Bitişler, her zaman yeni bir başlangıç derlerdi. Ölüm de bir bitişti, o da mı bir başlangıç taşıyordu? Yapılan hatalar, insanı kıyamete sürükler. Bazı kıyametler insanın içinde, bazılarıysa dünyasında kopar. Dünyadakilerden kurtulmak mümkündür çoğu zaman, çünkü aslında kişinin ruhudur o kıyameti yaratan. Fakat insanın içinde kopanlar… İşte kurtuluş yoktur. Önce kalbi zehirler, sonra bedeni. En son ise zihni. İlk başta delirmeye başlarsın, ama bunu kabullendiğin an senin kıyametin olur. Cemre Şahinoğlu, hem içinde hem de dış dünyasında kopan kıyametlere her zaman göğüs germiş, hatta buna zorunda kalmıştır. Düştüğü çıkmazlar ve içinde bulunduğu sırlar onu bir seri katil olmaya zorlar. Ama onun bu kadar vahşileşeceğini kimse tahmin etmemiştir. Karan Karaşanlı ise, kıyametlere göğüs germemiş, kendi kıyametlerini yaratmıştır. Bir örgütün gölgesindedir ikisi de, fakat biri bilerek, öbürü bilmeden. Peki hangisi ötekinin panzehiri olacaktı? Kurbanlarının kanlarından, dolma kalemlerle koleksiyon yapan Ferocia mı? Yoksa tüm dünyaya hükmeden örgütün liderliğini yapan Zhestokost mu? Ağır psikolojik unsurlar içerir! •Zorunlu Yakınlık •Dark Romance •İntikam •Örgüt Kitap Şarkıları: Labrinth-Mount Everest / Model-Mey

Alıntı😘😘😘 Kapıdan gelen en ufak sesle irkildik. Yağız anında ayağa kalktı, beni arkasına aldı. “Işığı kapat,” dedi fısıltıyla. Kalbim kulaklarımda atıyordu ama dediğini yaptım. Karanlıkta nefesini hissedebiliyordum. “Korkuyor musun?” diye sordu. “Hayır,” dedim. Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk. Bir adım daha yaklaştı. Eğer biraz daha hareket ederse... Dudakları çok yakındı. “Ben buradayken sana bir şey olmayacak,” dedi. Sesinde bir söz vardı. Tutulması gereken bir söz. O an fark ettim; asıl tehlike kapının arkasında değil… ona bu kadar güvenmeye başlamamdı.

"Söz veriyorum kardeşim, söz veriyorum ikizim, söz veriyorum sevgilim, söz veriyorum küçüklüğüm ve söz veriyorum her şeyim... Sana yeminim olsun ki, intikamını alacağım! Toprağı ıslatan her bir damla kanın için toprağı kana doyuracağım. Yemin ederim bunu yapacağım!"

"Seninle gürüItü yapmayı seviyorum, Kan Kraliçesi. Buna eklenecek her gürültüden de zevk alacağıma eminim." Onu tüm gücümle itekledim. "Yine puştluk peşindesin demi?" Kahkaha atarak "Ne kadar pis bir ağzın var Nadia... Ama olsun, O ağızdan dökülen her küfür bende onları susturma isteği uyandırıyor ve inan bana, benim yöntemlerim senin kelimelerinden çok daha etkili"      Nicholas`ın gözlerinin içine sanki bu cüretkârlığını deşmek ister gibi baktım. Bu bakışıma tek kaşını kaldırıp gözlerimin içine bakmakla karşılık verdi. Dudaklarımda alaycı bir tebessüm belirdi. Nicholas`ın omzuna elimi hafifçe koydum, ona doğru bir adım yaklaştım - öyle ki nefesim Nicholas`ın çene hattına değdi - ve fısıldadım.     "Ne o Nicholas? Kelimelerinle beni susturamayacağını anlayınca dudaklarınla mı susturacağını düşündün. Dikkat et o pis ağzım, seninkini de kirletmesin. Yoksa sonun olur. " Bratva`nın Pakhan`ının kızı yeni yönetici olmak için hazırlanıyordur. Tüm Bratvadaki adamlar onun gücünü hafife alsada onun adı, yeraltı dünyasının karanlık sularında sadece ölümle ve sarsılmaz bir otoriteyle yankılanıyor; Nadia Petrova, "Kan Kraliçesi" Geçmişin cehennemini bir zırh gibi kuşanıp duygularını buzdan bir kaleye hapseden Nadia, annesinin katiline ulaşmak için her şeyi yakmaya hazırken, karşısına en az kendisi kadar karanlık ve yaralı bir adam çıkıyor: Nicholas Russo. İtalya’nın "Karanlığın Çocuğu" ile masaya oturduğunda, bu sadece iki mafya devinin stratejik ortaklığı değil; iki vahşi ruhun birbirinin yaralarını tanıma ve kendi felaketlerine doğru sürüklenme hikayesine dönüşüyor. Zaafların ölümle eşdeğer olduğu bu dünyada, intikam ateşi mi daha yakıcı olacak, yoksa nefretin gölgesinde filizlenen o tehlikeli yakınlık mı?

