Yeni okula dansçı olarak giren kızlar ve onların hayatına bomba gibi düşen basketbolcular

Azad ve Dilruba… Yıllar önce yarım kalan bir masalın kahramanları. Bir düğün salonunda yeniden karşılaştıklarında, geçmişin yükü ve kalplerindeki kırıklar da onlarla birlikte gelir. Unutmak kolaydır, hatırlamak ise en zor. Peki, bir masal yarım kaldığında yeniden yazılabilir mi? Sevgi mi kazanır, yoksa nefret mi? Hatıralar mı ağır basar, yoksa yeni başlangıçlar mı? Bu roman, okuyucuyu aşkın, pişmanlığın ve hatırlamanın en derin noktalarına götürüyor. Her sayfada şu soruyla yüzleşeceksiniz: “Her masal mutlu biter mi, yoksa bazı masallar kalbin en derininde acı bir iz mi bırakır?”

Kalbim, sana ulaşamayan bir gemi gibi siyah okyanusta kayboldu..

Seviyorum seni çilli kız. Bırak hayatım seninle güzel olsun. Mutluluğunda sen ol sonum da. ---------- Sevdiği kıza ilanı aşk etmesiyle başlayan masal onlara beklenmedik yerlerden süpriz yapmışlardı. Olaylar akıp giderken onlar yine birbirilerini bulmuşlardı. --------- Birşey bilmiyorum ama şimdi onunla biliyordum.

Hiç kimse göründüğü kişi değildir. İyi kalpli görünmek bazen bir karakter özelliği değil, ustaca seçilmiş bir maskedir. Kimileri şefkatin ardına gizler öfkesini. Kimileri sessizliğinin içine gömer suçluluğunu. Kimileri ise önce kendisini inandırır söylediği yalanlara. Peki, sen bir insanın gerçekten kim olduğunu anlayabilir misin? Bazı insanlar sana zarar vermez. Sadece bekler. Gözlerinin içine bakar. Gülümser. Konuşur. Dinler. Ve sen, güvende olduğunu sanırsın. Leyal de öyle sandı. Fakat hayatına giren sekiz öğretmenin her biri, geçmişlerinden taşıdıkları görünmez yüklerle, bastırılmış korkularla ve saklanmış gerçeklerle yaşamaktadır. Ve Leyal, onlarda bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler saklanmaz. Sadece doğru zamanı bekler. Ve gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi düşünemez. Çünkü en büyük savaş, insanın kendi zihninde başlar. Bu kitap, maskelerin ardındaki kırılgan zihinleri, inkâr edilen gerçekleri ve insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesinin bedelini anlatıyor.

Okulun popüler çocuğu sesiz kıza aşık olursa Pınar:seni kaybetmekten korkuyorum

Her şey asosyal birinin sosyal olma yolunda adım atmasıyla başladı. Birce Satürn`ün tek yerlisi isimli kullanıcı adıyla hikayeler paylaşmaya başlar. Ve bu hikayeler kendisi gibi asosyal olan birinin dikkatini çeker. Sorun bu kişinin mecazi anlamdaki cümlelerinin gerçek oluşundaydı.

Aşk hepimizin içinde olan bir dosttu. Öfke aşkla gelirdi. Kırgınlık sevdiğin kişiye karşı olurdu. Özlem onun sesini her dakika duymak isterdi. Acı hep içindeki organdı. Eflatun hayalleri için savaşan genç bir kızken ilk aşkına duyduğu sevgi hiç bitmiyordu. Pamir onu görmezden gelen sadece arkadaş olarak gören bir kişi iken gerçekleri ilk kim söyleyecekti. Arkadaşlar ve aşk ... Bu ad ile yazılan ilk kitap. Fikir çalması lütfen yapmayınız.

055********: Bir gün beraber rap dinleyeceğiz. 055********: Aklıma seni getiren cümleleri bu sefer sen yanımdayken dinleyeceğim. 055********: Ve sana bakacağım o cümlelerde. 055********: Gülümseyerek... Alkım: Güzel hayal. Alkım: Gerçekleşeceğinden nasıl bu kadar eminsin? 055********: Umudumu yitirmiyorum sadece. 055********: Umudumun kırıldığı zamanlar oluyor elbette ama, 055********: Kırıldığı yerden toplamaya çalışıyorum.

𝓑𝓮𝓵𝓴𝓲 𝔂𝓮𝓷𝓲 𝓸𝓴𝓾𝓵𝓾𝓶𝓪 𝓰𝓲𝓽𝓶𝓮𝓼𝓮𝓶 𝓱𝓮𝓻ş𝓮𝔂 𝓫𝓪𝓶𝓫𝓪ş𝓴𝓪 𝓸𝓵𝓪𝓬𝓪𝓴𝓽ı 𝓫𝓮𝓵𝓴𝓲 𝓸 "𝓹ö𝓹ü𝓵𝓮𝓻" 𝓰𝓻𝓾𝓹 𝓸𝓵𝓶𝓪𝓼𝓪 𝓱𝓮𝓻ş𝓮𝔂 𝓼ı𝓯ı𝓻𝓭𝓪𝓷 𝓫𝓪ş𝓵𝓪𝔂𝓪𝓬𝓪𝓴𝓽ı 𝓭𝓮ğ𝓶𝓮𝓭𝓲...

