Bir mafya babası ve yılbaşı gecesi karşısına çıkan Elmas`ın hikâyesi. Tek bir gece... Tek bir gecede değişen iki hayat. Karanlığa sızan beyaz bir ışık. Beyazı sarmak isteyen karanlık. Karanlık aydınlanırken aydınlık kararır mı?

İki Yıl Sonra Arıldılar. Hayatlarını ayrı ayrı kurdular. Ama kader, onları yeniden karşı karşıya getirdi. İki takım, eski kırgınlıklar ve hala bitmemiş duygular... Acaba kalpler, geçmişin gölgesinden çıkıp birbirine yeniden yönelebilecek mi, yoksa bu sefer oyun çok daha karmaşık mı olucak?

“Bazı yollar unutulmaz bazı sokaklar sadece ayak izini değil, kalbini de alır yanında…” Zaman geçti. Sözler suskunlaştı. Ama içimde bir sokak hep yürümeye devam etti. Adını fısıldadığım o eski yol, her gecede bana geri döndü. Rüyalarımda, uyanamadığım sabahlarda, içime çöken sessizliklerde… Bu kitap, eksik kalanların, söylenemeyenlerin ve hiçbir zaman tamamen silinmeyen izlerin hikâyesi. Bir sokağa adanmış bir kalbin, geçmişe yazılmış bir mektubun ama en çok da kendine dönüşün hikâyesi… Bu bir kavuşma değil belki Ama bir buluşma… Kaybettiklerimle, vazgeçtiklerimle, affedemediklerimle. Ve elbette, adını kalbimde taşıdığım o yolla. Çünkü bazı insanlar unutulmaz ve bazı sokaklar, sonsuzlukta bile beklemeye devam eder. ADINI FISILDAYAN SOKAĞIM KİTABIMIN ÜÇÜNCÜSÜDÜR :)

Aile & Asker kurgusu 🪷 Kitaptan küçük bir alıntı⤵️ 🪷 Gözlerime bakmaya devam ederken sordu. “Sen benim kim olduğumu biliyor musun?” kafamı aşağı yukarı salladım. “Abim!” dedim gür bir sesle. “Abimsin sen benim!” Afalladı. Ona, sen uzaylısın desem bu kadar şaşırmazdı hani. “Ne?” dedi. “Nil ben. Kardeşinim!” 🪷 21.08.2024🍭

Yılların verdiği bir zaman diliminde sokak müziği yapan genç bir kız varmış. Bu kız küçücük hayallerinin peşinden koşmayı pek sever. Hayat ona o kadar değersiz hissettirmiş ki, anlam veremezmiş çoğu kez. Ama yine de pes etmek değilde, usul usul gidermiş en çok varmak istediği yere Sıradaki hikâye yaşanması mümkünken yaşanamayan hayallere

"Otobüs taksi biip biiip." Grubuna eklendiniz. 051**: noluyor? 050**SABAHTAN BERİ 050**: OTOBÜS KAMYON TIRAKTÖR 050**:BİİİP BİİİİİİİP 050**:DEMEKTEN ÖLDÜM. 058**: Ana yazık lan HAJKSWPSŞQĞĞ 051**: HAHAHQJQLAPQĞSĞQĞA 053**: HQJWPWĞQĞA ENAYİ 050**: Tahir bir şey yazsana amk zırt pırt numara değişmenden bıktım ama genede ekledim bak seni 053**: Birde yanlış numara çıkıyormuş 051**: Ulan rezil oluruz ha 050**: TAHİR SENSİN DİMİ KARDEŞİM???????!!!! Siz: Üzgünüm, Tahir değilim yanlış kişi. Her şey bu gruba eklenmemle başlamıştı ilerde gruptaki kişilerin hayatımın bir parçası olacağını nereden bilebilirdim ki?

Sabahları mahallede ilk açılan yer fırın değildir. Yanlış bilinir. İlk açılan yer Rüştiyenin Kuaförüdür. Kepenk yarıya kadar kalkar, içeriden makas sesi gelmez daha ama laf sesi gelir. Çünkü Rüştiye uyanır uyanmaz konuşur. Aynaya bakar, konuşur. Çayı karıştırır, konuşur. Hayata bakar, yine konuşur. “Bu mahallede kim ne yaşıyorsa önce ben bilirim,” der. Abartmaz. Gerçekten bilir. Kuaför küçüktür ama içinde dört kardeş, bin dedikodu, sayısız iç çekiş vardır. İşçi yoktur; çünkü Rüştiye’ye göre “yabancı insan saç kesemez.” Kesen keser ama dinleyemez. Remziye kasanın başındadır, parayı sever. Zülfiye aynanın karşısında kendi saçını fönlerken kahkaha atar. Zeliha köşede sessizdir, ama gözleri her şeyi yakalar. Bir de çırak Merve vardır; süpürgeyi tutarken hayal kurar. Ve Rüştiye… Rüştiye ortadadır. Hem koltukların, hem lafların tam merkezinde. Bedri o gün yine kapının önünden geçer. Her geçişinde Rüştiye’nin kalbi ara makasa girer. Kesilir mi? Yok. Sadece kısalır. “Bedri çocuk sonuçta,” der Rüştiye kendi kendine. Ama “abla” lafını her duyduğunda, içinden bir yer saç gibi dökülür. Mahalle bunu bilmez. Bilse de konuşmaz. Çünkü bu mahallede bazı duygular yüksek sesle söylenmez; fön beklerken, ara makasta yaşanır. Ve herkes bilir: Bir kuaförde saç kısalırsa kalpte kısalır. Ama hiçbir şey, Rüştiye’nin ağzı kadar açık olmaz.