Babasının ani ölümüyle hayatı altüst olan Kumsal Ateş, geçmişini geride bırakıp yeni bir hayata adım atar. Fakat yeni okulunda onu bambaşka bir kader beklemektedir. Kendisini bir aşk üçgeninin tam ortasında bulur: biri mafya çete liderinin karanlık ve gizemli oğlu Pamir Ilgaz, diğeri ise sokak çete liderinin asi ve tutkulu oğlu Ayaz Kayalar… Kumsal, kalbinin sesini mi dinlemeli, yoksa aklının gösterdiği yolu mu takip etmeli? Bu hikâye; iki farklı dünyanın, iki güçlü erkeğin ve bir kızın kaderinin kesiştiği tehlikeli ama tutkulu bir yolculuğu anlatıyor. Aşk, acı, ihanet ve tehlike bu yolun sadece başlangıcı. Kumsal’ın kalbi kimi seçecek? Bu yolculukta aşk ona neler yaşatacak?...

Geçmişinden kaçan Çilay, bir gün yine o geçmişle yüzleşmek zorunda kalır ama bu sefer yanlız değildir yanında nişanlısı ve abileride vardı. Aslında bu geçmiş hepsinin hayatını değiştiren bir defterdi ve o defter artık tahta değilde masadaydı. Herşeyin başladığı yere Mardin`e dönerler ama onlar artık korkak çocuklar değildi onlar geçmişin hesabını sormak isteyen kardeşlerdi Avukat olarak memleketine gelirken yanında canından çok sevdiği nişanlısı da onunla birlikte savcı olarak gelir

Westwood Lisesi’nin parıltılı koridorlarında hayatta kalmanın tek bir altın kuralı vardır: Asla maskeni düşürme. On sekiz yaşındaki Merve için bu kural, vintage elbiseleri ve kan kırmızı ruju kadar katlanılmazdır. Lisenin sahte gülücükler ve yalanlar üzerine kurulu hiyerarşisinde o, pimi çekilmiş bir dürüstlük bombasıdır. Ancak doğruyu söylemek, etrafındaki herkesin sağır olmayı seçtiği bir dünyada en büyük suçtur. Karşısında, okulun kusursuz ponpon kızı, abisinin sevgilisi ve kendi kibrinin esiri olan Avery vardır. Avery`nin inşa ettiği o mükemmel camdan şatoyu tek bir sırrıyla sarsan Merve, kendini acımasız bir savaşın tam ortasında bulur. Korumacı abisi Gökhan, aşkın kör edici ışığında kaybolmuşken; Merve`nin karanlık gölgelerdeki en yakın arkadaşı Diana, sessiz çığlıklarıyla kendi kalbini kanatmaktadır. Ve sonra... Eric vardır. Okulun Amerikan futbol takımı kaptanı, Avery’nin abisi ve Merve`nin en sinir bozucu baş belası. Alaycı gülümsemesi ve koyu yeşil gözlerinin ardında sakladığı sırlar, Merve için hem bir kurtuluş hem de geri dönüşü olmayan bir yıkım olacaktır. Kusursuz görünen hayatların ardındaki o iğrenç yalanlar gün yüzüne çıktığında, dökülen sadece bir kadeh kırmızı punch olmayacaktır. Herkesin bir rol oynadığı bu sahnede, maskeler düştüğünde geriye kim kalacak?

