Efsun, rüyalarında gördüğü şeylerin birer hayal olmadığını fark ettiğinde, uyanık kalmanın artık bir anlamı kalmaz. Çünkü rüyalar ya çoktan yaşanmıştır ya da yaşanmak üzeredir. Gerçek ile düş arasındaki çizgi inceldikçe, Efsun iki dünya arasında sıkışır. Kaan ise bu çizginin öte yanında duran, varlığı kadar sessizliğiyle de tehlikeli bir gölgedir. Bazı gerçekler uyanınca geçmez; bazı rüyalar ise insanı geri dönülmez bir eşiğe sürükler.

Karanlık bir gecede göl kıyısında başlayan sessizlik, yıllar sonra yeniden yankı bulur. Asel Mina ve arkadaşları, geçmişte yaşanan sarsıcı bir olayın gölgesinde yeniden bir araya gelir. Unutulmuş sanılan sorular, bir defterin tozlu sayfalarında tekrar can bulur. Sessizlik artık bir sığınak değil, bir tehlikedir. Her biri kendi sırlarını taşırken, geçmişin üzerindeki sis perdesi yavaş yavaş aralanır. Ama bazı gerçekler, ortaya çıktığında herkesi değiştirebilir. Bir ölüm. Bir sır. Ve artık kaçamayacakları bir gerçek. “Bazı sırlar insanın içinde sessizce oturmaz… Zamanla şekil değiştirir, büyür, keskinleşir. Ve bir gün en güvendiğin kişiden bir bıçak gibi çıkar.”

Bazı insanlar duygularını saklar.
Bazıları bastırır.
Bazıları da inkâr ederdi. Ama hepsi onları teninde taşırdı. Elara, insanların derisinde beliren kelimeleri okuyabildiğini ilk fark ettiğinde bunun bir armağan mı yoksa bir lanet mi olduğuna karar verememişti. Korku, arzu, suçluluk, pişmanlık… Her kelime bir sırdı. Ve her sır, sahibinden daha ağırdı. Bazı kelimeler fısıldardı.
Bazıları bağırırdı.
Bazılarıysa yalnızca doğru kişi baktığında ortaya çıkardı. Riven ise kelimesizdi.
En azından öyle görünüyordu. Onun sessizliği, başkalarının çığlığından daha ürkütücüydü. Çünkü kelime yokluğu, ya mutlak bir kontroldü… ya da henüz yazılmamış bir kader. Bu hikâye, iki insanın birbirine dokunmadan önce nasıl yandığını anlatıyor.
Bakışların, suskunlukların, kaçınılan temasların yarattığı o ince gerilimi.
Bir kelimenin, bir bedeni nasıl esir alabileceğini.
Ve bağların, akılla değil, tenle kurulduğunu. Çünkü herkes kelimeleri taşır.
Ama herkes onları yaşayamaz. Ve bazı kelimeler…
Sadece doğru tene yazılır.

Mist Serisinin birinci kitabıdır. Beş yıl önce yaşanan çarpıcı bir hadisenin sonucunda birçok insanın hayatını etkileyecek olan kader çoktan ağlarını örmüştü bile.Kaçış ya da bir kurtuluş yoktu.Sonbaharın silkeleye silkeleye düşüremediği yaprak bir fısıltı ile titreyerek acı içinde kıvrılıp kendi isteği ile yere düşecekti. Şüphenin yönlendirdiği kalpler aklın hükmedemediği bir bedeni, sırf intikam için hareket ettirecekti. Kalp şüphenin yarattığı ateşte cayır cayır yanarken akıl ona dur demeyecekti. Zehre Özden İstanbul Üniversitesi Gazetecilik bölümü son sınıf öğrencisiyken, ta uzak doğudan değişim öğrencisi olarak gelen melez adamın hayatına girmesiyle yeni bir döngünün kapılarının aralanacağından habersizdi. Sevginin getirdiği bağ aşkla taçlanırken şüphenin getirdiği kuruntu onu çıkmaz bir sokağa sokacaktı. Beş yıl önce polis annesinin şehit olduğundan eminken, şimdi ise Gizil isimli gizli bir kişiden gelen kutu ile doğru bildiği tüm gerçeklerden şüphe duymaya başladı. İlk başta kendisi ile dalga geçildiğini düşünse de sonrasında ona annesinin bir eşyasının gönderilmesi ile artık ona inanmaya karar verdi. Ancak bilmiyordu ki o artık şüphenin bir oyuncağıydı. Çünkü şüphe içe bir kere düştü mü yakmadık yer,dağlanmadık yürek bırakmazdı. Kitabın tanıtım videosuna instagram sayfamdan ulaşabilirsiniz✨ Dikkat!!Bu kitap karanlık unsurlar içermektedir ve hepsi kurgudan ibarettir.!!

