Mahalle kurgusu. "Asıl senin hiçbir şeyden haberin yok Sancar Asilhan!" Dedim kuru bir sesle.Ayağı havada kalırken omuzlarını saran siyah gömlek gerildi. Dökülen yapraklar rüzgarın etkisiyle havalanıp yerini yitirirken bedeni ağır ağır bana döndü. Gür siyah saçlarının gölgelediği kahveleri karanlık sokakta parlarken dudaklarında alayvari bir gülüş peyda oldu. "Öyle mi dersin, gül kurusu?"

Ask DEDİKODU YAPAK

"kırca... Beni sınama," dedi tane tane. Her bir kelimesinde nefesi tenimi okşayıp odağımı şaşırtıyordu. kendi kendine kuduruyordu köpek. Benim bu zamana kadar kime kötülüğüm olmuştu allasen? "kartal abi," dedim usul usul. Dudaklarımı dişledim. Gözleri kısa bir an dişlerimin arasında ki dudaklarıma kaydı. Hangi bahaneyi öne süreceksin acaba? "Benim bir suçum yok valla bak." Ben mi istemiştim karakollara düşmeyi. hangi kaçık isterdi öyle değil mi? "Abime söyleme kurban olayım." Abimin öğrenmesi demek amel defterimin kapanması demekti. Kendi mezarımı bana kazdırırdı Allah korusun.

Mahalle+ Abimin arkadaşı "Defne," diye fısıldadı. "Özür dilerim, diyebildim göz yaşlarıma hakim olamazken. "Ben çok özür dilerim. Affet..." Kara gözleri beni deldi geçti. "Ödediğim en güzel bedeldi... Her saniyesine değersin." Bu hikayede komediyi, dostluğu ve aşkı iliklerinize kadar hissedeceksiniz.

2 yıllık görevden dönüp 4 yıl önce onu terk eden sevgilisinin geldiğini mahalledeki gün yapan teyzelerden öğrenip üstüne üstlük aynı karargahta onun üstü olarak bulunucağımı nerden bilebilirdim

Sessizlikle başlar, fısıltılarla büyür ve dedikoduya dönüşür." Hiçbir yüz, hiçbir isim... Bu hikaye, sırları gölgelerden izleyen Sır Ustası`nın sessiz tanıklığıyla şekillenir. Kampüs, sırların ağırlığı altında çatırdıyor. Ama kimse gerçekte neyin peşinde olduğunu bilmiyor. Dedikodular, birer yankı gibi yayılırken, olayların merkezinde kimlerin olduğunu merak etmek kaçınılmaz. Sır Ustası, sessiz bir köşede olan biteni izlerken ; ifşacı bir gölge gibi hareket ediyor, iz bırakmadan sırların birer sır olmaktan çıkmasını sağlıyor. Her dedikodu yayıldığında, maskeler düşüyor ve hikayenin gerçek yüzleri ortaya çıkıyor. Masumiyet bir yanılsama mı? Gerçekler her zaman fısıltılardan mı doğar? Bu hikayede sırların peşine düşen Sır Ustası`nın adımları, okuyucuyu karanlık bir dünyaya davet ediyor.

"Ulan annem her şeyi bimden alıyordu da gelinini de bimden bulacağını düşünmemiştim" Alya yazın kendine okul harçlık çıkarmak için bimde çalışan bir genç kızdır. Bimde çalışırken mahallenin dedikoducu teyzelerinin ağına düşüp bir aşkın kucağında kendini bulacağını nereden bilebilirdi ki?

Bir mahalle düşünün, ama bütün söylentiler salgın gibi yayılıyor. Getirdiği kötülük kadar, iyilikte getirebilir mi acaba bu salgın? ***** Ela`m: Mahallemiz durur mu, patır patır sıçtınız siz! Ela`m: Bütün kızlar seni konuşuyor Sarı tutku dahil... Ela`m: Daha dikkatli olun, laf vermeyin daha fazla. Gördüğüm mesajla gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi açıldı. Göktuğ, "Bir şey mi oldu?" Diye sorduğunda yutkunamadım. Sadece telefonu ona uzattım. Mahallede bir laf dönerse o laf bir kere dönmüş olmazdı, her akşam milletin dilinde olurdunuz! "Sülalelerini siktiklerim." Diye bir küfür savurdu. "Dedim sana, imkansız konuşulmaması dedim!" Ofladım. "Yapacak bir şey yok. Konuşanı görürsem susturmasını bilirim." Diyip yemeye devam etti.