"Bazı nefretler öldürmez, sadece sizi daha çok kanatır." Saint Jude Akademisi’nin görkemli taş duvarları arasında iki şey asla gizli kalmaz: Kan ve Ter. Axel Sterling; parkelerin soğuk celladı, basketbol sahasının ulaşılamaz kaptanı. Bir maçta Nova Rossi’nin tek bir hamlesiyle sadece geleceğini değil, babasının dünyasındaki yerini de kaybetme eşiğine geldi. Nova Rossi; okulun ritmini belirleyen ponpon kız lideri. Onun her gülüşü bir maske, her dansı ise ailesinin karanlık suçlarını örtmek için bir illüzyon. Axel’in, Nova’nın ruhunu döktüğü o gizli şarkıları tüm okula sızdırmasıyla başlayan savaş, planlanan yıkımın aksine Nova’yı Saint Jude’un yeni ikonu haline getirdi. Artık bu kavga sadece babalarının yönettiği kirli mafya dünyasının bir mirası değil; iki genç ruhun birbirini yok etmek için ant içtiği kişisel bir cehennem. Okul koridorlarında sessiz sevkiyatların planlandığı, her adımın bir infaza çıktığı bu oyunda tek bir kural var: Asla aşık olma. Çünkü bu dünyada aşk, bir kurtuluş değil, sadece daha şık bir idam fermanıdır.

"Bana on sekiz yıl boyunca bir yalanı yaşattılar." Yedi nüfuslu, rutubet kokan, her köşesine sefaletin sindiği o evin istenmeyen kızıydım ben. Üzerime giydirilen başkalarının eskileri, sofrada bana düşen o en küçük pay ve ne yaparsam yapayım o gözlerdeki `yabancı` bakış... Hepsi benim gerçeğimdi. Ben Sıla`ydım; İstanbul`un arka sokaklarında unutulmuş, o yoksul ailenin sığıntı kızı. Ta ki o rüyalar başlayana kadar. Zihnimin duvarlarını yıkan, gözlerimi kan ve intikam hırsıyla açmama sebep olan o fısıltılar bana kim olduğumu haykırıyordu. Ben o döküntü evin kızı değildim. Ben benden çalınan bir hayatın, arkamdan çevrilen karanlık oyunların ve kanla yıkanmış bir tahtın tek varisiydim. Beni bir çöplükte büyümeye mahkum eden gerçek ailem... Yıllarca bana `kızımız` diyerek o iğrenç yalanı sürdüren sahte ailem... İçimde uyanan bu karanlık gücü artık durduramam. Gölgelerin ardındaki o geçidi bulacağım. Oraya, ait olduğum yere gideceğim. Ve benden çalınan her bir saniye için, hepsinden hesap soracağım. Merhamet yok. Sadece intikam var.

Gün yüzündeki ışığını bulamayanlara...

KAYBOLAN HAYATLAR, SAKLANAN GERÇEKLER, ALINACAK İNTİKAMLAR, YAPILAN PLAN VE STRATEJİLER……

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

Okul koridorunda yürürken onu gördüm. Yıllardır unutmaya çalıştığım yüz tam karşımdaydı. Aras Demir. Bana baktığında sanki hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. O an tek bir şey düşündüm: “Bu sefer acıyı yaşayan ben olmayacağım.”