053* *** ** **: Akşam sekizde gel başla. Yiğit: Yanlış numara. 053* *** ** **: Yoo. 053** *** ** **: Akşama bekliyorum. Yiğit: Konum at. "Yanlış numara değil, yanlış plan."

Bir patlamanın ortasında gözlerini açtığında, seni yıllardır tanıyan ama aslında hiç tanımadığın bir adamın yanında buluyorsun… O adam seni korumak için değil, gözetlemek için yanına gelmiş olabilir. İntikam dolu bir oyun. 365 gün. Bir liste. Ve iki kişi: biri kaderin en karanlık noktası, diğeri ise onu şekillendiren yüzbaşı… Gece ve Barkın’ın hikayesi şimdi başlıyor

Zamanı gelince her parça yerine oturacak ve herkes ait olduğu yerde olacak.Ama şimdilik bir bütün olarak yaşayacaklar... 6 kişi...Türkiye`nin en zengin kişileri...Kimlikleri ,yaşadıkları yer,aileleri bilinmiyor...Onlara bu imkanı veren kişi iyilik mi yapmıştı kötülük mü?

İnsanı insan yapan en önemli şey, içindeki duygulardır. Peki ya bu duygular tamamen yok olur ve geriye yalnızca vahşet kalırsa? Son üç yılın en vahşi cinayetleriyle adını duyuran Toka, yeni kurbanlarının peşindedir. Masumiyetin yok oluşunu kaderin bir lütfu olarak gören Toka, yirmi iki gencin daha hayatını hedef alan entrikalarla dolu bir oyun hazırlar. Ancak bu kez oyun, öncekilerden çok daha farklıdır. Başarılı görevleriyle tanınan Altay Dinçer ve ekibi, Toka’nın hedef aldığı masum insanları korumak ve onu yakalamakla görevlendirilir. Fakat ekibe sonradan katılan yeni bir birim, tüm dengeleri altüst eder. Bu kaosu fırsata çeviren Toka, ilk hamlesini yapar ve ajanların ölümcül bir hata yapmasına neden olur. Yirmi iki yaşındaki Doğa Altun, arkadaşı Ela ile birlikte açtığı anaokulunda sakin bir hayat sürerken, diğer yirmi gençle birlikte Toka’nın gazabına uğrar. Böylece huzurlu yaşamları, ölüm kokan bir oyunun parçası hâline gelir. Bu bir ölüm değildi... Bu bir son da değil… Bu, ölüm kokan hayatların yalnızca ön fragmanıdır. Tüm Hakları saklıdır.

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

"Her günah işleyenindir derler ama cezası hep masuma kesilir. Adalet diyorsun, çocukları kurban ederek mi sağlıyorsun adaletini? Kolay olanı mı seçeceksin yoksa doğru olan için savaşmayı mı?" ... Hikayeler çok farklı şekillerde başlar, Dolunay kendininki nasıl başladı bilmiyordu ama her şey onu bu noktaya getirmişti. Yeni okulunun ilk günü bittiğinde bilmeden saptığı çıkmaz sokakta tanımadığı üç kişiyle birlikte bir cesetin karşısındaydı. Eskiden dostum dediği kızın ölü bedeni karşısındaydı. En kötüsü de bu ilk defa başına gelmiyordu. Dolunay soğuk rüzgarlardan kaçıp geldiği bu şehirde hava daha da soğuktu, kar yağacaktı ama bu sefer o kendinden başka kimsenin o karın altında kalmadığından emin olacaktı. "Kar yağarken yanımda olur musunuz?"

