"Aslında seni ilk ailem değil ben gördüm. Seni anneme anlattım annemde seni bulmuş. İlk kez bir kadını anneme anlatmıştım o da heyecanlanmış olmalı. Seni bulunca direk istemiş ve ben mutlu olayım diye aileni görmezden gelmişler." dediğinde saçlarında dolaşan parmaklarım durdu oysa beni zamanla sevdiğini düşünmüştüm. "Ne yani en başından beri beni seviyor muydun? Nerde gördün ki sen beni?" "Ankara soğuğunda kendini korumak yerine donmak üzere olan kediyi ısıtmak için didindiğinde." "Ama bu ailenin beni istemesinden bir yıl önce olmalı. O zamana kadar beni hiç araştırmadın mı?" "Hayır. Sana saygısızlık olacağını düşünmüştüm." dediğinde kalbimin eridiğini hissetim. Gülümseyerek saçını okşamaya devam ettim. Merhaba bu benim KitapPad üzerinde yazdığım ilk kurgu. Eksiklerim hatalarım veya mantık hataları olabilir bunları yorumlarda saygı çerçevesinde belirttiğiniz üzere kesinlikle yorumlarınızı ciddi alırım. Kitap bölümlerini yazdığım kadar yayınlayacağım belirli okuyucu kitlesine ulaşmadıkça yeni bölümler seyrek aklıma estiği gibi gelecektir. Düzenli bir kitle ile beraber düzenli bölümler yayınlarım :).

Annesi ve babası vefat eden bir kız ile anne-babası şehit olan bir Türk askerinin hayatının birleştiği bir hikaye. Aynı yaralar.. ayrı hayatlar fakat aynı rûyalar... Saygılar.

Bugün tam bir ay oldu buraya geleli. Dört duvarın arasındayım. Küf kokuyor burası, biraz da is. Derin bir koku çekiyorum içime, işte diyorum kendime; İşte benim yaşama sebebim bu. Zar zor sığdığım yatak bu gece bana dar olmakta kararlı, uyku denen o lanet şey girmiyor gözüme. Bedenim bir külçeden farksız, dört gündür uyumamışım. Yine girmiyor. Gözümü her kapattığımda cesetler beliriyor o karanlıkta. Ceset denmez ona, olsa olsa leştir o. Derdi amcam yanımda olsaydı. Haklı, leşti her biri. `İlk günler kusarsın sürekli, uyuyamazsın, rüyana girer kabus ederler.` Demişti amcam, şimdi söylediği her şeyi yaşıyorum. Apansız bir ürperti geliyor engel olamadığım, rüyalarımı kabus ediyorlar epey bir vakittir. Bunların hepsi birkaç aya mazi olacak, biliyorum. Ne artık rüyama girecekler, ne de leşlerini görünce kusacağım. Ben artık öldürmek için yaşayacağım. Ben kim miyim? Ben Dinçer, Dinçer Demirsoy. Başka da hiçbir şey değilim zaten. Hayatta bir şey olmak için işte şimdi tam da buradayım. Tek bir kelimeyle anlatamadığım bu şehirdeyim. Ölü kentteyim, ölü zırhlarının içindeyim, leşlerin her gün daha da arttığı bir mezarlıktayım.

Deve yükünden altın kementlerin üzerinde,sürmeli gözlü genç kızların kervan kervan dolaştırıldığı o yıllarda yeni veliaht prens için aranan prenses henüz bulunamamıştı.Vefat etmek ızere olan kralın son isteği için vezirler,soylular ve ülkenin tüm sihircileri görevlendirildiğinde sarayın etrika dolu odaları küçük fısıltılarıyla yankılanmaya başlamıştı bile. "Prens aşık olmak istiyormuş."

Sadece evlenip ,düzenli bir hayatı olsun isteyen Yusuf , eneştesi onu yaşlı bir adamla evlendirmesin diye Yusuf ile evlenmeyi kabul eden Zeynep .. ***** Hep dalgınım bugünlerde Saati cezveye koyup yumurta tutuyorum, Bir gün takvime bakmasam yılı unutuyorum . Aklım başıma gelmiyor , başıma çarpmadan dallar Yolda yürürken dalıp dalıp gidiyorum. Nisan `a kaç var diyorum saati sorarken . Hiç böyle olmamıştım . Bilenlere sordum; `aşk bu `dediler! Okuduğu şiirler yeni yeni karşılık buluyordu onun kalbinde ..Artık şarkılar daha anlamlıydı ..Her şey de daha karışık .. Birbirine mecbur iki genç ,Zeynep ve Yusuf.. ** Not: Kitap aynı kullanıcı adı ve isimle Wattpad`de de var .

Pencerenin kenarında tekerlekli sandalyede, ölmeyi bekleyen adama! Berdel olarak verilmiştim.. Urfa`nın dar sokakları üstüne, üstüne gelirken savaşmak hiç bu kadar zor olmamıştı... Liya Dağdeviren Hazar Harzemşah @! Tüm haklar şahsıma aittir. Çalıntı veya kopyalama durumunda yasal işlem başlatılacaktır!.