Bazı hisler sevilmez. Bastırılır. Ama bastırılan her duygu, bir gün kanar. Karışık Hisler, doğruyla yanlışın, aşkla nefretin birbirine karıştığı bir evren. Burada herkes bir seçim yapar. Ve her seçim, bir bedel ister. Yorumlarınız hikâyenin yönünü etkileyebilir 🖤

Bir anda ortaya çıkan ailesine alışmaya çalışırken gerçeklerin çok farklı olduğunu öğrenen Umay`ın hayatını okuyacağız...

"Neden en başından beri bendim?" "Çünkü intikamım için açılan tek kapı senden geçiyordu." Sözleri bir hançer gibi yüreğime saplanırken gözlerinde en ufak bir kıpırtının dahi olmayışı, gerçekleri yüzüme bir tokat gibi çarptı. Omuzlarım düştü, ağlamamak için kendimi zorladığım halde sağ gözümden bir yaş aktı. Atalay göz yaşımı gördü ve buruk bir tebessüm etti. "Annem de tıpkı böyle ağlardı." ---------------- Annesinin intikamını almak için Karavel ailesinin soyunu kurutmak isteyen Atalay Demirel ve esir tuttuğu ikizini Atalay Demirel`in elinden kurtarabilmek için onunla mücadele eden Ecem Karavel`in çelişkili bir hayatı. Peki ya, bu iki mücadeleci düşman birbirine âşık olursa? 🎭

Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Namlu, tam göğsünün ortasında. Sadece birkaç saniye uzaktayım onu bitirmeye. Peki neden yapmıyorum? Birkan sırtını duvara yaslamış. Kaçmıyor bile. Sanki ölmek onun için bir kurtuluş gibi. Sanki bu geceyi yıllardır bekliyormuş gibi bakıyor. Ve ben… nefret etmek isterken, ona bakmaktan kendimi alamıyorum. "Söyle. Neden?" Sesim çatallı. Ağlayacak gibi hissediyorum ama ağlamayacağım. Onun karşısında ağlamayacağım. Asla. "Neden beni kurtardın? Neden evlendin benimle? Neden geceleri odamın kapısında nöbet tutuyorsun?" Silahı biraz daha sıkıyorum. Parmaklarım bembeyaz oldu. "Düşman mıyım, esir miyim, neyim ben sana?" Sustu. O sustukça içimdeki fırtına büyüyor. Sonra duvardan ayrıldı. Bir adım attı. Sonra bir adım daha. Namlu göğsüne değdiğinde nefesim kesildi. "Geri dur." "Hayır." "Vururum." "Vur." Gözlerim doldu. İstemiyorum. Ama ellerim kilitlendi. Tetikte bekleyen parmağım… kımıldamıyor. Birkan durdu. Artık aramızda birkaç santim var. Alnını namluya dayadı. Ve bana baktı. Karanlıkta bile gözlerini görebiliyorum. İçinde kaybolduğum o lanet olası gözleri. "Düşman olarak girdin hayatıma." Sesi alçak. Yumuşak. Ama içinde yılların ağırlığı var. "Silahı bana doğrultan yegâne kadınsın." Parmağını uzattı. Namluyu okşar gibi gezdirdi. İtmedi. Çekmedi. Sadece dokundu. Ve ben o dokunuşla yanıyorum. "Ve hâlâ…" Sesi düğümlendi. O adam. O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor. "Vazgeçemiyorum." Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi. Ona vuramam. Biliyorum. O gece çamura battığımda beni yerden kaldıran elleri. Sabaha kadar başımda bekleyen gölgeyi. Hiç sormadığı halde her şeyi yapan adamı… Ellerim düştü. Silahı yere atmadım. Ama doğrultamıyorum artık. "Öldüremiyorum seni." Sesim kırıldı. İçimde bir şey kırıldı. O kadar uzun süre sıktığım bir duvar vardı ya… işte o çatladı. "Lanet olsun." Gözümden bir damla düştü. İnanmıyorum. Ağlıyorum. Onun karşısında ağlıyorum. "Lanet olsun sana, Birkan." Silahı elimden aldı. Parmaklarıma dokundu. Bir öpücük kadar hafif. Sonra eğildi. Alnını alnıma dayadı. O kadar yakındı ki nefesini hissediyorum. "İyi edersin." Hıçkırdım. Küfretmek istiyorum. Bağırmak istiyorum. İtmek istiyorum. Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum. "Öldüremezsin beni, Ferah." Sesi fısıltı. "Çünkü ben senin içinde yaşıyorum." O gece tetiği çekmedim. Çekemezdim. Çünkü onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun. --- "Ellerim titriyor. Ama silah titremiyor. Peki neden çekemiyorum tetiği?" "O sustukça içimdeki fırtına büyüyor." "O acımasız, soğuk, taş kalpli adam… sustu. Ve ben o an anladım ki, içindeki her şey çığlık atıyor." "Dudağımı ısırdım. O kadar sert ısırdım ki kan tadı geldi." "Öldüremiyorum seni. Lanet olsun sana, Birkan." "Ama ellerim onun boynunda. Kollarım sarmış onu. Ve ben… bırakamıyorum." "Onu öldürmek, kendimi öldürmekti. Ve ben… daha ölmek istemiyorum. Onun yanında yaşamak istiyorum. Lanet olsun." ---