Zamanın kapısı açıldığında, geri dönülen yer çoğu zaman insanın kendisidir. Hudut, zamanın değil insanın sınırını çizer.

Geceler sadece karanlıktan ibaret değildir. Her günah bedelini öder. Yıllardır uyuyan kabus uyandı geceler gündüze dönsün diye tanrıya yalvaracaksınız

Umay Balkır için hayat kalbinin etrafına ördüğü sert bir zırhtan ibaretti. Bir kez daha paramparça olmamak için kalbini zırhıyla çözünmemek üzere dondurmuştu. Ancak yeni görevi, ona sadece bir isim fısıldadığında donan kalbi tam orta yerinden çatladığında kaybolduğu karanlığa fısıldadı: “KİMSİN SEN BOZAARSLAN?”

"Adalet bazen gecikirdi, ama 02.17 asla sekmezdi." Zaman, herkes için aynı hızda akmazdı. Bizim için her şey, o puslu karakol odasında, saatin yelkovanı son bir gayretle yerinden oynadığında durdu: 02.17. Önümde duran ceset bir son değil, yıllar önce üzerine "Kapatıldı" damgası vurulmuş bir geçmişin kanlı bir davetiydi. Mutfak tezgahında bulduğum ve üzerine kendi baş harflerimin kazındığı o not, beni sadece bir katilin peşine düşürmedi; kendi vicdanımın karanlık dehlizlerine geri itti. Beş kişilik ekibimiz dağılmanın eşiğinde, güven ise en büyük lüksümüzdü. Bu kaosta tutunabildiğim tek el, liderimiz Soykan’ın sarsılmaz güveniydi. O yanımdayken adaletin yerini bulacağına inanıyordum. Ama bilmediğim bir şey vardı: Bazı kapıları açmak için anahtar yetmezdi; bazen o kapının ardındaki karanlığın bizzat kendisine dönüşmeniz gerekirdi. Ben Serra Aksoy. Ve bu, 02.17’de donmuş bir hayatın, küllerinden yeniden doğma ya da tamamen yanma hikayesi.

Onu kimse kurtarmadı. Sadece biri, görmezden gelmedi. Fas`da sessizliğe mahkûm edilen bir kız, Türkiye`de karanlıkla yaşayan bir adam. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir anlaşmanın iki hayatı değiştirmesi. Anahtar kimin elindeyse, kader onundur.

Stella Verse: Kısa Hikayeler Stella Verse evreninde geçen bu kısa hikaye derlemesinde, birbirinden farklı türlerde ve ilginç temalarda birçok öykü yer alıyor. Zaman zaman ana karakterlerin de sahne aldığı bu hikayeler, evrenin derinliğini ve gizemini keşfetmek isteyen okurlar için sürükleyici bir yolculuk sunuyor. Her sayfada farklı bir bakış açısı, her hikâyede yeni bir sır sizi bekliyor. Umarım seversiniz ve kitaplarıma yolunuz düşerse düşüncelerinizi yazabilirsiniz. İyi eğlenceler.

Her ölüm bir baloyla başlar.Her balo, yeni bir seçimi zorunlu kılar.Kızıl Sarmaşıklar, sanatın şifa sayıldığı, sahnenin kader belirlediği gizemli bir düzenin içinde; geçmişle bugünün iç içe geçtiği karanlık bir hikâye. Masal gibi başlayan bir anlatı, 1989 yılının soğuk kış gününde gerçekliğe sızar. Çocuklara anlatılan hikâye, sadece bir kurgu değildir; sahnesi kapanmış olması gereken bir oyunun yankısıdır. Ve o yankı, dört çocuğun kaderini çoktan işaretlemiştir.Babasının gözleri önünde götürülmesiyle çocukluğunu kaybeden Açelya, saklaması gereken bir kasetle birlikte cevaplardan çok sorularla baş başa kalır. Onu yalnız bırakmayan dostluklar, karanlıkta büyüyen sırlar; bu hikâyeyi sadece bir çocukluk dramı olmaktan çıkarır.Sahne ile gerçek, geçmiş ile şimdi, suç ile kader arasındaki sınırlar silinirken, Kızıl sarmaşıklar gibi dolanan yazgılar, karakterleri kaçamayacakları bir sona doğru sürükler.Çünkü bazı oyunlar perde kapandıktan sonra başlar.Ve bazı cinayetler... çok daha eskidir.

