldım. “Yapacağım,” dedim kendi kendime, “Ama bir gün bu evden çıkıp gideceğim ve hiçbir şey beni geri getiremeyecek.” Bir köşede, yavaşça yere çömelip camları silmeye başladım. Ellerim çalışıyordu ama zihnim annemdeydi. Annem olsaydı... Şimdi yanıma oturur, belki de sessizce saçlarımı okşardı. Gözlerim doldu. Ama ağlamayacaktım. Hanife kadın gözyaşlarımı görse, bunu bile bir zafer sayardı. Son camı sildiğimde bir nefeslik mola verdim. Salondaki sesler kulaklarımda uğulduyordu. Kendi aralarında konuşuyor, arada dönüp beni işaret ediyorlardı. Ama duymuyordum artık. Annem gibi olmayı hayal ettim bir an. Güçlü, sevgi dolu, kendi ayakları üzerinde duran bir kadın... Belki bir gün... Ama o gün çok uzak gibi görünüyordu.

“Gece karanlığa dönmedi, ona meydan okudu. Ateşse yoluna değil, yüreğine düştü. Ve o an anladılar… Bazı yaralar kanamak için değil, tanışmak içindi.” “Sararsan Geçer.” “Sarsamda Geçmiyor.” “Sararsam Geçer.”

"Bu erbane ne?" Adam şaşkınlıkla kadın`ın elindeki erbaneye bakıyordu. "Erbane; Kadınların çığlıklarıdır. Birazdan çalacak olan erbaneler, benim bu evde acı çekip, atamadığım çığlıkların karşılığı olacak, Afran Ağa." Dedi meydan okuyan kadın. ~ "Kan Davasından Doğan İmkansız Bir Aşk hikayesi" Elfida/Xwîndarî(Kan Davası) Yayınlanma Tarihi:25.06.2024 •Mardinde Geçen Bir Töre Hikayesidir... •Kuma,Aldatma yoktur! •Elfida(Xwîndarî/Kan Davası)Adlı Yazılmış İlk Kitapdır

Umutları tükendiği zaman küllerinden yeniden doğup yeşermisti.

Atalay babası Onur beyin verdiği ceza yüzünden Karadenize gitmek zorunda kalır arkadaşı baran orada akrabaları olduğu için oda yanında gitmeye karar verir Atalay babasının verdiği ceza sayesinde bir kızla tanışır ve hikayede burada başlar