4 Genç okudukları bir kurgu ile dalga geçer ve kendi aralarında teoriler üretirler. Bu ilginç kurguyu bir tablo olarak çizen Öykü bir anda tablonun içerisine düşer ve aslında kurgudaki Kral`ın lanetinin bir parçası haline gelir. Geri dönmek için elinden geleni yapmak ister ama Öykü`nün ufak bir rahatsızlığı vardır. Şoka girdiğinde konuşamaz ve bu ufak sebep yüzünden çok büyük olaylara sebebiyet verir. Bir evliliğe, bir topluma ve yabancı bir sevdaya. İçerisinde bolca romantizmin geçtiği bu hikayemizde size bir Öykü anlatacağım... "Bir LadyRebel Klasiğidir."

Hesabımdan diğer kitaplarımda bakabilirsiniz Ayaz ve Yağmurun hikayesi emin olun diğer mafya kitapları gibi değil

Hayat bazen istediğimiz gibi gitmez. Melisa bir trafik kazasında ailesi olarak bildiği insanları kaybeder. Bu kaza ile bir insan olmadığını, dünyaya planlı bir şekilde gönderildiğini öğrenir. Fakat Melisa`nın bu kaza ilgili anlayamadığı şeyler vardır. Kaza sırasında bomboş olan yolda ne oldu da kaza yaşandı? Bu planlı bir kaza mıydı? ****** "Siz... Siz yaptınız!" dedim. "Lütfen bizi anla. Dayanacak gücümüz kalmamıştı" "Nasıl yaparsınız bunu, nasıl?" "O insanlar mutluyken, biz üzgündük. Başka seçenek kalmamıştı. Bizim için senin yaşaman önemliydi" "Benim yaşamam mı, siz benim yaşadığımı mı düşünüyorsunuz? Ben o gün, o insanlar ile öldüm!"

“Harpten âzâde bir yürekle harbe tutsak bir yüreği ayrı kefelere koyamazsın. Tutsak yürek, âzâde yüreğe ağır gelir.” (KURGUDA BAHSİ GEÇEN TERÖR, ASKER VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLUP GERÇEK HAYATLA HİÇBİR BAĞLANTISI YOKTUR!)