Siz: Kız seni yerler yerler 03:35 Ufuk: Nw diyprsun gecw gece 03:40 Siz: Seni ham yapar bu zilliler 03:40 Ufuk: Ne? 03:41 Siz: Yaylanmadan yürü 03:41 ‘Ufuk adlı kişi tarafından engellendiniz

-Asya, bir saniye durur musun?, diye seslendi, sesi alçak ve gergindi. Duraksadım . -Efendim Can? -Şey... yani Kimya dersi için..., Eliyle ensesini kaşıdı. -Biliyorum bu saçma. Sen bu dersin en iyisisin. Ders notlarını alabilir miyim? Belki de... -Ders notum yok maalesef ama önerebileceğim kitaplar var, dedim. Ve kitabın ismini söyledim. Sessizce telefonu not etti. -Peki özel ders veriyor musun? Tabbii ki hayır dedim içimden. Ama bana bir yavru kedi gibi bakıyordu. Aklıma çizmeli kedi nin bakışları geldi. -Bilmiyorum daha önce hiç özel ders vermedim. Ama bunu düşünebilirim. yavru kedi bakışı devam etti. "Tamam aslında düşündüm de deneyebiliriz yarın kütüphanede okul çıkışı ders çalışalım. Geç kalma." Can`ın yüzü aydınlandı. -Anlaştık, Asya. Teşekkür ederim. Gerçekten, çok teşekkür ederim. sadece özel ders verecektim en fazla ne olabilirdi ki #gençkurgu

Lise Kurgusu + Mizah + Gizem Yıllar önce ayrılan ikizler, yıllar sonra öğrendikleri gerçeklerle birbirlerinin yerlerine geçerler. Ancak hesaba katmadıkları bazı şeyler vardı. İnsanlar göründüğünden daha mı aptaldı, yoksa onlara oyun mu oynuyorlardı? *Yazım tarihi:11/06/2025* *Tüm Haklar Saklıdır*

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

Zorbasının ona aşık olduğunu öğrenen kızımız acaba ne yapacak.... İlerde yaşıyacakları sürprize ne tepki verecekler acaba....

"Sen salaksın Ryujin." Aşağılanmak beni daha çok sinirlendirmişti, "Nedenmiş?" Derin bir nefes alıp beni şok edecek bir şey söyledi, "Basketbol takımı kaptanı için yaptıklarını biliyorum. Aşkı zor sanıyorsun, ama önünde oturuyorum." Donuk gözlerle ona baktım, "Ne?" Yeji biraz daha yaklaştı, "Sen öyle bir zorbasın ki, sen olan silah kimsede yok ve sen farkında bile değilsin, o silah ne mi? Aşk."

Mira Ayverdi, okulda yıllardır görünmez sayılan, popüler çocuğun en yakın arkadaşı olarak bilinen Yiğit Efe Akın`a gizliden gizliye aşıktır. Herkesin hayranlıkla baktığı o dostluğun ardında saklanan haksızlıkları, ince ince işlenen zorbalığı aylarca gözleriyle görür; ama bir süre sonra susmak, Mira`ya ağır gelmeye bașlar ve anonim bir hesaptan Yiğit Efe`ye yazarak; yalnız olmadığını, onu da gören birisi olduğunu göstermek ister. Anonim bir şekilde başlayan bu mesajlaşma, ikisi için de geri dönüşü olmayan bir bağa dönüşür. Yan Etki Serisi 1. kitap

Bu kitap, Herkes yağan ilk kar tanesini konuşurken yalnız soğuğu duyanlar için... Gazetecilik kulübünün küçük çaplı yazarı Turna,kalbinin kanatlandığı çocuğu her gördüğü an için defterine bir yazı yazmaktadır.Bu anı defterindeki küçük notlardan biri,aşık olduğu çocuğun kardeşi ile ilgili gerçeklerin yazdığı gazeteye karışır.Sırlar gazete sayfalarıyla buluşurken ,cinayetin yanında insanların dikkatini çeken bir konu daha vardır;Turna`nın Ufuk Kayra`ya yazdığı not. Gazete sayfalarına bulaşan isimsiz ve dilsiz satırlar okulda büyük bir yankı uyandırır.Çünkü notun sahibi bilinmese de ithaf edildiği kişi okulda oldukça popüler olan eski basketbol kaptanıdır.

