En büyük korkum geçmişimdi , insan geçmişinden korkar mıydı . Ben korkuyordum karanlık anılarla dolu olan geçmişimden korkuyordum . Ne kaçabilmiştim geçmişimden , nede bir kutunun içine koyup saklaya bilmiştim . Ben dağların Dişi kurdu Asena Şahin, geçmiş denilen lanet benim en büyük korkumdu .

İmkansızlık nedir bilmiyordum , ne istediysem almayı başarmış ne yapmak istediysem yapmıştım . Ama o beni imkansız nedir onunla tanıştıran adam . Ay güneşe aitti onun ışığı olmadan yapamazdı , ışık yayamazdı karanlığa aydınlık olamazdı . Ay Güneşe hep muhtaçtı ama asla yan yana durmazlardı bir gökyüzüne sığamaz sürekli birbirlerini kovalarlardı . İşte biz o kadar imkansızdık güneş ve ay kadar imkansız .

İnanmalımıydın ona , yapabilirmiydim ona inana bilirmiydim . Bilmiyorum bu hale nasıl geldiğimizi bilmiyordum , bildiğim tek bir şey vardı oda benim kör noktam olduğu .

Bir kalp iki kişi için aynı anda atarmıydı , iki kişiyi sığdıra bilirmiydi içine sevebilirmiydi ikisini . Bir kalp aynı anda iki kişiyi sevebilir mi ?

Yalanlarla ekilmiş bir tohum yalanlarla büyütülmüş bir çiçek . Beyaz yapraklarda birisi daha koptu ve yere düştü .

Her şey bir çift sarı gözle başlamıştı , karanlıkta gördüğüm o gözler beni derin bir çukura itmişti ben o çukurdan çıkmaya çalıştım çalıştıkça başkalarınıda o çukura çektim şimdi ise düştüğüm o çukurdan tüm gücümle çıkıyorum . Ben Sekizinci Alfa , bütün kurtların lideri olan Alfa .

Annesi tarafından babaannesinin yanına gönderilen bir kızın başına en fazla ne gelebilir ki .

O benden kaçıyordu sanki yapabilecekmiş gibi , sanki kendini benden uzak tutabilecekmiş gibi . Sanki bizi bitirebilecekmiş gibi .

" Beni sevmen için elimden geleni yaptım ama biliyor musun? " dedi tükürürçesine. Karşıma dikildi gözlerini gözlerime dikti kahveleri ilk defa bana nefretle bakıyordu. Bunun sebebi olduğumu bilmek daha çok kendimden nefret etmeme sebep oluyordu. " Sen ne sevmeyi nede sevilmeyi hak etmiyorsun, " dedi ardından beni yolun ortasında öylece bırakıp ilerlemeye başladı. Bana ilk defa sırtını dönüyordu. Benden vazgeçiyordu.

" Ablam aslında haklıymış. " dudaklarımın arasından çıkan sözlere ben bile inanamamıştım. Hiç düşünmemiştim, birgün ablamı haklı bulacağımı. Keşke onu dinleseydim. Sözlerine kulak verseydim. En azından şuan parçalanan ruhum olmazdı. Ablam haklıymış derken ne demek istediğimi anlamadı. Kaşları usulca çattı ardından " Böyle yapma- " diyerek bana doğru bir adım attı. Dolu gözlerimi ona çevirdim. Onun yüzünden ağladığımı görünce söyleyeceği sözler dudaklarının arasından mühürlü kaldı. Konuşmaya devam etmedi, edemedi. Onun atttığı bir adıma karşılık geriye doğru bir adım attım. Bunu yapmamla yüreğinden bir parça kopmuş gibi baktı yüzüme. Önceden olsa bu yüz ifadesi beni kahrederdi ama artık onun duygularıyla ilgilenmiyorum. " Bitti, " diyebildim sadece ardından gözlerine bir daha bakmadan hızla arkamı dönüp koşar adımlarla ilerlemeye başladım.