İNTİKAMDAN DOĞAN BİR AŞK MASALI ... Genç kadının gözlerinde derin bir yenilgi vardı. Yorgunluk ve bitkinlik bedenini esir almış, bakışları küçük ellerinin ortasında kızıla boyanmış lekeye takılmıştı. Yarın, hiç tanımadığı, hiç sevmediği bir adamın karısı olacaktı. Abisi için… Ne yaşadıysa, neye mecbur bırakıldıysa, hepsi abisi içindi. O ve  onun bebeği için… Korkuyordu. O adamın gözlerinin kahverengisi öylesine delice bakıyordu ki, sanki canının yanacağını bağırır gibiydi her göz süzüşü. Kardeşinin intikamını alacaktı elbet o kadın vesilesiyle. O ve onun ailesi düşmandı adama. Ve adam düşman sevmezdi... Berzan BORAN. Canını yakacaktı… Ciğerini nasıl söktüyseler öyle solduracaktı  o ailenin en kıymetli çiçeğini. Kabus olacaktı bir kere. Kardeşini ondan koparmanın bedelini ödetmek için yakacak, yanacak, kül olacaktı. Ama bir şey vardı… Kalbi… Kalbi o çiçeği soldurmak istiyor muydu? Bunu billmiyordu işte  Kadının gözlerinde ürkek ceylanlar saklıydı; hem korkusuz, hem de kaçmak ister gibiydi. Bakışları pusluydu; bir yanı bangır bangır adama nefretini haykırırken diğer yanı sanki hak veriyordu. Biliyordu ki sanki canı yanıyor. O kadın değeri bir mücevher gibiydi… Ama adam farkında bile değildi elindeki servetin. Bir yanı delice kadından kaçmak isterken, diğer yanı da  adını koyamadığı bir hisle yanıp kavruluyordu. Neydi bu yoğun duygunun adı? Kıskançlık… Bariz kıskançlıktı... “Hazır ol Civan Bey,” dedi genç adam. “Yarın gelip alacağım cevabını. Seçim senin; ya kardeşim, ya kardeşin.” Sözleri ağırdı. Ortama çaresizlik sinmişti. Kadının ürkek parıltılarla şekillenen harelerinden gözlerini alamıyordu. Onlar, büyük bir intikamın kurbanıydı. Kadın, yanaklarından süzülen damlalarla teslim olmuştu adama. Peki ya adam? Oysa o  çoktan kendinin saymıştı kadını… Geliyor… Büyük bir intikamın gölgesinde yeşerecek mucizevi bir destan. Ya intikam bitecek, aşk kazanacaktı… Ya da intikam kazanacak, aşk hiç var olmayacaktı. Onlar, ancak birbirlerinin gölgelerinde nefes alabilecekti. BERZAN ❤ GÜL BORAN

Toprak Yağmur`a, 5 Haziran 2011 yılında ülke genelinde yapılan saldırılarla hayatını kaybeden Şehit Binbaşı Fevzi Atadan`ın kızı olan Yağmur Atadan`ın ve aynı saldırılarda hayatını kaybeden Şehit Öğretmen Nevin Karahan`ın oğlu olan Toprak Karahan`ın karşılaşmasını konu alıyor.

Ben Mirza Ulusoy bu benim hayat hikayem.. Benimle birlikte mutlu olmak üzülmek acı çekmek ve hayal kurmak istiyorsanız sizi hikayemi okumaya davet ediyorum. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Annabeth istenmeyen bir prensesti, herkes onu kötü biri olarak biliyor ve ona yaklaşmak istemiyordu. Sevdiği kocası bile onu istemiyordu. Annabeth bunlara rağmen pes etmedi ve her şeye sabrederek çok sevdiği kocasınında onu seveceği günü bekleyerek yaşadı. Ama sonuç koca bir hayal kırıklığıydı. Kocası yüzünden hem oğlu hem de kendisi ölmüştü. Çok pişmandı geriye dönüp baktığı zaman bir hiç uğrunda tüm gençliğini hayallerini bitirmişti hem de kendisinden nefret eden bir adam için. Son dilek hakkı olsaydı geçmişe dönüp her şeyi düzeltmek isterdi. Bir mucize olmuştu öldükten sonra 3 yıl öncesine geri dönmüştü. Şimdi bu son dileğini gönlüne göre yaşayacak ve ona yapılan haksızlıklara karşı intikamını alacaktır. evet siz de Annabeth`in hikayesini okumaya var mısınız? NOT: KAPAK TASARIMI BANA AİTTİR!!