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Liseye, ortaokuldan tanıdığı iki arkadaşıyla birlikte Itachiyama Lisesi’ne başlar. Birinci sınıfın ilk haftalarıdır. Bir gün, okul çıkışı aniden sağanak bir yağmur başlar. Durağa yetişemeden tamamen ıslanır. Koşmaz; paniklemez. Parkın içinde, ağaçların arasında kaldığı için genellikle kimsenin uğramadığı küçük çardağa sığınır. Orası tenhadır, bu yüzden rahattır. Yağmurun dinmesini bekleyerek sessizce etrafı izler. Bir süre sonra arkasından gelen ayak sesleriyle başını çevirir. Şaşkınlığını belli etmeden bakar. Çardağa gelen kişi, onunla yaşıt, başka bir sınıfta okuyan; titizliğiyle bilinen, voleybola yeni başlamasına rağmen yeteneği herkes tarafından konuşulan fakat bu ilgiden rahatsız olduğu belli olan Sakusa Kiyoomi’dir. Soğuk ve mesafeli durur. İkisi de konuşmaz. Sadece yağmuru izlerler. Bir süre sonra Sakusa, gözlerini yağmurdan ayırmadan sakin bir sesle konuşur: “Birden bastırdı, değil mi?” Kız kısa bir an şaşırır, ona bakar ve yalnızca: “Evet. Islanmak berbat,” der. Sakusa başını hafifçe sallayarak onu onaylar. Saatine bakar, yağmurun duracak gibi olmadığını fark edip iç çeker. Ardından üzerindeki ceketi çıkarıp kıza uzatır. “Ben gidiyorum. Cekete iyi bak. Eve geç, duracak gibi değil,” der. Cevap beklemeden çantasını başının üstüne koyar ve yağmurun içine karışarak uzaklaşır. Kız olduğu yerde kalır. Elindeki cekete bakar. O gün, beş yıl sonra ilk defa, kalbi hızla atar. Sonrasında, bir yıl boyunca Sakusa’yla bir daha göz göze bile gelmezler. Ne koridorlarda ne okul bahçesinde… Sanki o gün hiç yaşanmamış gibidir. İkinci sınıfa geçtiklerinde, kız farkında olmadan o günden beri Sakusa’ya karşı içinde bir hoşlantı taşıdığını kabul eder. Ancak bu tamamen tek taraflıdır. Sakusa’nın umurunda bile değilmiş gibi görünür. Zaten kimse böyle bir ihtimal vermez. Erkeklerle ilgilenmeyen, onlardan iğrendiği herkesçe bilinen bu kızın birine bakabileceğini kimse düşünmez. Oysa kız, Sakusa’yı gizli gizli izler. Öyle dikkatli, öyle sessiz ki fark edilmesi imkânsızdır. Eve gittiğinde, yıllardır yaptığı gibi fotoğraf makinesinin video kaydını açar ve hislerini yalnızca oraya anlatır. Aylar geçtikçe içindeki duygu yavaş yavaş sönmeye başlar. “Kendime neden bunu yapıyorum?” “Bana bakmıyor bile.” “İmkânsız bir şey bu.” Bunları yalnızca kendi içinde yaşar. Acı çeker ama hiçbir şey belli etmez. Dışarıdan bakıldığında hâlâ aynıdır: sessiz, sakin ve buz gibi. Ve kimse onun ne hissettiğini bilmez.

ikinci kitabım seveceğiniz bir kurgu olacağına inanıyorum gece arkadasının yeni numarasına yazdığını sanıyordu nerden bilebilir ki yazdığı kisinin iki yıldır platonik aşkı olduğunu

Gerçek ailem kurgusu bol mizah kavga ve eğlence

Adel küçük bir kasabada kısıtlı sosyal çevresinde sevilen sakin, çalışkan ama hırslı bir genç kızdır. Ancak rüyalarında canı için savaşan bir prensestir. Adel karşısına çıkan engelleri aşıp hayatta kalabilecek mi? Eğer tüm o kanlı savaşlardan sonra bile hayatta kalmayı başarabilirse o hala eski Adel olur mu? "Bu eser başka platformlarda da yayınlanmıştır. Tüm hakları yazarına aittir. Ticari kullanım izne tabidir."

Neydi hayat... Ben ırmak 15 yıldır bu aileden kurtulmak istiyorum ama olmuyor. Bir lanet gibi üzerime yapışmıştı. Artık onlardan kurtulmak benim için imkansız gibi hissettirirken bir gerçek hayattımı baştan yazdı... Nerden bile bilirdim ki hayatımın bir yanılma ile mahfolduğunu. Benden 15 senenin çalındığını.

Bilinmeyen numara Oyunuma hoşgeldin sincap:) Cevap vermiyorum ve görüldü atıyorum ve ikinci bir mesaj geliyor Bilinmeyen numara Madde bir yazdığım mesaja cevap vereceksin, nefretimi kazanmak istemezsin değil mi?