Sen kendini bir dağa yaslayabilir misin öylece, korkusuzca? Ben 24 yıllık hayatımda kendime şunu öğrettim. Başkasına yaslanırsam düşerim. Düşersem tek başımayım. Tek başıma kalkmak hep daha çok acıtıyor. Düşme. Yaslanma birilerine. Sen kendine yetersin. Sen güçlüsün, halledersin. Ama değilmişim, her şeyi kendim halletmekten yorulmuşum. Ben, birisine yaslanmak için can atan ufak haylaz o kızı o koca dağların arkasına hapsetmişim sadece. Sonra da kendimi her yönden eleştirip mükemmelliyetçiliğimle dışımı en parlak kalkana çevirirken içimde yardıma muhtaç zavallı bir kız bırakmışım. Korkularım ve önyargılarımla başbaşa... Sonra birisi geldi ve avuç içlerimi öptü.

`Tohum sabırla beklerse kayaları aşıp filizlenir. İnsan tevekkül ederse en olmazlar oluverir.` Bir mahalle hikayesi.

“Kumsal hadi mızıkçılık etme çekiyorum.” “Ya ben çekecektim fotoğrafı Allah’ın kıtı.” En son Deniz ve benim kavgama dayanamayan Ayla “Yeter be. Kumsal kırk yılın başında kız kıza bir fotoğrafımız olsun diye bu cahilleri tembihlemişim hadisene.”diye beni azarlayan Ayla’nın sözü bir bağırma sesiyle yarıda kesilmişti. “ALLAH BELANI VERSİN BATI!!!” diye resmen ciyakladı Deniz.

Kargalar hakkında ne derler, bilirsiniz: Leşçildir, ölüm habercisi olarak anılır. Kaosun olduğu yerde karga biter, derler. Peki, siz o kargaya sordunuz mu? Böyle anılmak istiyor muydu? Yargısız infaz verdiniz ona. Belki de ölüm habercisi olmak istemiyordu, ama siz zorladınız onu. Peki ya ben? Ben de karga olmak istemedim, inan istemedim.

Ne en sevdiğim müziği bilirdi ne de en çok nefret nefret ettiğim rengi. Ne istediğim mesleği bilirdi ne de yaralarımı. Hiçbir doğum günümde yoktu mesela, düştüğümde, üşüdüğümde, kabus gördüğümde... Hiçbirinde yoktu işte. Öylesine yoktu ki sevmedi bile...