Adel küçük bir kasabada kısıtlı sosyal çevresinde sevilen sakin, çalışkan ama hırslı bir genç kızdır. Ancak rüyalarında canı için savaşan bir prensestir. Adel karşısına çıkan engelleri aşıp hayatta kalabilecek mi? Eğer tüm o kanlı savaşlardan sonra bile hayatta kalmayı başarabilirse o hala eski Adel olur mu? "Bu eser başka platformlarda da yayınlanmıştır. Tüm hakları yazarına aittir. Ticari kullanım izne tabidir."

İnsanlarla cadılar arasındaki savaşın üzerinden üç yüz yıl geçmesine rağmen etkilerini silmek çok uzun zaman almıştı.İnsan sarayının başbüyücüsü iki ülke arasına mühürlü bir duvar ördükten üç yüz yıl sonra duvarda boyut kapıları açıp casus cadıların girmeye başlamasıyla insanlar ülkesinin haberi alan saray yetkilileri casusları aramaya koyuldu.Onları gören bir gözün her adımlarını takip ettiğini bilmeden.Ötelenen,büyülerle zihni uyutulan bir kadının alacağı intikamın ateşi ise ilk kez harlanacaktı.

" Yüzündeki gülümsemenin sebebi olmak istiyorum ama aynı zamanda seni cehennemime hapsedip hayatını sana zehir etmek istiyorum Jean." | Tüm Hakları Saklıdır. |

Hiç tanımadığınız bir yabancıyla yazışarak günlerce gizemini çözmeye çalıştığınız ve bunun üzerine ipuçları da eklenince işin içinden çıkılamaz hal alan bir duruma girdiniz diyelim... Ne yapardınız? Gelin, Ronya ile bu gizemi ve o yabancıyı çözmeye çalışalım. Aşkın bu takıntılı halini birlikte okuyalım. 26.03.22 | Tüm hakları saklıdır. |

Ne derler bilirsiniz: Tüm muhteşem hikâyeler iki şekilde başlar; ya bir insan yolculuğa çıkar ya da bir şehre bir yabancı gelir. Arya Laren, yaşadığı o satıfatlı hayattan istifade edip üniversite için Sisliova’ya gelen genç bir kızdı. Bu küçük kasabadaki zamanını sakin, sıkıcı bir üniversite hayatı yaşayarak sonlandıracağını düşünüyordu. Ta ki kapısının, yabancı ve çaresiz, elleri kanlı biri tarafından çalındığı o güne kadar. O günden sonra hiçbir şey aynı olmadı. Bir katile gerçekten gerek var mıydı? Gelecek, geçmiş ve bugünün sırları, zaten herkesi ezmeye yetecekken…

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Okyanusun ortasında cehennem olabilir miydi ? Olabilirdi ve olmuştuda. Peki, bu cehennem sadece şeytanlara mı aitti ? Hayır bu cehennem, en çok da kendini yakacak olan odunu kendi sırtında taşıyan aptallara aitti. Peki ya bu cehennemde bir çiçek açabilir miydi? Kim bilir.

Yagmur toprağın kokusuyla uyanan bir kasabada insanlar ve vampirler arasında saklanan kadim bir sırrı anlatır lara , gecenin fısıltılarıyla örülü bir dünyada ,gün doğumunu özleyen bir vampirin kaderiyle karşılaşır. Kızıl ayın altında başlayan bu hikaye ; kan,ışık ve seçimler arasında, karanlığın bile umut taşıyacağını göstetirir.