"Yabancısı olduğum sokaklar getirir miydi onun kokusunu benim sokaklarıma." Otobüs kalkacağını anons geçerken onlar da yavaşça otobüsün yanına adımladılar. İşte hepsi bu kadardı. Gidiyordu. Varlığına daha doyamamışken o gidiyordu. Nasıl alışırdım yokluğuna. Beni yine görmezden gelsin ama gitmesin işte. Ben görünmezliğe alışığım, onsuzluğa değil! Tam o sırada uzun saçlı bir kız koşa koşa onun yanına gitti ve sıkıca sarıldı. Ona.. sarıldı. Gözlerim ağlamaktan yanlış görüyordu sanırım. Gözlerimi sıkıca yumup açtım. Görüntü değişmedi. Tekrar yumdum ve açtım. Yine aynı görüntü. O bir kıza sarılıyordu tıpkı kızın ona sarıldığı gibi. Onlar orada ağlarken ben burada tek başıma ağlıyordum. Ben buna mahkumdum işte. Korkaklık edip onu uzaktan sevmeseydim şimdi yanında ben olacabilirdim. Onun sevdiği vardı. Onun o çok istediğim kalbinde birileri taht kurmuştu. Ben buna nasıl dayanacağım. Nefes almakta güçlük çekmeye başlamıştım ve başım dönüyordu. Onu öptü ve otobüse bindi. Onu. Öptü. Sevdiğim çocuk gözlerimin önünde birini öptü. Duvara dayadım ellerimi güç almak istercesine yoksa yere düşecektim. Bacaklarım titriyordu, gözlerim gördüklerini idrak etmekte zorlanıyordu, kulaklarım uğulduyordu kalbimin acı acı atışından. Az önce heyecandan atıyordu hâlbuki. Otobüs çalıştı ve yavaş yavaş çıktı olduğu alandan. İnsanların oluşturduğu kalabalıkta yavaş yavaş ilerlerken o an olmaması gereken bir şey oldu. Onunla göz göze geldik. Anıl Mert ile göz göze geldik. Kızarmış yaşlı gözlerimle göz göze geldi. Çatılmış kaşlarının altındaki gözleriyle göz göze geldim. Ve ben Mina Sezgin, Anıl Mert Sural ile ilk defa bu kadar uzun bir şekilde göz göze kaldık. İlk defa ne o çekebildi gözlerini gözlerimden, ne de ben kaçırabildim gözlerimi gözlerinden. Her şeyin bir sonu olduğu gibi bakışmamızın da bir sonu oldu ve otobüs gözden kayboldu. Ben o gece ilk defa onu unutmak istedim. Gördüklerimi unutmak istedim. Hissettiklerimi unutmak istedim. 📚📚📚 Aşk dediğin ile başlayan cümlelerin çeşitliliği çoktu. Onların aşk dedikleri nasıl olacaktı?

Mahallenin dedikoducularının dedikoduyu fazla abartıp üzerinde durmasıyla başladı herşey...

Sabahları mahallede ilk açılan yer fırın değildir. Yanlış bilinir. İlk açılan yer Rüştiyenin Kuaförüdür. Kepenk yarıya kadar kalkar, içeriden makas sesi gelmez daha ama laf sesi gelir. Çünkü Rüştiye uyanır uyanmaz konuşur. Aynaya bakar, konuşur. Çayı karıştırır, konuşur. Hayata bakar, yine konuşur. “Bu mahallede kim ne yaşıyorsa önce ben bilirim,” der. Abartmaz. Gerçekten bilir. Kuaför küçüktür ama içinde dört kardeş, bin dedikodu, sayısız iç çekiş vardır. İşçi yoktur; çünkü Rüştiye’ye göre “yabancı insan saç kesemez.” Kesen keser ama dinleyemez. Remziye kasanın başındadır, parayı sever. Zülfiye aynanın karşısında kendi saçını fönlerken kahkaha atar. Zeliha köşede sessizdir, ama gözleri her şeyi yakalar. Bir de çırak Merve vardır; süpürgeyi tutarken hayal kurar. Ve Rüştiye… Rüştiye ortadadır. Hem koltukların, hem lafların tam merkezinde. Bedri o gün yine kapının önünden geçer. Her geçişinde Rüştiye’nin kalbi ara makasa girer. Kesilir mi? Yok. Sadece kısalır. “Bedri çocuk sonuçta,” der Rüştiye kendi kendine. Ama “abla” lafını her duyduğunda, içinden bir yer saç gibi dökülür. Mahalle bunu bilmez. Bilse de konuşmaz. Çünkü bu mahallede bazı duygular yüksek sesle söylenmez; fön beklerken, ara makasta yaşanır. Ve herkes bilir: Bir kuaförde saç kısalırsa kalpte kısalır. Ama hiçbir şey, Rüştiye’nin ağzı kadar açık olmaz.

Çıkmaz, kuytu bir sokakta bulunan Gaile adındaki kafe birbirinden çarpıcı hayatları olan insanları bir araya toplamıştı. Bir insanın yapabileceği kötülüklerin sınırının olmadığını burada öğrenmiştim. Burada dönen entrikalar, kaoslar ve dedikodular izlediğim tüm dizi ve filmleri kesinlikle solda bırakırdı.

Hani Kıbrıs’a yeni gelen, üniversitede tam burslu psikoloji okuyan ve aynı zamanda bir kafede garsonluk yaparak kendi hayatını kurmaya çalışan Nilüfer var ya… Herkesin “çok neşeli, çok tatlı, ortama girince insanların enerjisi yükseliyor” diye anlattığı o kız… İşte onun hikâyesi dışarıdan göründüğü kadar hafif değil. Nilüfer dışarıda gerçekten o bahsedilen kişi; güler, konuşur, insanlarla kolay kaynaşır, sanki hiçbir şeyi kafasına takmıyormuş gibi yaşar. Ama onu biraz dikkatle izleyen biri şunu fark eder: o gülüşlerin arasında bile sürekli bir şeyleri çözmeye çalışan, insanları ve olayları küçük detaylardan okumaya alışmış bir tarafı vardır. Kıbrıs’a gelişi sadece okul ya da iş meselesi değildir. Antalya’daki mahallesinde yaşanan bir şey, onun içinde kapanmamış bir iz bırakmıştır. Orada başlayan ve zamanla büyüyen bir dedikodu ağı, insanların birbirine aktardığı yarım cümlelerle şekil değiştirmiş ve gerçeğin yerini bambaşka hikâyelere bırakmıştır. Ve Nilüfer, o hikâyenin içinde kalmış bazı boşlukları geride bırakmadan Kıbrıs’a gelmiştir. Ama Kıbrıs’ta hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Çünkü geceleri saat 02:17 olduğunda devreye giren anonim bir grup sohbeti vardır. Bu grupta kimse kim olduğunu bilmez; isimler yoktur, yüzler yoktur, sadece yazılan cümleler vardır. Söylenen her şeyin ise tuhaf bir şekilde gerçek hayatta karşılığı olur; insanlar, birbirlerinin hayatına dokunan şeyleri fark etmeden bu görünmez ağın içine çekilir. Nilüfer bu grubun varlığını öğrendiği andan itibaren sadece izleyen biri olarak kalmaz. Çünkü artık tek bir hedefi vardır: bu grubun içindeki insanları anlamak, kim olduklarını çözmek ve bu görünmeyen düzenin nasıl işlediğini ortaya çıkarmak. Ama ilerledikçe fark eder ki bu sadece bir merak meselesi değildir. Her adım onu daha büyük bir bilinmezliğe doğru çekmektedir. Ve en tuhafı şudur: herkes birbirini çözdüğünü sanırken, kimse aslında neyi çözdüğünden emin değildir. Dedikodunun asıl alemine hoş geldiniz.

Çocukluktan başlayan bir aşk masalı. Balım & Agâh

Yazarın yani benim yaşadığım olayları dedikodu haline getirdiğim bir kitap. "Siz dedikodu yapmayın günah"

"Şu Didem yok mu, ne yere bakan yürek yakan bir kız. Çok masum duruyor ama şeytanın ta kendisi." Cihangir elindeki meyve poşetini bırakıp, Didem`in arkasından konuşan manava okkalı bir tokat atarken, "Kes lan sesini!" sesi tüm sokağı inletmişti. Sokağın sonundaki Didem ve yanındaki en yakın arkadaşı Aslı dahi sesten irkilerek, etrafına bakındığında; çevreden insanların Cihangir ve manavın yanına toplandığını gördü. Didem, Aslı`ya "Ne oluyor?" diye sorarken, Cihangir`in, manavın yakasına yapışıp, "Bir daha ne Didem, ne de başka bir kadın hakkında o sikik çeneni açarsan, buraya gömerim seni!" adeta kükrediğini işitti. Didem ve Aslı`nın duydukları karşısında kanı çekilirken, Didem neden hakkında konuşulduğunu merak ediyordu...

Sadece arkadaşıyla telefonda dedikodu yapmıştı. Başlarına en fazla ne gelebilir ki?